Dank jullie wel!

Nee, ik ga niet in Heintje Davids' voetsporen treden maar wil toch nog een berichtje aan m'n blog toevoegen om dank te zeggen tegen de vele mensen die zondag heel stiekem hebben gezorgd voor een enorm leuk feestje! Teruggekomen van een strandwandeling vorig weekend bleken zo'n 30 mensen in de kamer te staan om me weer welkom te heten in ons kikkerlandje, wát een verrassing...Echt genieten om iedereen na zo'n tijd weer te zien, lieve vrienden en familie. En ook voor hun was het gezellig, sommigen hadden wel al vaker elkaars namen gehoord in gesprekken maar elkaar nog nooit live gezien en voor anderen was het gewoon heel lang geleden. Foto's volgen nog... Maandag was er wederom een hartverwarmend weerzien, nu met collega's in Amsterdam. Ook weer heel erg leuk om elkaar live te spreken in plaats van via sametime en mail. En nu is het weer wennen om hier in ons land, thuis en op het werk in het ritme terug te komen, drie maanden met zoveel veranderingen heeft toch best impact op allerlei inzichten en is daarom ook zo verrijkend!

En ik blaas m'n blogje uit...

Na me even goed gerealiseerd te hebben dat we opstegen, de VS verlieten en dat de 3,5 maand echt om waren kon ik de slaap goed vatten en was de nachtvlucht zo voorbij. Door het vreemde inchecken op de site van NorthWest had ik wel een stoel met extra beenruimte (nooduitgang) en Benjamin niet, dus pas ’s ochtends om 11.15 toen we uitgetaxied waren konden we weer even bijpraten. Raar hoor, om vanuit de lucht weer Nederland te zien liggen, heel mooi toch ook, ondanks mijn voorliefde voor berglandschappen. Aan de band duurde het heel lang voordat we alle vier de tassen hadden en ondertussen belde Kathalijn (ze haalde ons op) al of het allemaal goed ging. Uiteindelijk toch door de deur en spieden naar haar. M’n mond viel open: een spandoek met mijn naam erop dat me welkom heette en een heel ontvangsteam eronder…Pff, dat werd me even te veel..m’n ouders, broer, schoonouders en vriendin Kathalijn die ons binnenhaalden, jemig…op naar huis waar de bossen bloemen het water in gingen en we genoten van de gebakken speculaasstaaf van Tineke. Wat een roerende welkomst na zo’n mooie tijd, een memorabele tijd met een niet te vergeten einde!

Trolly Tour van een geschiedenisleraar

Eigenaresse Tricia van ons logeeradres was zo aardig toe te staan dat we onze tassen de hele dag konden laten staan in de hal zodat we lekker nog een dagje in de stad hadden. Onze eerste missie was een ontbijtje. Buitengekomen merkten we pas dat het flink regende en zijn we direct tegenover een Starbucks ingedoken voor een koffie en een boterhammetje eiersalade. Ontbijt wat vroeger dan gisteren..! Weer even wat geregeld voor wat elektronica die we voor vrienden zouden kopen en we moesten daar nog even voor op pad, wat al snel lukte in het centrum. Nog steeds flinke regen dus dachten we de Duck Tour te doen. Net als in Philadelphia rijden hier amfibievoertuigen rond waarmee je zowel de stad als de rivier rondtoert. De kaartjesverkoper op straat meldde dat die vandaag niet ging maar wel de Trolly Tour. Oké, doen we die. We hadden ‘m net gemist, over 40 minuten kwam er weer een. Mooi om even een lunch te eten, een Aziatische hap bij een van de vele eettentjes in Feneuil Hall. Toen weer naar de halte gelopen en waarschijnlijk hadden we ‘m wederom net gemist, want weer zo’n drie kwartier zitten wachten en bedacht maar naar de kaartjesverkoper terug te lopen om het kaartje in te ruilen (er reden namelijk wel diverse Duck Tours, we hadden er al verschillende gezien, net als Trolly’s van andere firma’s, we hadden duidelijk niet de beste gekozen…). Prompt kwam het witte karretje de hoek om en bleken we een chauffeur te hebben die enorm veel wist te vertellen, echt ongelooflijk. Aan het eind van de toer was m’n verbazing zo opgelopen dat ik vroeg of hij geschiedenis had gestudeerd. Nou, zei hij, ik ben 35 jaar geschiedenisleraar geweest. Aha! Echt interessant, over deze stad is zo veel te vertellen, er is zoveel gebeurd en er komen zo veel illustere figuren vandaan. Samuel Adams, Benjamin Franklin, Paul Revere (schijnt iedereen in de VS bij geschiedenis over te leren), Rose Kennedy, de moeder van John F., en nog heel wat andere namen die ons niet direct wat zeiden. Heel veel verzet is hier geweest tegen de Britten en de gids hield niet op, iedere hoek weer een anekdote over een opstand, het signaleren met lampen op een kerktoren dat de Britten vanaf zee aankwamen, etc. Ook de wijk Beacon Hill was ontzettend leuk om te zien, erg Brits, met hele leuke winkeltjes, en John Kerry schijnt er een flink buitenhuis te hebben. In de zomer varen er Swan Boats in Public Common, het oudste openbare park van de VS. We concludeerden al snel dat we hier zeker een keer terugkomen om alles goed te bekijken. Je kunt her en der uit- en weer opstappen maar wij zijn de hele rit van zo’n 1,5 uur blijven zitten, zo interessant was het en aantrekkelijk in die stromende regen. Rond 16 u zat zijn toer erop en zette hij ons af bij Beacon Hill zodat we het leuke straatje Charles Street door konden lopen met die leuk verlichte winkeltjes in een al donker Boston te zien. Even een drankje gedaan in een grappig tentje, de laatste Samuel Adams, en toen de metro (de allereerste van de VS) gepakt terug naar North End. Daar bij een Italiaan nog een pasta gegeten en terug naar La Capella Suites waar de limo ons zou komen ophalen. Wat een timing allemaal vandaag, ook daar waren we op tijd, en de limo was er nog voor half acht. Dat was weer even enorm riant zitten, Benjamin vond dit ook wel mooi om mee te maken, dank PwC, voor de service! Ook op Boston Logan Airport waren we zo ingecheckt en door de security, relaxt!

