Moeilijk indutten in de city that never sleeps...

Zo druk als gisteren zo rustig was vandaag. Lekker doorgewerkt, tussen de middag met Dennis, Paulina en Carole in Bryant Park geluncht in het zonnetje en rond 18 u had ik weer afgekregen wat ik wilde. Tussendoor nog wat collega’s gesproken die even stoom wilden afblazen vanwege de drukte. En de altijd aardige Jackie keek even voor de corporate tarieven voor het huren van een auto. Duurder dan dat we het zelf via internet boeken dus…Ik stelde voor aan een grote groep om zaterdag met z’n allen te gaan eten en misschien te stappen, maar tot nu toe kunnen er helaas niet zoveel mensen. We zien wel! Na het werk wilde ik naar FAO Schwarz terug voor het knuffeldier dat m’n nicht graag wil hebben, het lijkt exact op haar poes thuis, en de winkel was al dicht toen we terug wilden zondag. Paulina en Carole kenden de winkel niet en liepen mee over 5th Avenue. Missie geslaagd en ook zij konden bijna niet meer van al het leuks afblijven. Ik viel om van de trek en zei de dames gedag. Ben teruggelopen, was een aardige tippel, van zeg maar Central Park tot verder dan Empire State. Weer een stuk stad gezien dat onbekend voor mij was, o.a. langs Carnegie Hall. Op Broadway kwam ik weer op bekend terrein. Veel te verleidelijk, al die mensen op straat, het leven, gedruis, zo’n heerlijke temperatuur (rond 21 u liep ik nog in m’n zomerse bloesje met korte mouwen..), moeilijk om dan gewoon naar huis te gaan...dus onderweg even bij Virgin Megastore naar binnen, gezocht naar een cd voor schoonzus Moniek. Helaas niet in het enorme assortiment..Dan ook maar even luchtjes gaan ruiken bij Sephora, een keten van mooie parfumzaken. En een filmpje gemaakt van Times Square, leuk voor later…en voor bloglezers :-) (zie http://picasaweb.google.com/colettemulder/NewYorkPart3/photo#5122884679324705698) En toen was het toch weer lekker thuiskomen, want in een schoongemaakt huis.. dit was weer de donderdag dat de schoonmaakster komt. Wat een luxe, die ga ik missen! En nu is het alweer veel te laat..in de city that never sleeps is het inderdaad moeilijk indutten.

Dag als een rollercoaster

Gisteravond was ik eens lekker languit op de bank een boek gaan lezen en dat pakte meteen. Dus moeilijk om bijtijds te gaan slapen. En dat was nodig na een te kort nachtje daarvoor omdat ik maar niet naar bed wilde na zulke gezellige dagen met Marisa over de vloer. Datzelfde had ik ook toen Benjamin en later m’n ouders vertrokken. Ik hoor dat de andere secondees hetzelfde hebben. In ieder geval vanmorgen na ruim 9 uur slaap lekker wakker. M’n intuïtie zei dat dit geen dag als alle andere werkdagen zou zijn. Waarom weet ik niet, maar verbaasde me niet, het is altijd sterk.

Bij kantoor even naar de citibank gegaan omdat m’n pincode ineens niet meer werkte. Zo’n dame die totaal niet kijkt of er klanten zijn ging vrolijk door met kletsen tegen een collega. Na een ‘Oh, I’m soooryyy!’ met een zwaar genepte lach zei ze dat ze geen buitenlands rijbewijs als ID accepteerde (terwijl dat een officiële ID is in Amerika) en m’n pincode niet kon resetten. En misschien sturen ze anders een nieuwe. Nou, eh, ik heb een maand gewacht totdat m’n rekening was aangevraagd en werkte en ben hier nu nog maar twee weken. Dus laat dat helemaal maar zitten. Maar eh, hoe kan het dat die pincode het ineens niet meer doet? Tsja, ik had ‘m vast te veel gebruikt, was haar antwoord?! Excuse me, dit is exact de derde keer. En trouwens, wat maakt het uit, al pin ik 10 keer per week. Anyway. Ik zou wel morgen terugkomen met m’n paspoort en nu wel wat geld lenen van een collega. Oh, maar ze kon wel geld geven. ?! Oké, naar een andere balie waar een vragenlijst startte. Waar woon je in NL? Waar woon je in New York? Wat is de meisjesnaam van je moeder? Wat was de eerste school waar je op zat? Allemachtig. Toen ik m'n naam moest invullen en even wilde kijken of m'n initialen op de pas staan of m'n hele naam vroeg ze weer zo dom lachend: haha, oh, weet je zelfs je eigen naam niet meer? Wat?! Echt, ik kookte ongeveer, en dat is knap, om me zo te krijgen. Aan wie lag het nou helemaal dat m’n pincode ineens niet meer werkt?! Maar goed, ik kreeg m’n geld en kon bij een collega even afkoelen, haha. Ik dacht dus: dit was waar m’n voorgevoel dus over ging. Maar nee.

