De stad van Benjamin Franklin, Cheers en kreeft!

Gisterochtend laat wakker, lekker lang geslapen. Daardoor wel heel erg laat ontbeten (wij kunnen hier niet ontbijten, begrijp niet precies waarom), te laat voor mij, ik werd op zoek naar een ontbijttentje (wat moeilijk te vinden is) akelig en na een wat smakeloos broodje kaas en tomaat (dat er bij mij uiteraard invloog) weer naar huis gegaan. Na een uurtje slaap ging het weer goed en hebben we ook meteen geluncht met het eten dat we de avond ervoor als doggy bag hadden meegekregen. Daarna hebben we toch nog kunnen genieten van de heerlijk zonnige dag en de Freedom Trail bijna helemaal gelopen. Boston is met Philadelphia een van de belangrijkste en oudste steden in Amerika en hier is erg veel gevochten voor de onafhankelijkheid van de Britten. Samuel Adams, een biermerk in de VS, kwam hier vandaan en ligt hier ook begraven en ook Benjamin Franklin is een man uit Boston. Die we prompt tegenkwamen voor het oudste restaurant van de VS, Ye Old Oyster House, en de oudste kroeg, Bell Tavern. Een man in klederdracht en een Amerikaanse paraplu stond in de straat en draaide zich maar niet om. Benjamin ging maar eens vragen wie het was. “Hi, I’m Benjamin, who are you?” “I’m Benjamin too, Benjamin Franklin!”. We konden op de foto voor een paar dollar die bestemd waren voor het mogelijk maken van een vakantie voor schoolkinderen in Boston. We kwamen ook langs diverse oude gebouwen uit de beginjaren van de Verenigde Staten en daarvoor, toen de staten nog niet één land vormden, en uit de jaren dat de Britten hier de dienst uitmaakten. Even ergens opgewarmd met een cappucino, Benjamin vond nog wat vakliteratuur (bladen over webdesign) en we zijn naar de kroeg van Cheers gelopen in de mooie wijk Beacon Hill. We verwachtten rijen voor de ingang maar dat viel mee in dit laagseizoen. Op de sfeer en inrichting van deze kroeg is de serie geënt en het blijkt inderdaad zo’n gemoedelijk sfeertje waar we direct aanspraak hadden van de man naast ons aan de bar die hoopte wat Zweeds met ons te kunnen praten want daar had hij voor z’n studie gezeten. Toen ik zei dat dat wel heel apart was, dat hij Zweeds sprak, zei hij: “Oh, je bedoelt dat Amerikanen bijna geen enkele andere taal spreken?” Eh..nou, dat zei ik niet, maar eh, ja daar komt het wel op neer. We hebben daar een uurtje gezeten aan onze Boston Ale en Blue Moon (witbier) en zijn toen eens op zoek gegaan naar een restaurant voor onze speciale missie: kreeft eten. Dat is hier een specialiteit en Benjamin had gelezen over de beste plek, Legal Sea Foods aan de haven. Daar was het heel druk maar er was zowaar nog een tafeltje voor twee en zo hebben we kunnen genieten van een menuutje met een heerlijke clam chowder (soort vissoep die je veel kunt vinden hier en ook in New York), een hele kreeft met een botersausje en een Boston Pie toe. De wandeling naar huis was wel even aangenaam daarna…