Laatste dag in de VS..

Vandaag, donderdag, is het dan zover, de laatste dag in de VS van deze 3,5 maand...vreemd gevoel hoor...Zometeen laten we onze tassen hier beneden bij de eigenaresse staan en gaan we de stad in. We vertrekken pas vanavond, als de taxi ons rond 19.30 naar Boston Logan Airport brengt. Dus nog even genieten van deze gezellige, kleinschalige en oude stad! Kijk voor foto’s trouwens op http://picasaweb.google.com/colettemulder/Adirondack, ook voor gisteren, want het uploaden duurt wat lang naar de blog..

De stad van Benjamin Franklin, Cheers en kreeft!

Gisterochtend laat wakker, lekker lang geslapen. Daardoor wel heel erg laat ontbeten (wij kunnen hier niet ontbijten, begrijp niet precies waarom), te laat voor mij, ik werd op zoek naar een ontbijttentje (wat moeilijk te vinden is) akelig en na een wat smakeloos broodje kaas en tomaat (dat er bij mij uiteraard invloog) weer naar huis gegaan. Na een uurtje slaap ging het weer goed en hebben we ook meteen geluncht met het eten dat we de avond ervoor als doggy bag hadden meegekregen. Daarna hebben we toch nog kunnen genieten van de heerlijk zonnige dag en de Freedom Trail bijna helemaal gelopen. Boston is met Philadelphia een van de belangrijkste en oudste steden in Amerika en hier is erg veel gevochten voor de onafhankelijkheid van de Britten. Samuel Adams, een biermerk in de VS, kwam hier vandaan en ligt hier ook begraven en ook Benjamin Franklin is een man uit Boston. Die we prompt tegenkwamen voor het oudste restaurant van de VS, Ye Old Oyster House, en de oudste kroeg, Bell Tavern. Een man in klederdracht en een Amerikaanse paraplu stond in de straat en draaide zich maar niet om. Benjamin ging maar eens vragen wie het was. “Hi, I’m Benjamin, who are you?” “I’m Benjamin too, Benjamin Franklin!”. We konden op de foto voor een paar dollar die bestemd waren voor het mogelijk maken van een vakantie voor schoolkinderen in Boston. We kwamen ook langs diverse oude gebouwen uit de beginjaren van de Verenigde Staten en daarvoor, toen de staten nog niet één land vormden, en uit de jaren dat de Britten hier de dienst uitmaakten. Even ergens opgewarmd met een cappucino, Benjamin vond nog wat vakliteratuur (bladen over webdesign) en we zijn naar de kroeg van Cheers gelopen in de mooie wijk Beacon Hill. We verwachtten rijen voor de ingang maar dat viel mee in dit laagseizoen. Op de sfeer en inrichting van deze kroeg is de serie geënt en het blijkt inderdaad zo’n gemoedelijk sfeertje waar we direct aanspraak hadden van de man naast ons aan de bar die hoopte wat Zweeds met ons te kunnen praten want daar had hij voor z’n studie gezeten. Toen ik zei dat dat wel heel apart was, dat hij Zweeds sprak, zei hij: “Oh, je bedoelt dat Amerikanen bijna geen enkele andere taal spreken?” Eh..nou, dat zei ik niet, maar eh, ja daar komt het wel op neer. We hebben daar een uurtje gezeten aan onze Boston Ale en Blue Moon (witbier) en zijn toen eens op zoek gegaan naar een restaurant voor onze speciale missie: kreeft eten. Dat is hier een specialiteit en Benjamin had gelezen over de beste plek, Legal Sea Foods aan de haven. Daar was het heel druk maar er was zowaar nog een tafeltje voor twee en zo hebben we kunnen genieten van een menuutje met een heerlijke clam chowder (soort vissoep die je veel kunt vinden hier en ook in New York), een hele kreeft met een botersausje en een Boston Pie toe. De wandeling naar huis was wel even aangenaam daarna…

