Naar Canada (en nu niet meer als illegaal)

Gisterochtend bijtijds eruit en op pad. Steve, de huiseigenaar, waarschuwde ons nog voor de strenge douane op de terugweg, heen zou wel meevallen. We reden een flink eind omhoog, eerst door de landerijen van de Adirondacks en even later over de snelweg tot aan de grens. Een Amerikaanse beambte was niet te zien, wel konden we aansluiten bij een bescheiden rij auto’s voor de Canadese grens. Vrij vlot stonden we voor het hokje. “Waar is uw I-94 strookje en de stempel in uw paspoort?”, vroeg hij me. “Het strookje ligt thuis, bang om het kwijt te raken, de stempel weet ik niet, staat die er niet in?” Nee dus, en dat werd een probleem…Ik bleek in feite al ruim 3 maanden illegaal in Amerika rond te lopen…! Dat vond ik wel een flinke prestatie in zo’n streng land, haha. We moesten een bureau binnen van Canada en uitleggen wanneer ik was binnengekomen, waarom ik drie maanden in de VS was, waarom Benjamin pas een week geleden is gekomen en waar we nu verbleven. Ze legde dus uit dat we Canada niet meer uit zouden komen als ze ons nu binnenliet. Ik kreeg een formulier dat zei dat de VS ons opnieuw binnen moest laten. Daarmee moesten we daar aan de grens naar een bureau van de Amerikaanse douane. Daar weer uitgelegd aan strenge beambten hoe het zat en vragen beantwoord wanneer ik was binnengekomen en waarom. Ook weer vingerafdrukken en in de camera kijken en toen konden ze kennelijk alles traceren in de computer en kreeg ik in m’n paspoort een kopie geniet van de I-94 en een stempel. En konden we met een uur tijdsverlies alsnog op weg naar Montréal, dat viel mee!

Daar waren we zo en je weg vinden is vrij eenvoudig in de niet al te grote stad. Parkeerplek hadden we zo en toen konden we wel een lekkere lunch gebruiken in de enorme kou. De Franse sfeer hadden we al snel herkend: mooie gebouwen, Europees uitziende mensen, veel Europese automerken en heel veel leuke bistro’s en andere eettentjes. En dus ook een Frans aandoende menukaart bij de uitgebreide lunch die we deden en aan tafel direct “Bonjour, comment allez-vous?” Dus wel een Amerikaans “How are you” maar dan Frans, een grappige mix. Ook het accent is soms moeilijk te volgen. Bij het serveren van onze borden kregen we de vraag of we ‘poire frais’ wilden, althans, dat verstond ik, maar ze bedoelde ‘poivre frais’, peper klinkt dus als peer. Heerlijk geluncht, met een heerlijk toetje, ‘pudding chômeur’ en een bordje kazen uit de staat Québec. Genoeg energie voor een stevige stadswandeling daarna. Het blijkt een stad met een heel oude kern, aan de rivier ‘Saint Laurence’, en verder van de rivier af hoge kantoren en winkelstraten. De oude kern is erg gezellig, je waant je soms echt in Frankrijk en ook wel Brussel. Lekker door de straatjes geslenterd, nog even opgewarmd in een koffietentje met eindelijk weer eens lekkere capuccino en warme chocolademelk!

We zijn nog even gaan shoppen en prompt vond Benjamin weer een leuk overhemd, zoals vaak in het buitenland, hij heeft ook al flink wat leuke dingen gekocht in Amerika. Rond 19 u vonden we het mooi om weer eens terug te rijden naar huis en daar waren we weer rond 21 u. Nog een bordje boeuf bourguignon die we nog hadden en toen snel in slaap gevallen…