gastvrije Amerikanen

Eindelijk eens een lange nacht geslapen, van 22.30 u tot 6.30 u. Na naar huis geskyped te hebben ben ik op pad gegaan, uiteraard startend met een Starbucks! Door het Madison Square Park naar de metro. Die kon ik alleen uptown vinden, terwijl ik naar het zuiden wilde..Een aardige man die ik het vroeg kwam me later achterna gerend. Nee, je moet hierin. En ik heet Albert, what's your name, where you're from? Oh nice, The Netherlands. Oh PricewaterhouseCoopers, I work at Crédit Suisse. Weer zo'n vriendelijke New Yorker denk ik. Totdat hij direct vraagt: and what is your telephone number? No thanks..

Ik zit in een metrostel met een erg eigenaardige man die hondengeluiden nadoet en naar een Chinees meisje Lucy Liu zit te roepen. Ik moet nog een halte verder maar iedereen gaat eruit. Ik dus ook, dan maar een stukkie langer lopen. En dan verschijnt ineens in de verte de Brooklyn Bridge, wauw, ik krijg kippenvel en niet bepaald van de kou. Wat een immens bouwwerk en zo bekend van alle plaatjes totdat je er staat, 't is altijd toch veel indrukwekkender. Ik loop 'm helemaal over en zie eerst downtown Manhattan, dan ook midtown en uptown, pff wat imposant! En dan voor het eerst het Vrijheidsbeeld. En Pier 17, daar moet ik ook eens heen, leuk terras. Gaaf zeg. Ik vraag aan een paar mensen of ze een foto van me maken.




De brug over loop ik Brooklyn in en volg ik een wandelroute uit de Lonely Planet. Wat een apart gebied, veel oude loftpanden, kinderkopjes op straat, oude tramrails, hele hippe en gekke zaakjes. Ik eet ergens een pizzapunt met een koffie en kom weer aan het water uit, weer zo'n mooi gezicht. Daarna volgt Brooklyn Heights, oohh, dat is écht een prachtige wijk. Ik loop te kwijlen en denk: daar zou ik zó willen wonen...




Op de kaart zie ik staan 'Truman Capote's huis'. Niet dat ik zo'n fan ben, sterker nog, ik weet geen titel te noemen, maar wil 't toch graag weten. Ik kom er niet uit, er hangt nergens iets. Ik vraag het een man die net z'n huis uitkomt. Ja, dat weet ik wel, kom, kijk, daar tussendoor, op die veranda schreef hij vaak. Z'n vrouw komt ook buiten staan. Ja, als je de hoek omgaat kun je 't beter zien. Of, kom maar mee naar binnen, dan zie je het 't best. Ik loop achter 'm aan door een prachtig huis, wat enorm gastvrij weer...Sta ik ineens bij deze lieve mensen in de achtertuin met kijk op de veranda van mijnheer Capote. Ik maak een foto en bedank 'm zeer. Oh, you work at PricewaterhouseCoopers, oh that long here, you profit well with the strong euro! Yes, The Netherlands, ja we zijn er geweest, in Amsterdam, Kuukenhoof, The Hague, Rotterdam, Maastricht. Well, I studied there, zeg ik. Oh, it's such a beautiful country vinden ze. En dat is zo. Gelukkig wil hij niet weten welk boek van Truman ik het best vind, haha. En terwijl we op het trapje staan denken een paar Italianen kennelijk dat ze open huis hebben en de lieve mensen willen eigenlijk niet weigeren dus ze stiefelen ook gewoon naar binnen..Ik ben al weer verder.