Van Ben & Jerry's naar Boston

Maandagavond weer van onze stoofpot gegeten, haha, voor de derde keer, en bijtijds naar bed want dinsdag werd een volle dag. Weer hadden we een logee, nu Roscoe. Hij lag buiten in de regen en toen ik wat tassen in de auto zette stoof ‘ie langs me heen naar binnen. Kennelijk had ‘ie van Rosy gehoord dat het bij ons wel een lekker adresje was, haha. De wekker stond gisterochtend, dinsdag, op 6 uur. Want we wilden een aantal dingen doen, ten eerste een bezoek aan de fabriek van Ben & Jerry’s in Waterbury, Vermont, waar we sowieso langs zouden komen. Maar eerst moesten we een ommetje maken voor een veerpont over Lake Champlain die in dit stille seizoen nog wel werkte, een aantal andere ponten zijn nu buiten dienst en gaan in het voorjaar weer werken. We bleken 40 minuten te moeten wachten die we hebben volgemaakt met een ontbijtje in de auto, gelukkig hadden we wat meegenomen, want Essex was – wederom vanwege het off season - een doods stadje. Daarna volgde een lekker en fris tochtje over een rustig, groot meer, met mooie bergen in Vermont die we naderden en de staat New York die we achter ons lieten. Na een halfuur waren we over en waren we al snel in het mekka van ijsfans, de eerste fabriek van Ben & Jerry’s! Er blijken er in totaal nu vier te zijn, waarvan één in Nederland, in Hellendoorn, zo wist de tour guide. De rondleiding door de fabriek van een halfuur begon met een filmpje over de start van de twee mannen als ijsverkopers. Ze bleken de twee dikke sulletjes van de klas te zijn geweest die ook elke keer werden uitgeloot voor een plek aan een universiteit en toen besloten samen maar wat te gaan bedenken. Ze volgden een cursus ijsmaken en startten met een ijskraam in een oud benzinestation in Vermont. Met een speciale wet in de staat Vermont om fondsen te verzamelen om financiering rond te krijgen voor een eigen zaak konden ze een fabriekje bouwen in Waterbury, die er dus nog steeds is. Na de film leidde de man ons over een loopbrug vanwaar je de fabriek in kon kijken en hij en een filmpje uitgelegden wat er waar gebeurt. Er worden per dag twee smaken ijs geproduceerd in twee shifts, de derde shift is voor het schoonmaken van de machines en dan start de volgende dag, met twee andere smaken. Na al dat praten over ijs was het uiteraard tijd voor proeven. De smaken van die dag waren Coffee Heath Bar Crunch en Vanilla Heath Bar Crunch. Benjamin wilde nog weten of de mensen in de fabriek in de kou rondlopen maar nee, het is kamertemperatuur. Daarna was de toer afgelopen en hebben we nog een blik geworpen in de shop. Goed commercieel uitgebuit, maar een deel van de opbrengsten van de heren gaat naar goede doelen, dus da’s prima.

Daarna zijn we in een stuk - via de staat New Hampshire - doorgereden naar de staat Massachussetts, naar Cambridge, een buitenwijk van Boston, voor wat aankopen in de Apple Store voor vrienden, en daarna naar La Capella Suites, waar we een kamer hebben geboekt. Het is een oude kapel geweest die ze hebben verbouwd tot een bed & breakfast, ziet er echt leuk uit, zowel van buiten als hier binnen. Ook de kamer, ruim en mooi afgewerkt, én met heerlijke bedden, hmm, da’s even genieten na dat geworstel! Spullen neergezet en direct door naar Alamo om de auto in te leveren. Dat is hier op zo’n 10 minuten rijden vandaan, ideaal. En exact op de inlevertijd stonden we daar, wat een timing! Ook dat verliep soepel en zo was ons vervoermiddel ineens weer gewoon onze benenwagen. Over de Long Wharf langs de oceaan gelopen en even ergens een biertje zitten drinken, uiteraard weer een lokaal product, Harpoon. Daarna doorgelopen naar ons wijkje, North End, een gezellige oude bururt waar het wemelt van de hier naartoe geëmigreerde Italianen die hier volop restaurantjes zijn begonnen. Het was moeilijk kiezen waar we zouden eten, het zag er allemaal goed uit. Wel prijzig, en in onze buurt vonden we een iets simpeler tentje. Waar we weer veel te volle borden kregen waardoor we nu dankzij de doggy bag voor vandaag, woensdag, weer een lunch hebben, haha. Het espressoapparaat van de zaak was kapot, maar de serveerster wees waar we dan heen moesten. Dat bleek genieten, in een heel oud Italiaans koffiehuis, waar we een Kahlua en een Cuourvoisier erbij namen. Die kwam flink aan bij mij, oef…we waren zo thuis waar ik ongeveer tollend op m’n benen m’n bed instapte terwijl Benjamin nog rechtop in bed zat van de espresso en later de doppio espresso J In ieder geval allebei heerlijk geslapen en zometeen maar eens op zoek naar een ontbijtje..

Sleetje rijden met 100 km/uur!

Maandag zijn we eerst maar eens gaan inpakken en toen de tassen zo ongeveer klaar stonden en na een lunch op zoek gegaan naar de Olympische rodelbaan van Lake Placid. Daar zou vandaag getraind worden voor de worldcup die deze week plaatsvindt. Na weer een mooi tochtje hadden we die gevonden, nadat we ook de skischansen van dichtbij zagen. We konden een kaartje van 2 dollar kopen om dicht bij de bob- en rodelbaan te komen. Dat was gaaf om te zien, hoe hard zo’n klein sleetje gaat, het was moeilijk om ze op de foto te krijgen! Aan een van de mannen langs de baan wilden we even vragen hoe hard dat nou precies is. De man verstond ons nauwelijks en aan z’n ‘Tirol’ op z’n muts begrepen we waarom. Er blijken 20 landen aan mee te doen en ze gaan zo’n 100 tot 120 kilometer per uur! Wauw, da’s nog ‘es sleetje rijden...Vandaar dat de baan op sommige punten vrijwel verticaal is! Wat een lef hebben die mensen…zowel alleen als met z’n twee hebben we ze op de rodel naar beneden zien komen, en zowel mannen als vrouwen. Leuk om gezien te hebben.

Hersens op de vakantiestand...