Tussen de middag waren alle collega’s en secondees druk, dus ging ik alleen naar Charlie’s om groenten en salade op te scheppen en naar Bryant Park, het is nog steeds heerlijk weer. Na 10 minuten heerlijk relaxed met een krantje schreeuwt er ineens een man aan een tafeltje naast me: oh my god, look there! Iedereen keek op en we zagen een aantal grote stukken glas en andere dingen naar beneden vallen pal naast de Bank of America die ze aan het bouwen zijn op de hoek van 6th Avenue bij Bryant Park(http://en.wikipedia.org/wiki/Bank_of_America_Tower,_New_York_City). Later bleek dat het vanaf de 53e verdieping was. Een grote bouwkraan stond daar en ik zag een grote kabel veel harder dan normaal heen en weer zwaaien. Ik was me helemaal rot geschrokken. Even was het heel stil in die normaal heel drukke, lawaaige hoek en stond al het verkeer stil. Na zo’n 10 minuten (wat ik trouwens lang vond) kwamen tientallen politieauto’s, ambulances en brandweerauto’s loeiend aanrijden. Ineens smaakte m’n bakje groenten een stuk minder..Ik moest niet denken aan de mogelijkheid dat je zo’n enorm stuk glas van zo hoog op je hoofd krijgt, een leven kan toch zo in een seconde voorbij zijn en je ziet het niet eens aankomen…Dat besef kwam pas goed toen ik weer boven op het werk was en het de collega’s vertelde. Ik was zwaar aangeslagen en een collega stelde voor dat ik naar huis ging. Maar na een kop koffie en wat geklets over andere, leuke dingen ben ik aan wat simpele klussen verder gaan werken. Ondertussen checkte ik de nieuwssites en steeds werd het iets erger. Eerst stond er dat er niemand gewond was. Toen waren het een paar mensen die slechts geraakt waren. Het bleken uiteindelijk 8 mensen die gewond zijn geraakt volgens http://cityroom.blogs.nytimes.com/2007/10/17/crane-accident-reported-in-midtown/. Oef, wat een enorm geluk. Toen ik naar huis liep waren de straten nog afgezet (waardoor een file stond van vier blocks en zes rijen dik en dat op alle straten daaromheen) en waren schoonmaakautootjes al het glas nog steeds aan het opruimen.