Over de promenade door een winkelstraat en dan weer de metro in. Onder het water door terug naar Manhattan. Op Wall Street stap ik uit en even later sta ik voor de New York Stock Exchange, het beursplein zeg maar. Goh, eigenlijk in een klein straatje, samen met het gebouw waar president Washington werd geëerd en om de hoek de Trump Tower. En weer een paar straten verder sta ik ineens voor Ground Zero. Wat een gapend gat...Er wordt hard gewerkt op een zaterdag. Heel veel bouwkranen, gehelmde mannen en bewaking. Als ik een stoplicht wil halen wordt ik teruggefloten, nee, ik moet om de man heen..Ik kijk bij de memorial en er is zelfs een 9/11 visitor centre ingericht. Op straat worden sensatiefoto's verkocht. Als ik het boekje bekijk en zeg dat ik history en achtergrond had verwacht zegt de man: dat staat er toch in? Onder elke rampenfoto een paar regels. Tsja, ook oppervlakkigheid wordt weer duidelijk..




Ik ga bij Century 21, een enorm warenhuis met een gekrioel van klanten, koop ik een goedkope föhn en een enorme, heel erge toeristenmok van NY. Dan met de metro terug. Bij een 'gourmet deli' ingrediënten voor een Caesar Salad gehaald (blijkt een wel heel dure zaak maar ja..) en er tegenover naar de liquor store. Een goede fles wijn is niet te vinden in een gewone supermarkt en wijn is sowieso erg duur. Maar ja, wel lekker en ik eet thuis wat al goedkoper is..Na alles thuis gedropt te hebben loop ik naar Madison Square Park. Onderweg m'n eerste pretzel gehaald, een soort krakeling, gezouten, met mosterd. De man wil ook direct weten waar ik vandaan kom. Oh, daar is hij ook geweest, hij heeft familie in Duitsland, hij komt uit Bangladesh. Bij het park aangekomen blijkt het bluesconcert afgelopen dat ik vanmorgen aangekondigd zag, jammer! Ik kijk vanaf een bankje lekker naar alle mensen die voorbij komen en de vele eekhoorntjes en ga in het gras een sudokuutje doen. Terug naar m'n huisje, gedoucht, gegeten, en om 21.30 bedenk ik dat ik nog even naar Barnes & Noble wil, heb zin in een cd want de mp3 gaat niet meer komen...(had er weken geleden in NL een online besteld maar die komt gewoon niet meer aan, moet m'n geld zien terug te krijgen). Ik had Jocelyn Brown willen hebben maar die bleek de helpdesk niet te kennen en was ook niet in voorraad...Een verzamelcd met soul gekocht en John Legend. Op de terugweg gestopt voor een lekker biertje bij Rogue, ze hebben een enorme lijst. De Samuel Adams Seasonal smaakt erg goed. Beetje saai in m'n uppie tussen al het uitgaanspubliek, maar ach, ook dat went en een sudokuutje is wel relaxed. En dan denk ik thuis: oh ja, m'n blog niet vergeten...En ik doe m'n best om morgen een webalbum klaar te hebben.

Empire State Building, m'n overbuurman

Gisteravond was een mooie avond en toen ik nog eens m'n uitzicht goed bekeek vanaf m'n bank, viel de enorme toren me pas op. Is dat nou, he, zou dat, plattegrond erbij, ja hoor, ik kijk gewoon uit op de Empire State Building...! Haha, weer 'ns wat anders dan de achterburen in Haarlem. Wat ik overigens wel mis is de stilte en de meeuwen en duiven als ik daar wakker word...

Maar echt scherp ben ik dus niet en lekker dat vandaag het laatste werkdagje van deze vermoeiende week was aangebroken. Als ik naast m'n bed sta denk ik eerst dat ik druppels hoor vallen in de woonkamer. Lekkage?! Nee, het blijkt de regen die tegen het zijraam slaat...Wat een grijze dag..Kayann belt en we lopen onder een plu samen naar de metro die nu wel gewoon rijdt. Ik maak de sitereview van Israel af en start met die van Frankrijk. Tussendoor krijg ik een verzoek om hulp van Antoinette bij wie ik gisteren was. Of ik de in aanbouw zijnde guidelines voor de global portal wil nalopen, volgens haar zijn ze door het externe bureau niet echt fantastisch gemaakt en niet in de stijl van Connected Thinking. Dat wordt een aardige klus...Ook heb ik contact gelegd met een andere Nederlandse hier uit de business met wie ik waarschijnlijk volgende week ga lunchen. En ik mail de contactpersoon voor corporate social responsibility om contact te krijgen. Ook de voicemailinstelling lukt vandaag zowaar en ik spreek een zo keurig mogelijke Engelse boodschap in.