Zaterdag zijn we in de middag Lake Placid ingegaan om nog even een laatste keer te shoppen en daarna lekker uit eten te gaan. Gap heeft er een outlet store en ook een paar andere winkels hebben we even aangedaan. Gelukkig slaagden we in onze missie om een paar extra tassen te vinden, op wieltjes, waarmee we sowieso een paar oude vieze sporttassen thuis willen vervangen. Het viel ons al op hoe druk het die dag was en later bleek waarom. Er waren sporters vanuit allerlei landen hierheen gekomen voor de Worldcup Luge (rodelen). Daardoor zaten ook de restaurantjes behoorlijk vol. Degene die Benjamin op het oog had, een steak and seafood restaurant, had een wachttijd van drie kwartier..We vonden een ander leuk tentje, Italiaans, waarbij we een tafeltje aan het Mirror Lake hadden. Prima – maar niet bijster goed – eten. ’s Avonds vonden we iets nieuws uit voor de kuil in het bed: een aantal kussens onder de matras op de plek van de kuil vulden ‘m mooi op!

Gisteren, zondag, wilden we weer richting Lake Placid gaan voor een wandeling in ons boekje. Eerst nog even wat vragen aan Steve, toen wilden we weer even naar binnen om nog wat drinken te pakken voor onze wandeling. Oeps, deur dichtgetrokken terwijl het schuifje verkeerd stond waardoor je 'm van buiten niet meer open krijgt...Dus weer bij Steve aangeklopt om via hun huis binnendoor naar dat van ons te kunnen. Oké, gelukt. Toen konden we op pad. Dachten we....accu leeg...Oh nee...Prima auto, maar tsja, we missen dat toetertje als we de lampen aan laten staan...Weer Steve's hulp ingeroepen en na een start met accukabels konden we dan toch echt op pad... :-) Hieruit blijkt wel dat we echt op de vakantiestand staan, de hersens een graadje minder actief, haha. De wandeling bleek heel mooi, langs het Lake Placid dat we nog niet hadden gezien omdat het zo verscholen ligt (het plaatsje ligt voor het grootste deel aan het Mirror Lake). Ook nu weer bleek hoe slecht Amerikanen zijn in het beschrijven van een wandeling of het markeren met bordjes. Met onze padvindersneuzen kwamen we toch weer goed uit door het mooie, soms nog besneeuwde bos. Bang voor beren zijn we niet meer, want die blijken met de kou zich in holen warm te houden en te starten met een winterslaap. Wel gaf de wandeling info over sporen van beren op basten van bomen waar ze inklimmen om er boomvruchten uit te halen. Geen dieren tegengekomen helaas, behalve een paar honden van wandelaars…Daarna even naar de slijter voor een wijntje (mag in de staat NY niet in de supermarkt verkocht worden) waar we nog vroegen naar een plaatselijk neutje, likeurtje ofzo. Dat blijkt niet te bestaan, wel een groot aantal bieren waarvan we er al een paar (lekkere!) hebben geprobeerd zoals Ubu Ale en Saranac Ale. Daarna boodschappen gedaan bij PriceChopper, waar de mevrouw van de visafdeling ons weer vriendelijk vroeg hoe we het hier nou vonden. We vonden bij haar crab cakes voor het avondeten en nog wat dingetjes voor de laatste dag hier, vandaag (maandag) dus. Bij thuiskomst sprong Rosy, de kleine hond, vrolijk mee naar binnen en ging in de keuken zitten terwijl we kookten. Even later zagen we haar niet meer en na het eten bleek dat ze in een diepe slaap was verzonken op de bank in onze huiskamer en daar luid lag te snurken, hihi. We kregen haar ook echt niet meer wakker en hebben Steve maar even met een briefje op de tussendeur naar hun deel van de woning laten weten waar ze uithing.Vanochtend opnieuw alles uit de reistassen gehaald om efficiënt in te pakken. Straks willen we even kijken of we dicht bij de trainingen van de rodelaars kunnen komen. Even genieten van het laatste dagje Adirondacks…

De tussenstand van Vroege Vogels

Vandaag een uitzending van Vroege Vogels waarin we de wildstand van de omgeving van Wilmington rapporteren. De stand vanaf zaterdag 3 tot en met zaterdag 10 november: 1 wolf (aangelijnd, van Steve, eigenaar van de lodge) en drie honden van Steve, de huiskat Hazel, een groot aantal spechten om het huis, een gracieus vliegende grote grijsbruine uil over de weg, een hert langs de weg lopend, veel eekhoorntjes, troepen ganzen in de lucht, eenden, een huismuis lopend van de open haard naar de tv-kast, kortom, midden in de wildernis :-) De coyotes die we horen huilen hebben we helaas nog niet gezien, net als de beren die hier ook in de directe omgeving zitten maar zich volgens Steve door de kou nu verborgen houden.

Ja, we waren weer bijtijds wakker, maar prima geslapen. Ik op de bank in de woonkamer, Benjamin in een enorm kuilbed waar ik al direct m'n rug in voelde. Maar we zijn weer fit en het is prachtig stralend koud weer, hmm, zometeen lekker naar buiten en even wat shoppen in Lake Placid. En we willen vanavond een keertje uit eten hier in de buurt. Gisteravond hebben we lekker bij het open haardje een Ubu ale zitten drinken en zitten genieten van het uitzicht op de Whiteface Mountain tegen een duister wordende omgeving en een hapje pasta gegeten. We vinden het net een kuuroord hier, de hele dag een beetje aanklooien, niets hoeven, lekker naar buiten, met de leasehonden zoals we Roscoe en Rose (de kleine lelijke hond) noemen die elke keer enthousiast voor ons uit huppelen, lekker koken en heerlijk bijkletsen en genieten van het weer samen zijn.