Dus dat was waar m’n intuïtie op doelde…Maar ook op leuke dingen kennelijk, want ik heb tegelijk nog niet eerder een dag gehad met zoveel contacten en netwerken…Michelle wilde iets weten over een project waar ik mee bezig was en wat een andere secondee me daarover had geïnstrueerd waar zij weer mee verder kon, een collega in NL had beeldmateriaal van PwC-kantoren wereldwijd nodig en die kon Dennis in het brandteam verzamelen waarop ik er ook nog wat verzamelde die ik zelf heb gemaakt hier in NYC en in Philadelphia. Amanda wilde ook wel in de cc want er kwamen meer vragen over dat soort beelden. Antoinette wilde weten of ik nog ideeën had in verband met het verder benutten van de global portal. Ik heb wat zitten spuien en nog wat vragen gesteld aan twee collega’s in NL in dat verband. Een director die net bij global is begonnen vroeg naar mijn afkomst en dat werd een leuk gesprek over reclamebureau’s waar ook hij ervaring heeft opgedaan, Parijs waar ook hij had gewoond en Nederland. Er is een nieuwe editor begonnen die vanaf afstand werkt – ze woont in Michigan, zelfs continu thuiswerken is hier prima – en ik stuurde haar een mailtje om te laten weten dat we het schrijfberoep delen. Ze antwoordde zeer verrast en vond het hartstikke leuk om contact te hebben. Ik vroeg iemand bij de koffiemachine of ze soms ook net begonnen was. Ja, ze is Noorse en hier voor een jaar op secondment. Een van de leden van de board (directe collega dus van Sam DiPiazza) is een erg aardige, grappige man en groet me nu ook. Kayann vroeg naar de PwC Experience en wat daarover ook al weer was verteld en of er een webcast over was. Die stuurde ze me later toe en die kon ik weer naar een collega in NL sturen. En ze wilde even wat stoom afblazen en twijfels delen over haar aanpak van dingen. En zo ging er dus heel wat heen en weer, leuk!! Voel me meer en meer thuis en kan steeds meer bijdragen, heel gaaf. Daardoor heb ik het nu ook flink druk en een uitdagende planning gemaakt van wat ik nog allemaal wil afkrijgen.

Na deze hele volle dag voor m'n breintje was het tijd om even verstand op nul te zetten en even door H&M te struinen. Zo heerlijk, de winkels zijn hier altijd nog open en je kunt dus makkelijk uit je werk even een halfuurtje sjokken langs de rekken, kijken of er nog wat hangt. En zometeen weer even verder in 'Het laatste offer' van Simone van der Vlugt, spannend boek! Ehmm, niet zo onspannen dus, maar goed, trekt wel heel erg...

Struinen door stad en park

Dus zondag weer lekker geluierd en op deze zonnige maar weer erg koude dag gaan wandelen, nu richting Central Park over de 6th en ook de 5th Avenue. Een deel van de 6th was afgezet voor een markt, kwam dat goed uit, Marisa wilde zo graag ook naar een Flea Market. Dus daar lekker rondgestruind en nog wat leuke dingen gekocht. Ook de chique winkels op de 5th bekeken, Starbucks gehaald in de Trump Tower, knuffelbeesten bewonderd bij F.A.O. Schwarz en toen het park in. Lekker rondgebanjerd, heerlijk om in beweging te zijn op deze frisse dag. Uiteindelijk dus flink wat gelopen dus een metro terug was niet verkeerd, na Marisa eerst nog even de enorme boeddha in de Tao Bar te laten zien. Thuis smaakte de zelf gefabriceerde pasta goed en even voor elven gingen bij mij de luiken toe. Marisa had na het inpakken (ook een zak schoolkrijtjes waar ze helemaal gek op is) nog fut over om nog tv te gaan kijken, pff, wat een die hard :-)

Maandag ging de wekker om 4.45…De shuttle die Marisa had geboekt om haar naar JFK te brengen zou om 5.15 voor de deur staan dus nog even in pyjamaatje een miniontbijtje geregeld en toen dag gezegd..met het goede voornemen om ook volgend jaar elkaar weer ergens te treffen. Het waren weer heerlijke dagen geweest, we hebben zo’n lol en ook goede gesprekken, echt op één lijn. De shuttle bleek erg laat, want toen ik weer in bed lag ging de telefoon en legde ik uit dat ze al beneden stond. Ik viel na een uur weer in slaap en werd vervolgens bijna niet meer wakker om 8 uur…Nu weer even afkicken en aan de arbeid.