Tussen de middag lunchen we gezamenlijk beneden, dit keer neem ik sushi en een beker vers fruit, hmm. Het is echt een suffe dag, vanwege het weer, de vele collega's die thuis werken (ja, dat is hier heel gewoon) en ook omdat mijn ogen niet lekker open staan vandaag, beetje moe..Ik vind het dus niet heel erg dat er vanavond even geen plannen zijn om iets te ondernemen. Een paar collega's zijn vanmiddag op de trein gestapt voor een weekendje Washington, Lukas en ik lopen naar huis en het is nu zelfs fris buiten, een graad of 14 zie ik later op internet. Met een opgewarmde pasta op de bank en voor de tv, eerste keer deze week. Ik zie op het nieuws een foto van de schade die een tornado heeft aangericht. Manhattan? Hoor ik dat goed? Ik zoek 't nog even op internet op en er blijkt woensdag, toen de metro's niet reden, een tornado over Brooklyn te zijn getrokken. Niets van gemerkt! Meteen zijn journalisten van Daily News, New York Times etc opgetrommeld om te discussiëren over de slechte staat van de infrastructuur hier. Ze bouwen wel prachtige nieuwe panden terwijl ze hier vergeten de oude te onderhouden waardoor ze nu omvallen, zo zegt een journalist. Beelden van ondergelopen metrogangen. Moeten we hiermee leren omgaan of kunnen we er wat tegen doen? Een ernstig kijkende burgemeester Bloomberg die door de straten loopt. Een journalist die een link maakt naar de brug die vorige week instortte in Minneapolis (wat ook breed uitgemeten werd) en zelfs een verwijzing naar 9/11. Nou ja, overdrijven is ook een vak.

Morgen en zondag zal het weer mooi worden en daarna krijgen we weer van die broeierige dagen. Pfff nee he. Nou, dan ga ik morgen eens de Brooklyn Bridge en Lower East Side ontdekken, is m'n plan. En m'n nicht Marisa die in Phoenix woont wil ik eindelijk eens gaan bellen. Nu eerst een pot thee en daarna kruip ik lekker vroeg met een boek m'n bedje in.

Ik heb trouwens de instellingen veranderd van m'n blog, ik wist niet dat je je eerst moet aanmelden als je een berichtje wilt achterlaten. Dat hoef je nu dus niet meer te doen, je kunt zo wat naar me krabbelen.

kansen zien en pakken

De telefoon gaat. "Hi, it's Kayann, are you gonna walk to the office? We'll meet at the corner of our streets." Buiten merk ik direct dat het vandaag de koelste dag is sinds ik hier ben, wat een heerlijk briesje! Even later lopen we te kletsen over dubbelgangers. Althans, ik weet het woord niet in het Engels en vertaal 't maar letterlijk: 'double walker', haha, ben nog niet wakker. Dan horen we ineens gesis. Blijkt Lukas achter ons te lopen. Gedrieën lopen we naar kantoor. 's Ochtends krijg ik weer diverse sametime-gesprekken (chatsysteem van PwC waarmee je elkaar wereldwijd kunt bereiken binnen een seconde) met collega's uit Amsterdam. Rond koffietijd ga ik rond met stroopwafels. "What is that? Syrup waffles?!" Ik leg uit that it is from Gouda, like the cheese and the candles, and my mum, en enthousiaste reacties volgen (hmm, tenminste niet zo zoet, alle Amerikaanse koekjes etc zijn echt té) en een collega sametimed: http://www.dianasdesserts.com/index.cfm/fuseaction/recipes.recipeListing/filter/dianas/recipeID/694/Recipe.cfm Ook komt de secretaresse van Susan, Lisa, me even gedag zeggen. Iedereen is zo vreselijk vriendelijk en attent hier, dat valt me echt op, en ik denk dat wij als Nederlanders daar nog wat van kunnen leren. Ik heb eerder gelezen dat New Yorkers arrogant zouden zijn. Niets van te merken.