Van de Otter naar de Ausable Lodge

Vannacht op zo’n maat twijfelaar weer heel onrustig geslapen en Benjamin werd nog wakker van de kou en ook de allergie. Ik werd om 7 u nog gewekt door het gehuil van de coyote’s en wolven, wel gaaf hoor, even wat anders dan de politiesirene’s… Later in de ochtend sliepen we heerlijk en om 9.30 schrok ik wakker, oh snel, aankleden, want rond 10 u zou Steve hier op de deur klopppen om te gaan schoonmaken. Wij zouden verkassen naar het andere huis, de Ausable Lodge, omdat andere mensen in de Otter Lodge komen vandaag. We hadden gelukkig gisteravond de matrassen en andere spullen weer op hun plaatsen teruggelegd en gezet (we hebben de boel verbouwd om lekker te slapen; twee matrassen maat twijfelaar hebben we op de grond naast elkaar gelegd, op de vide met de tv-hoek en wat meubels uit die hoek daarvoor weggezet). Dus we hadden onze tassen zo in de Ausable Lodge staan. Ook een heel leuk huis, erg gezellig, en met weer een prachtig uitzicht op de Ausable River en de Whiteface Mountain. Vanaf de ontbijttafel zagen we diverse spechten mee ontbijten. Daarna lekker in het zonnetje gaan zitten aan de rivier in de tuin, wel fris maar heerlijk helder weer (gevoelstemperatuur is -2, in werkelijkheid is het +2, ook gisteren in Montréal was het tussen de +2 en -2), net wintersport. Boekje gelezen, foto's en een filmpje gemaakt van de oorverdovende stilte, thee buiten en een ommetje gemaakt om het huis door het bos, uiteraard vergezeld door Roscoe, het lieve dier dat ons overal volgt zodra we buiten lopen.

Naar Canada (en nu niet meer als illegaal)

Gisterochtend bijtijds eruit en op pad. Steve, de huiseigenaar, waarschuwde ons nog voor de strenge douane op de terugweg, heen zou wel meevallen. We reden een flink eind omhoog, eerst door de landerijen van de Adirondacks en even later over de snelweg tot aan de grens. Een Amerikaanse beambte was niet te zien, wel konden we aansluiten bij een bescheiden rij auto’s voor de Canadese grens. Vrij vlot stonden we voor het hokje. “Waar is uw I-94 strookje en de stempel in uw paspoort?”, vroeg hij me. “Het strookje ligt thuis, bang om het kwijt te raken, de stempel weet ik niet, staat die er niet in?” Nee dus, en dat werd een probleem…Ik bleek in feite al ruim 3 maanden illegaal in Amerika rond te lopen…! Dat vond ik wel een flinke prestatie in zo’n streng land, haha. We moesten een bureau binnen van Canada en uitleggen wanneer ik was binnengekomen, waarom ik drie maanden in de VS was, waarom Benjamin pas een week geleden is gekomen en waar we nu verbleven. Ze legde dus uit dat we Canada niet meer uit zouden komen als ze ons nu binnenliet. Ik kreeg een formulier dat zei dat de VS ons opnieuw binnen moest laten. Daarmee moesten we daar aan de grens naar een bureau van de Amerikaanse douane. Daar weer uitgelegd aan strenge beambten hoe het zat en vragen beantwoord wanneer ik was binnengekomen en waarom. Ook weer vingerafdrukken en in de camera kijken en toen konden ze kennelijk alles traceren in de computer en kreeg ik in m’n paspoort een kopie geniet van de I-94 en een stempel. En konden we met een uur tijdsverlies alsnog op weg naar Montréal, dat viel mee!

Daar waren we zo en je weg vinden is vrij eenvoudig in de niet al te grote stad. Parkeerplek hadden we zo en toen konden we wel een lekkere lunch gebruiken in de enorme kou. De Franse sfeer hadden we al snel herkend: mooie gebouwen, Europees uitziende mensen, veel Europese automerken en heel veel leuke bistro’s en andere eettentjes. En dus ook een Frans aandoende menukaart bij de uitgebreide lunch die we deden en aan tafel direct “Bonjour, comment allez-vous?” Dus wel een Amerikaans “How are you” maar dan Frans, een grappige mix. Ook het accent is soms moeilijk te volgen. Bij het serveren van onze borden kregen we de vraag of we ‘poire frais’ wilden, althans, dat verstond ik, maar ze bedoelde ‘poivre frais’, peper klinkt dus als peer. Heerlijk geluncht, met een heerlijk toetje, ‘pudding chômeur’ en een bordje kazen uit de staat Québec. Genoeg energie voor een stevige stadswandeling daarna. Het blijkt een stad met een heel oude kern, aan de rivier ‘Saint Laurence’, en verder van de rivier af hoge kantoren en winkelstraten. De oude kern is erg gezellig, je waant je soms echt in Frankrijk en ook wel Brussel. Lekker door de straatjes geslenterd, nog even opgewarmd in een koffietentje met eindelijk weer eens lekkere capuccino en warme chocolademelk!

We zijn nog even gaan shoppen en prompt vond Benjamin weer een leuk overhemd, zoals vaak in het buitenland, hij heeft ook al flink wat leuke dingen gekocht in Amerika. Rond 19 u vonden we het mooi om weer eens terug te rijden naar huis en daar waren we weer rond 21 u. Nog een bordje boeuf bourguignon die we nog hadden en toen snel in slaap gevallen…

Sneeuw!