Kroegentocht

Zaterdag waren we dan ook niet vroeg op, heerlijk. Stephanie en Ross, vrienden van Marisa die ze nog kent van een eerdere studietijd in Massachusetts zouden naar New York komen (en een woont nu hier), naar Tortilla Flats waar we vanaf 15.30 zouden lunchen/borrelen. Bryan, ook een vriend uit de studietijd die nu in New York woont, kwam ook. Het bleek erg gezellig met z'n allen, leuke mensen, en weer lekker gesmuld, nu van – hoe kan het anders – tortilla’s. En een stuk of wat Marguerita’s. Wij hadden bedacht eventueel daarna de Circle Line te nemen maar het was zo gezellig dat we met z’n allen naar een andere kroeg gingen, Automatic Slims. En van daaruit naar Greenwich Village gelopen waar we een echte kroegentocht begonnen. Heel apart, Amerikanen zijn verslaafd aan sport en gaan dus ook op zaterdagavond in een kroeg naar grote schermen zitten kijken waar wedstrijden american football en baseball vertoond worden. In The Village Lantern zat ook een dj te draaien en wij zijn gewoon pal voor de schermen met z’n allen gaan dansen. Ook dat is er geen probleem. Wat me ook opviel is dat er nergens binnen gerookt mag worden, heerlijk! Geen stinkende kleding, haren en tranende ogen, dus ongestoord doordansen. Helaas had ik geen camera bij me, maar er zijn wel digitale foto's gemaakt, dus die hoop ik nog te kunnen bijvoegen t.z.t. Al zullen het geen hele frisse foto's zijn, haha. Nadat de vrienden ongeveer in slaap vielen zijn wij nog even doorgegaan. En nog wat kroegen op eigen houtje gaan ontdekken en maakten er een sport van overal gratis binnen te komen terwijl het overal 5 dollar kostte. In Bitter End nog een goed optreden van twee bands gezien en een pasta zitten eten om de kater enigszins te voorkomen en ons bedje lag om 4.30 heerlijk…

Into the Wild

Vrijdag was m’n parttimedag en Marisa had zin om een wandelingetje door de buurt te maken. Na een uitgebreid ontbijtje met weer heel wat geklets op pad gegaan. Brr…wat was het koud! Maar ook heerlijk zonnig. Even opgewarmd met een lekkere brownie van Fat Witch in de Chelsea Market waar net als op meer plaatsen in de stad enorme pompoenen lagen, klaar voor Halloween eind deze maand. Verder gelopen naar Meatpacking District en randje Greenwich Village gelopen, een lekkere falafel gegeten en wat geshopt bij een sieradenwinkel. Grappig om de verbaasde gezichten te zien van mensen op straat die Marisa in het Engels en soms wat Spaans te horen praten en mij in het Nederlands terug pratend, hihi. Lekker om na zo’n kou weer thuis in een warme kamer te stappen en daar hoorde ook een lekker glaasje wijn bij. We hadden wel zin om naar een theater op Broadway te gaan of naar een film. Toevallig draaide er om 22.15 een film over een boek dat Marisa aan het lezen was: Into the Wild. Die bleek ook nog online te boeken, dus dat was geregeld. In de buurt bleek Tono Sushi te zitten die goed moest zijn (lang leve internet, allemaal zó op te zoeken) en daar hebben we zitten smullen van allerlei heerlijke sushi en sashimi, inclusief saké. De bios hadden we zo gevonden (ik loop al zonder kaart rond en kan het zo vinden, leuk om te merken!) en het bleek een prachtige film. Hele mooie natuurbeelden en hoewel er niet heel veel gebeurt blijft de film boeien. Amerikaanse bioscopen blijken niet aan pauzes te doen en rond 1 uur stonden we weer buiten. Met aardig hangende ogen dus een nachtje slaap konden we wel weer gebruiken. Eenmaal thuis met nog een kopje thee was het ineens toch zo weer 3 uur geweest, oeps…

Hola Marisa!

Donderdagavond: m’n nicht Marisa komt aan op JFK! Direct na het werk in vreselijk weer op pad gegaan. Gelukkig waren de metrogangen niet ondergelopen zoals eerder en kwam ik ruim op tijd aan, het vliegtuig had ruim een uur vertraging. Wát leuk om Marisa weer te zien, de tijd die we moesten wachten op de bagage benutten we al goed met lekker bijkletsen. Na al het lange wachten hadden we geen zin meer in een hele lange rit met de metro dus namen we een taxi. Marisa keek haar ogen weer uit, ook al was ze een paar keer eerder in New York geweest. Toch wel een heel andere stad dan Phoenix waar ze al een paar jaar woont. Hoewel ook haar oogjes best op moe stonden (vlucht Phoenix-New York duurt toch ook zo'n vijf uur en een tijdsverschil van drie uur) zijn we uren gaan kletsen, het was zomaar drie uur…Toen maar eens gaan slapen.