M'n collega's zijn very busy bees dus er is niet zoveel tijd voor lunch. We gaan naar beneden, het cafetaria. Daar blijkt 't stervensdruk dus in feite hadden we net zo goed in Bryant Park kunnen gaan zitten...Ik kies een koshere wrap, 6,95 dollar, maar die zit kant-en-klaar in een doosje en ik hoef niet in de rij. Daarna om 13 u naar boven om Mary vragen te stellen die ik tot nu toe heb verzameld over de portal, de activiteiten van de Content Strategies Group (CSG) en suggesties aan de hand te doen voor de CSG. Ze is zo'n aardige en eerlijke dame...Helaas gaat ze met vervroegd pensioen, erg jammer. Ik zal een feestje meemaken eind september voor haar pensioen en de promotie van Jackie. Ze schrijft heel wat op en zegt dat ik nogal wat suggesties naar me terug kan krijgen omdat ze ze nuttig vindt en ik ze kan oppakken.

In de middag doorgewerkt aan de sitereview van Israël en om 14.45 te voet naar het andere kantoor van PwC in New York, 1177 Sixth Avenue, dat gehuurd is om extra kantoorruimte te hebben. Dat blijkt een locatie met een heel ander interieur en uitstraling van de jaren '60...Ik ontmoet Antoinette, een Australische die zich met de global portal (wereldwijde intranet van PwC) bezighoudt en mij een paar opdrachten wil geven. We wisselen ervaringen met de portal uit en ik geef ook haar suggesties. Of ik die kan oppakken? Ik krijg 't nog druk! Daarna word ik nog voorgesteld aan Daniel Montana en Juliet Orozco. Zo leuk om mensen te ontmoeten die ik thuis in diverse global communicatie vermeld heb zien staan!

Het is einde middag dus terug naar 300 Madison Avenue heeft niet zoveel zin meer, aldus Mary. Ik ga naar het grootste warenhuis ter wereld, Macy's. Ik ben namelijk mijn witte hemdje vergeten uit Haarlem mee te nemen. Ik ga het statige pand binnen met de prachtige kroonluchters en het enorme vloeroppervlak en nog de originele houten roltrappen. Ik ben tot drie verdiepingen met damesmode gekomen. Allemachtig wat een winkel. En een gewoon wit hemdje? Niet te vinden?! Haha, humor.

Dan naar het postkantoor om een dikke envelop te laten wegen met de aanvraag voor m'n Amerikaanse bankrekening. Bijna allemaal zelfbediening, super! Ik weeg m'n envelop en de computer zegt dat er 58 cent op moet. Maar dat komt niet uit de machine?! Dan maar een velletje postzegels aangetikt op het scherm. Daar blijkt geen waarde op te staan. Dus: hoeveel moeten erop? In de rij voor een andere balie. Nee, dan moet ik in die hele lange rij mensen, aldus de postmijnheer, want daar verkopen ze wel precies 58 cent. Goh, handig die automaten?!

Oh, dan haal ik alvast internationale postzegels voor verjaardagskaartjes naar Nederland, nu ik er toch ben! Weer in de rij voor de automaat. Maar ja, die zijn natuurlijk ook niet te vinden op die manier. Eén geposte envelop en halfuur later sta ik weer buiten. Never mind.

Ik ga naar de supermarkt 'Gristede's', dicht bij huis. Ik ga weer thuis koken, vastberaden! Een steak met broccoli en een röstikoekje. Bij de vleesafdeling vraag ik om een lekker uitziende steak. Hij weegt en stickert het. 15 dollar?! Grr, m'n collega's hadden gelijk dat ik gek ben om zelf te koken. Ik zet door. Dan kost het maar wat meer, ik bak en eet minder vet en gezonder. Haa, ik vind voorverpakt vlees, pfoe, dat scheelt een slok op een borrel. Oh ja, borrel, ik had gisteren bij de pasta een glaasje rood dat smaakte naar limonade. Dan maar naar de liquor store. Norton, die ken ik van Appie! Al met al gegeten voor zo'n 12 dollar. Ja, het leven is inderdaad duurder, en ja, ik snap waarom veel Amerikanen dik worden met jarenlang wraps en McDonald's meals voor 4 tot 6 dollar. M'n gezondheid is me mede gezien m'n verleden iets te kostbaar.