Dinsdagavond had ik de rillingen op m’n rug en ’s nachts werd ik wakker van de kou. Duidelijk waarom: woensdagochtend werden we wakker met sneeuw! Het lag op de top van de Whiteface Mountain, alle struiken rondom het huis en op het terrasje en er viel nog steeds heel dun wit poeder. Mooi…We hebben een hele tijd rondgehangen in pyjama en begin van de middag zijn we richting Lake Placid gereden om boodschappen te doen. Op het stuk tussen onze plaats Wilmington en Lake Placid kom je de start van de wintersportliften tegen en rij je een stuk hoger door de bossen waar ook alle dennenbomen vol sneeuw lagen, wauw! Wat een mooi sfeertje, en dat in november! Dus even flink bezig geweest met plaatjes schieten, ook in het Olympisch museum in een deel tussen het Olympisch stadion uit 1932 en 1980 in dat we in een uurtje hebben bekeken. Leuk om te zien, vooral die plaatjes uit 1932, het type bobslee waarmee ze toen naar beneden raasden, de eerste schaatsen en de kleding. En hoe ze in de zomer trainen op de skischans. Leuke snuisterijen, zoals de medailles, kleding, foto's van - uiteraard met name Amerikaanse - sporthelden, de trots is duidelijk zichtbaar. De kaartjesverkoper bleek zelf een fervent bobsleeër te zijn geweest die vertelde over de enorme g-krachten die je op je nek en schouders krijgt en de klap als je omslaat wat hem dus een kapotte schouder opleverde. En nu wilde hij eigenlijk wel weer gaan motorrijden. Veel succes...Wij zijn daarna weer even Price Chopper ingegaan. We hadden in het dorp al gezien dat het bratwurstnight was maar we gingen toch maar zelf wat maken. De dame achter de visbalie herkende ons direct van een paar dagen terug toen ze vroeg waar we vandaag kwamen en grinnikte om onze dikke winterkleding en dat we het nu al fris vonden. Wacht maar, want het gaat nog sneeuwen deze week, zei ze toen al, dus het wordt nog flink kouder hoor! Dus nu zei ze: “Hey, how do you like it now? Haha!” Leuk, zo’n dorpje, heel persoonlijk en relaxed zijn ze hier, nog een graadje meer dan in New York. We zijn ook nog even langs de drive in gereden, geen bios of vette hap maar een drive in pinautomaat! Lekker thuis een pasta gemaakt en het plan opgevat om morgen op stap te gaan naar…Montréal, Canada!

En dan loop je ineens in Lake Placid..

Zondag zijn we laat op pad gegaan, naar Lake Placid, waar we rond hebben gelopen en voor Benjamin een truitje van smartwool vonden. Het is een leuk dorp, langgerekt met veel winkeltjes afgestemd op toerisme met o.a. veel met beren, en veel buitensportzaken. En uiteraard het Olympisch dorp, de skischans zie je al van ver, er staat een enorme schaatshal in het dorp en de skihellingen zijn ook vlakbij. De bobslee op de stoep in het dorp moesten we natuurlijk even uitproberen en die bleek voor de dorpskroeg te staan. Het was flink koud en een goed excuus om daar even op te warmen!
De hoofden draaiden uiteraard allemaal om toen wij binnenstapten: wie zijn dat, die kennen we niet? IJsthee en een lokaal biertje gedronken en zo wat opgewarmd. Toen de supermarkt opgezocht die zelfs hier in zo'n dorp iedere dag open is, 24 uur per dag...En het bleek een flinke zaak, enorm assortiment, o.a. de vele lokale bieren, dus een uur rondgelopen en ingekocht voor drie dagen. We waren vrij laat thuis, dus even een makkelijk gerecht, Zwitserse kaasfondue die
ze hier zelfs verkopen, jammie!

Nul beren, mooie meren!

Het eerste dat we vanmorgen zagen was een enorm blauwe lucht en..sneeuw op de top van Whiteface Mountain, de berg tegenover ons! Wauw zeg, in november...Na een snel ontbijt zijn we naar buiten gaan, eens een ronde om het huis gaan wandelen om te zien waar we precies zitten. De twee honden van de verhuurder, Roscoe en z'n kleine lelijke maar heel lieve vriendje liepen gezellig mee en waren blij met alle aandacht. Het huis staat dicht aan een rivier en een plaats waar je mag vissen. Verder is er in de wijde omtrek geen bewoning, alleen de Ausable Lodge die ook van de verhuurder is. Het rondje was maar kort dus we stonden snel weer thuis.

Nadat Benjamin wat hout had gehakt voor onze open haard zijn we met de auto richting Whiteface Mountain Skiing Center en Lake Placid naar de start van de wandeling 'Owen and Copperas Ponds' uit ons wandelboekje gereden. Die vonden we zo waar wel direct, direct naast de weg. We tekenenden in het boek onze namen, wandelbestemming en verblijfplaats op, wat gebruikelijk is hier, om het de boswachters gemakkelijker te maken mensen op te sporen indien nodig. Het pad liep stijl omhoog, direct het dichte bos in. Allebei probeerden we ons een beetje groot te houden, haha, er lopen in de Adirondacks een flink aantal zwarte beren, ook het boekje schrijft dat er veel leven hier. Zie je er een, dan moet je stil blijven staan, vooral niet gaan rennen, en een steentje van je afgooien of zo, niet rechtstreeks naar hem toe, in de hoop dat hij wegwandelt. Ze zijn hier niet zo agressief als in Yosemite omdat ze hier gemakkelijker eten vinden en dus niet genoodzaakt zijn huizen of campings op te zoeken. Ze zijn over het algemeen bang voor mensen en we hebben dus door onze voeten hard neer te zetten en te ritselen door de herfstbladeren flink laten horen dat wij er liepen. Geen beer tegengekomen. Wel twee mooie meren omgeven door enorme bossen, in de enorme stilte met de zon schitterend op het water, betoverend! Met hulp van de wandelbeschrijving probeerden we ook het derde meer te vinden dat heel mooi uitzicht zou geven op de Whiteface Mountain. Dat bleek echt niet te vinden, we hebben hetzelfde stuk stijgend en dalend wel drie keer gelopen en het uiteindelijk maar opgegeven, de beschrijving klopt echt niet..In ieder geval heerlijk gelopen met de zon op ons gezicht en een frisse neus en wangen. Teruggereden naar huis waar we zijn gaan kokkerellen om een boeuf bourguignon te maken, lekker, weer die winterkostjes, yummy!