Terug zeulend met de tasjes kom ik achtereenvolgens een van de zovele nail studio's tegen waar zo'n acht vrouwen in een stoel zitten voor de belangrijke zaak, hun tenen en handen, een man die met een oortje van z'n mobiel in keihard op straat staat te praten, dan een man van wie ik denk: jij hebt nodig een bril nodig, zoals hij al lopend aan 't piegen is op z'n mobiel, haha, en twee dames die luid roepen dat die leuke vent daar echt wel het grootste schatje van de buurt is. Vervolgens loop ik grinnikend over straat. Dat is New York, niets is gek, iedereen is zichzelf en iedereen reageert op anderen. Als ik drie seconden later die grappige parkeergarage sta te fotograferen die ik al eerder heb gezien, stopt een man. "Why is that?" Als ik zeg dat ik dit nooit heb gezien vraagt hij waar ik vandaan kom. "Ha, dus dat kennen ze niet in dat kleine volle landje? Wow, wij tweeën zouden dit dus bij jullie moeten introduceren. Yeah, we zouden rijk kunnen worden!" En ook dat is echt New York. Eerlijk, menselijk, en kansen zijn er om te grijpen. I love NYC zie je op iedere straathoek op t-shirts, koffiemokken, asbakken etc etc maar ik geloof dat ik ook al gegrepen ben. Tegelijk realiseer ik me wat een enorme mazzel ik heb. En hoeveel immigranten ervoor overhebben de kansen te pakken, ver van huis en startend in armoe. De reclame die ik vanuit m'n woonkamer zie vind ik dan ook meer diepgang hebben dan refererend aan 't biertje dat ik dinsdag dronk..velen zijn blij met een baan als taxichauffeur of als bouwer van water tanks, typisch voor New York, ik kijk er ook op uit. Zie ook http://www.youtube.com/watch?v=99alV1UFsEw.

biofreak in burgerland

Wie is er zo aan het flitsen met z'n fototoestel, hou 'es op! Todat ik 't niet blijk te dromen en om 4 uur wakker word. Dat gebeurt altijd net wat vervelender na heel wat biertjes en 3 uur slaap. Het blijkt een enorm onweer te zijn. Wauw, bed uit, kijken, da's gaaf op zo'n 24e verdieping! Dat bleek tegen te vallen, het was zo enorm vochtig in de lucht dat je de flitsen niet tegen de hemel zag. Hmm, bed weer in en doorslapen. Een paar uur later loop ik naar kantoor. Wat is het nu gvdgvd druk op straat? Of lijkt het maar zo en erger ik me al meer aan de drukte? Dan kom ik boven op de 35e en is de werkvloer uitgestorven..?! Dus ook hier is woensdag de rustdag, zoals in NL? Ja, inderdaad, veel parttimers net zoals vrijdag hoor ik, maar nu blijkt dat de metro helemaal niet rijdt vanwege de enorme hoeveelheid regen...Dus wie konden normaal naar het werk? De secondees, die allemaal dichtbij wonen en lopen.

Op verzoek van Benjamin en anderen maak ik een foto van mezelf. Ik zie de foto en denk: kom ik zo 's ochtends aan op m'n werk, jemig, natte haren van de hitte... laat ik die maar weggooien denk ik eerst. Ach, het is wel de realiteit hier, het hoort erbij, ik zet 'm er toch maar op ;-) En een van later op de dag.