Toeren langs de meren

Gisteren zijn we uiteindelijk ergens in de middag op pad gegaan om wandeling 'Catamount' uit ons boekje 'Kids on the trail - Hiking with children in the Adirondacks' te maken. We reden richting ons dorp, Wilmington, en van daar richting Franklin Falls en Catamount. Prachtige meren omgeven door naaldbossen en bergen waren ons uitzicht, dus om de paar bochten was er wel weer wat moois te zien. Wel enorm koud..De start van de wandeling was heel moeilijk te vinden en we zijn een paar keer omgedraaid om vervolgens weer om te draaien en soms maar en andere weg in te slaan. Inmiddels hadden we al weer trek gekregen, dus weer terug in Wilmington bij een soort snackcar een sandwich zitten eten. Toen toch nog maar een keer geprobeerd en toen vonden we waarschijnlijk wel de start van de wandeling, maar op alle bomen waarschuwde een vel papier ons ervoor dat het gebied bewaakt werd en dat het niet toegestaan was te vissen, jagen of het terrein over te steken. Tsja, dan is hiken dus waarschijnlijk ook niet mogelijk zonder een waakhond in je broek te krijgen. Dat hebben we niet geprobeerd, en op deze wat grauwige dag werd het al vroeg schemerig, dus dan maar een andere keer wandelen... We hebben een mooie toer gemaakt en kwamen in het schemer weer in Lake Placid. Daar gekeken voor een truitje van smartwool dat we voor wintersport willen gebruiken en nu in de kou heel goed van pas komt en we sowieso wilden kopen hier, want in Nederland is het erg duur. Dat lukte, we zijn nu net twee schaapjes in een wolletje :-) De dame in de sportzaak was benieuwd waar we vandaag kwamen en zag de humor er wel van in dat we uitgerekend een Noors truitje hier bij haar in de VS kochten. Ze vertelde dat het nu erg stil is omdat dit echt een zomersportgebied is, de bergen hier zijn zo beperkt dat alleen wat New Yorkers en mensen uit Philladelphia hier wel eens een weekendje komen skiën (moet je je voorstellen, wat heerlijk...). Vandaar dat de meeste vakantiehuisjes - we zien er erg veel - nu leeg staan. Ze wilde wel eens naar Rotterdam waar haar man een vriend heeft wonen. Na de tip gegeven te hebben in april te gaan voor de bulbs en Koninginnedag zijn we naar huis gegaan. Lekker de open haard aan en een borreltje, en Benjamin maakte een gerecht uit de Delicious, met gegrilde forel in sinaasappel-amandelsaus, hmm! Daarna nog een hele tijd lekker op de bank met wat waxinelichtjes aan in onze berghut muziek liggen luisteren, hmmm. Best spannend ook, als oerhollanders die gewend zijn aan dichtbevolkte gebieden moeten we allebei wennen aan het idee dat we hier in totale stilte in het grote donkere bos leven...

Op naar de Adirondacks!

Zaterdag was het zover, vertrek…weer vroeg wakker dus ook nog uitgebreid ontbeten. Toen op pad naar Alamo, om de auto op te halen. We hebben een zwarte Kia Spectra, prima auto. Uiteraard hadden we uitgestippeld hoe we weer bij het appartement zouden komen met de eenrichtingsstraten. De straat stond nog steeds vol auto’s dus dubbel geparkeerd, en één iemand die dus bij de auto moest blijven terwijl de ander steeds naar 24 hoog moest en met tassen sjouwend naar beneden. Dat was toch vrij snel klaar, postbusje nog even gecontroleerd, sleutels ingeleverd en op pad…ik had het er niet moeilijk mee, was niet melancholisch, had het gevoel: het was harstikke leuk, maar ook mooi zo, goed om dit nu af te sluiten. Had ook niet de tijd voor veel gedachten, want moest navigeren, Benjamin de stad uitloodsen naar New Jersey, naar Short Hills. Dat was best even concentreren, en voor Benjamin om de juiste rijbanen te kiezen en op al het verkeer te letten. Bij Newark reden we even verkeerd, maar we zaten ook zo weer goed, en rond 12 u stonden we bij Babs, Wim en Onno voor de deur. Ik was er drie weken geleden geweest, voor Benjamin nu voor het eerst. Erg leuk, gezellig bijgekletst terwijl we gezamenlijk lunchten. Na een uurtje weer op pad gegaan, nu naar Wilmington, in de Adirondacks. Prachtig om de omgeving te zien veranderen van enorm verstedelijkt naar steeds groener, heuvelachtiger en stiller. En kouder, dat viel ook direct op! Het stuk van Short Hills naar Wilmington, zo’n 5 uur, heb ik gereden, Benjamin zat enorm te knikkebollen en keek ongeveer scheel van de slaap.