Ook stuurt Maxim een foto door van het avondje bij Maroons, het Jamaicaans restaurant.


v.l.n.r. Jill, ik, Kayann, Katja, Benedikt

Na uitleg van Connie over de sitereviews kon ik nu dan echt aan de slag. Let op de lengte van tekst, broken links, tags, correcte schrijfwijze van PwC, juiste woordkeuze met het oog op eRisk etc etc. Een secure klus dus. En niet al te boeiend, maar prima om mee te beginnen. Israël is m'n eerste slachtoffer. Daarna Zwitserland, België, Frankrijk, Finland. Tussendoor bekijk ik even m'n privémail en blogreacties. Heel veel dank allemaal voor de vele leuke berichtjes die jullie hebben gestuurd!

Om 10.30 komt arme Jackie binnen na een rit van 2,5 uur vanaf Long Island dat dus echt vrijwel naast Manhattan ligt...Gekkenhuis op de weg als de metro's niet rijden. Terwijl je in één uur vliegen op de Bermuda's zit en in 2,5 uur in Puerto Rico, zo leer ik van haar...Hee, ideetje geboren voor een weekendje...Ook andere collega's delen hun tips. Voor diegenen die NYC willen aandoen:
http://www.nycvisit.com/
http://nymag.com/nightlife/
http://newyork.citysearch.com/
http://www.nyc.com/restaurants/
http://harlemjazz.harlemdiscover.com/schedule07.htm
http://www.iloveny.com/ (van de New York State)

Tussen de middag eet ik voor het eerst in de 'cafetaria' zoals de kantine hier genoemd wordt. Prima eten, ik maak zelf een salade en krijg van de kassière en de secondees een compliment over m'n creatie, haha, velen pakken iets kant-en-klaars.

Met m'n inkopen van afgelopen zondag bij Whole Foods blijk ik in feite uitgestraald te hebben dat ik tot de biologische freaks behoor en ietwat snobbistisch ben, aldus Jack. I'm sorry? Ja, de keuze voor de supermarkt waar je boodschappen doet is in feite gewoon politiek, zo leer ik. Je zegt daarmee of je tot de elite wilt behoren, tot de geitenwollensokkenfiguren of de armen. Whole Foods is een onbespoten, heel dure zaak. Oh? Ik heb eerlijk gezegd nog niet op de prijzen gelet en dacht: hier ziet het er goed uit en ik ga mezelf tracteren op lekker eten. Framboosjes, aardbeien, ingrediënten voor een lekkere pasta. Enne, dan liever een biofreak dan een burgervreter, haha.

Die ingrediënten van zondag heb ik vanavond dan eindelijk gebruikt..Het werd een heerlijke pasta met tomatensaus. Na avonden buiten de deur nu eens lekker op de bank. Onderweg lopend naar huis was ik zo moe en bovendien lamgeslagen van de extreme vochtige warmte (ook de Amerikanen hebben dit nog niet vaak meegemaakt) dat ik zelfs voor de laatste twee haltes de metro pak. Boeien, ik ben 't even zat. Na een douche en in een koele woonkamer met een cd van Bebel aan gaat het snel weer beter. En een vroeg bedje om weer wat leuke avondjes te kunnen trekken.

very busy

Benedikt zou me wat uitleggen over sitereviews waarmee ik aan de slag kan. Hij was druk, later op de dag zou hij me roepen. Mary was ook busy dus ik ben verder gegaan met de papierwinkel, ben naar het pen- en papierhok gegaan voor snuisterijen om eea te ordenen, koffie gaan halen, kletsen met collega's, lunchafspraak gemaakt, foto's gaan maken, nog eens koffie gaan halen, naar een deli om de hoek van het kantoor gegaan om daar de lunch bij elkaar te verzamelen, wow, wat een heerlijke dingen, nooit eerder zoiets gezien...Met vijf secondees in het Bryant Park gaan zitten eten en kletsen. Aan het eind van de dag had helaas niemand tijd gehad om me iets uit te leggen, maar ik heb geregeld wat ik moet doen op administratief gebied en niet direct in de vijfde versnelling starten is de juiste manier. Ik was dus vandaag erg druk met, eh, met kletsen, eh..nee, connected thinking ;-)
Nog wat foto's:



Over CSR Aandacht bij de koffiehoek voor de E&M Outlook



Connected Thinking overal.. De mensen met promotie staan trots vermeld
op een bord bij de ingang van de verdieping...