Rond 19 u waren we dan – in het donker- in Wilmington en probeerden we de lodge te vinden met de routebeschrijving van de verhuurder. Die bleek niet te kloppen en dus reden we eerst veel te ver. In het donker piegend en op huisnummers kijken hadden we ineens het zandpad gevonden. Hobbel de bobbel door het bos kwamen we aan bij de Otter lodge, wauw!! Dat zag er enorm leuk uit, het staat echt midden in de natuur en ziet er ook van binnen heel erg uit als een huis in de bergen, veel hout. En enorm ruim en voorzien van allerlei leuke dingen: open haard, bad, tafelvoetbal, vide met tv-hoek, uitgebreide keuken, draadloos internet. Nou, hier houden we het wel uit, zie http://www.adirondackholiday.com/, de Otter Lodge, en vanaf vrijdag nog vier nachten in de Ausable Lodge! Tassen binnen gezet en toen terug naar het dorp. Bij het tankstationnetje gevraagd naar een restaurantje en de straat ingeslagen die ze zeiden. Aan de deur gevoeld van een felverlichte pizzatent maar die was dicht. Ook alle andere motels en toeristenplekken dicht, het is nog buiten het seizoen…totdat we ineens een verlicht restaurant zagen, heel wat auto’s voor de deur. Steinhoff’s Inn (http://www.steinhoffssportsmansinn.com/) bleek erg gezellig en de steaks en de Ubu Ale, het plaatselijke bier, heerlijk. Daar sliepen we heerlijk op, maar wel nadat we de matrassen van een bed beneden naar de tv-vide boven hadden gesleept en het matras van het bed boven ook, want het waren weer van die twijfelaars. En nu lagen we toch prinsheerlijk zonder wakker te worden van het gedraai of gewiebel van elkaar.

Vanmorgen werden we rond 7.30 wakker van het gehuil van coyote’s of wolven. En zittend op het matras keken we naar buiten, direct op de Whiteface Mountain…ongelooflijk, wát een omgeving, alleen maar bos, een riviertje, en die bergen en een rust…Het contrast met de 6th avenue, de sirenes, mensen en verkeer kán niet groter, haha. En het is hier fris: 2 graden…blij dat Benjamin m’n winterjack, muts en handschoenen heeft meegenomen! En we lopen nu dus volop genietend en ontspannen rond in ons oergezellige huis, lekker in pyjama aan een uitgebreid ontbijt met zelfgebakken Amerikaanse pancakes door Benjamin, koffieleutend, tijdschriftjes lezend, bijkletsend. Wat een feest!

Laatste dagje New York

Vrijdagochtend allebei vroeg wakker (ik deed gezellig mee met de jetlag) en uitgebreid zitten ontbijten. Gemaild naar collega’s om een eerder plannetje nog met z’n allen te lunchen verder af te spreken. En dat hebben we gedaan, leuk voor Benjamin en de secondees om kennis te maken, al genieten van een pizza of pasta. Daarna samen naar de Apple Store, Benjamin had nog een lijstje verzoeken van vrienden, even in warenhuis Saks gekeken, bij de ijsbaan van Rockefeller Center (dat ik direct herkende van films!) en bij een winkel van de vliegmaatschappij Delta een gratis cola gedronken. Zo gezellig om weer samen lekker rond te sjouwen...We hadden nog even een siësta willen doen maar dat lukte niet meer. Even geskypt met (schoon)ouders en op pad naar ROC, het restaurant in Tribeca dat we hadden gereserveerd. Hmmm, dát was weer genieten, lekker uitgebreid tafelen en bijkletsen over de ervaringen van beide om zo’n tijd apart te leven van elkaar en nu weer samen te zijn…We hadden bijtijds gereserveerd en daardoor ook vrij vroeg weer naar huis, want we wisten dat de jetlag weer zou toeslaan…

Farewell én weer samen met Benjamin

Donderdag weer met een flinke hoeveelheid zware tassen zeulend naar het werk. Alles bleek precies in een doos te passen, mooi! ’s Ochtends kreeg ik al heel wat berichtjes van collega’s in Nederland die succes wensten met de laatste dag en zich erop verheugen dat ik terugkom, zo lief…dat maakt het echt gemakkelijker om ook weer terug te keren. Verder was het een kwestie van bureau opruimen, nog twee documenten afmaken, kennismaken met nieuwe secondee Rachel uit Londen, tracteren op stroopwafels en pretzels (die eerste waren verreweg het populairst!), een gesprek met de HR-dame verantwoordelijk voor global, en tussen de middag voorgesteld om met de nieuwe secondee, de secondees van brand en de csg en iedereen die verder wilde te gaan lunchen. Dat was weer erg gezellig, bij een Japans restaurant. En zo was de dag snel voorbij…en tijd om iedereen dag te zeggen. Dat viel me erg zwaar, ik ben er zo slecht in…iedereen vond het gelukkig erg mooi om te zien en twee dames van de afdeling deden gezellig mee een traantje wegpinkend. Ze hadden er moeite mee omdat ze zo op me gesteld waren geraatkt, lief..we zien elkaar vast weer, want er zijn geregeld meetings in Amsterdam. Toen op huis aan, boodschappen gedaan, even snel een salade van WholeFoods en op pad naar JFK. Ik was veel te vroeg want had de juiste aankomsttijd nergens kunnen vinden. Bleek een flinke vertraging en toen nog eens druk bij de douane, zoals Benjamin sms’te. Heb 2,5 uur volgemaakt met een boek kopen (erg goed, ‘Leaving Microsoft to Change the World’), koffie, en zittend op de grond lezend (vol lof voor Schiphol, wat een verschil is dat met JFK!). En toen was het zó geweldig om Benjamin om de hoek te zien komen…ondanks de moeheid van beide toch nog een hele tijd zitten bijkletsen en genieten van elkaar weer live zien en spreken.