Biiig koffiebekers...

Na het werk stelde Lukas voor om bij ons bij het appartement wat te eten. Rogue, daar was ik zondag al. Hij moest nog eea afmaken, ik ging alvast naar huis, even een boek pakken. Na een tijdje op het terras kwam hij eindelijk aan, verdwaald en moe van een flinke wandeling ;-) Hij had me geadviseerd de metro te nemen, wat ik weiger. Met al dat zitten en vele eten moet ik zeker blijven wandelen zoals in Nederland. En wie verdwaalt er...Het werd een ontzettend lachwekkende avond, afwisselend in Zuid-Afrikaner en Engels. Over de bastards die Zuid-Afrika besturen, het terrorismegedoe en ook nog wel over leuke dingen gehad en over onze gemene deler, onze partners thuis. We bestelden nacho's en daar is het bij gebleven, wát een portie...En na heel wat biertjes waarvan een iets heette met 'Hat' keken we eens op het horloge. Half een?! Tijd om naar huis te gaan, pfff...Lukas had alweer trek, of ik ook een burger van McDonalds wilde. No thanks, ik ga direct naar m'n huisje. En nog even m'n blogje schrijven! Nu gaan m'n oogjes echt toe, 't is al veel te laat...

Oh ja, wat me inmiddels echt is opgevallen is dat New Yorkers relaxed en vriendelijk zijn, ondanks de vele andersoortige geluiden. In de enorme mierenhoop 's ochtens en 's avonds geeft iedereen elkaar ruimte om van richting te veranderen en dus uit de grote stroom te 'ontsnappen' en de toeristen die ineens onverwachts stoppen en omhoog gaan kijken worden omzeild zonder gemopper of onvriendelijke gezichten. In het boek van Twan Huys, 'Ik ben een New Yorker' (goed boek, Erik!) geeft hij weer dat 11 september een verandering heeft ingezet. Meer gemeenschapszin, verbondenheid en minder egoïsme. Ik zie wat hij bedoelt.

en hoe ziet m'n werkplek eruit?

Geen jasje meer voor mij vandaag. Weer veel te heet, hoewel iets minder heiïg, en bij kantoor aangekomen bedenk ik eigenlijk beter in m'n bikini kan gaan. Zouden New Yorkers daarvan opkijken?

En ik ben maar eens wat foto's gaan maken. Gisteren nam ik m'n camera maar niet mee vanwege de security checks die ik al had verwacht. Tassen bekijken ze helemaal niet, dus de bedrijfsjournalist kon aan de slag ;-)

Lifthal op de 35e Aankomst op de 35e




De afdeling van de Content Strategies Group en de Global Brand Group



Uitzicht direct rechts van mij Mijn cubicle



In het volgende blogbericht meer foto's (kan maar vijf foto's per bericht plaatsen).

eerste werkdag!

Wat zal ik nou 'es aantrekken, jasje, nee, te heet, alleen een blouse, nee, misschien te casual, toch maar een jasje. En dan maar all American met een Starbucks in de hand in hoog tempo in de meute meelopen. Allemaggies, na tien minuten was ik doorweekt en nog lang niet op Madison Avenue. Jasje uit. Bij PwC weer aan, en de wandelroute was goed ingeschat: 30 minuten. Precies 3 voor 9 stond ik binnen. Althans, in een lange rij wachtenden voor de ontvangstbalie van PwC. En wat een security! Men in black (nee, geen women in white, collega's ;-) bij de poorten. Bij de liften. In de gangen. En dan kom je op de 35e verdieping, de hoogste, waar onder meer de afdelingen Content Strategies en The Brand Team gevestigd zijn. Ook daar weer je pasje langs een scanner voordat je de afdeling opstapt. Die gevuld is met cubicles (bureaus met wanden aan drie kanten die volgehangen zijn met foto's, planken, allerlei snuisterijen die niets met het werk te maken hebben) en een paar aparte werkkamers voor de belangrijke mensen. Muisstil op de werkvloer (terwijl hier geen enkele tekstschrijver zit?! ;-) Mary, ontzettend aardige vrouw van ca. 50, ontvangt me hartelijk, leidt me langs Jack die ik nog ken van het wrp (grote websiteproject in NL en alle andere PwC-landen) en wijst me mijn cubicle nummer 35110.4, op een hoekje, met direct naast me het raam met een uitzicht....ik was zwaar onder de indruk. Je ziet de East River, Chrysler Building, de Empire State Building en nog heel veel meer oude en nieuwe wolkenkrabbers pal om je heen. De taxi's beneden zijn speelgoedautootjes geworden en de sky is the limit..

En wie zijn die anderen die dezelfde stap ondernomen hebben...Benedikt uit Luxemburg, Kayann uit Jamaica (erg leuke meid en ze woont op E 27 th, schuin tegenover mij), Lukas uit Zuid-Afrika (woont in hetzelfde complex als ik!), Katja en Maxim uit Moskou, Tracy uit Canada en Kanon en Connie uit Hong Kong. Jackie, mijn allereerste contactpersoon sinds januari voor dit secondment, is er morgen, net als Tanya, beide van het kantoor hier. De secondees blijven tot eind augustus of eind september. In het schema zag ik dat er wel nog wat mensen later in het najaar komen. Gezellig allemaal. Heel leuke groep, die veel met elkaar optrekken. Koud binnen vroegen ze al wat mijn lunchplans waren.

Na een ronde langs het pen- en papierhok, de koffiehoek, de wc's en de IT helpdesk op de 22e kreeg ik van Mary een eerste introductie van de projecten. En de vraag wat ik zelf graag wil leren hier en welke training ik zou willen volgen. Daar denk ik even over na. In ieder geval vind ik haar terrein interessant, eRisk. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat teksten (met name op het web) altijd safe zijn, geen claims of iets dergelijks oproepen. Terug op m'n plek een papierwinkel doorlopen: aanvraag van een bankrekening, formulier voor de taxmensen die me helpen met de belastingaangifte over dit jaar ivm secondment, reservering van het appartement voor drie maanden, aanvraag voor een social security number, etc etc. Ik heb nog ruzie met mijn computer over de printerselectie, moet naar de IT helpdesk voor een kabel met Amerikaanse stekker, en even later weer naar de IT helpdesk omdat ik geen internetverbinding heb. En zo vliegt de dag voorbij..Tussen de middag zijn Mary, Jack en ik naar een goed restaurantje geweest, tractatie van de zaak..Heel gezellig, zo'n 1,5 uur gezeten, en de crabcakeburger smaakte goed. Op mijn vraag over het unlocken van de sim van een mobiel is Jack gaan shoppen met mij, wat onderhandelen bij diverse zaken. Hij heeft thuis nog wel wat mobieltjes en morgen proberen we die bij de winkel te unlocken.

Wat is me opgevallen vandaag: de afdeling is veel kleiner dan ik had verwacht, veel persoonlijker en niet de gemiddelde Amerikaanse werk-tot-je-dood-neervaltmentaliteit. Oftewel: deze afdeling werkt ook om te leven in plaats van andersom. Kleding is erg casual (geen spijkerbroeken, t-shirts en gympies, maar ook geen blazers of mantelpakjes). Er zijn zo'n 15 soorten koffie op de afdeling te pakken! Die ook nog prima van sterkte zijn. De kantine serveert ontbijt en lunch, warm, koud, hele grote saladbar, veel soepen. En dan kun je om de hoek in het Bryant Park ook nog allerlei dingen krijgen en daar heerlijk zitten. Lijkt wel een Parijs parkje. Er is een 'Bookreaders corner', duidelijk gemaakt met een bordje, waar het heerlijk rustig lezen is. En het hele park heeft draadloze internetverbinding, dus heel veel mensen zitten met een laptopje en een koffie of een broodje daar in het zonnetje. Wow! Alles went dus ook Westgate (PwC A'dam) is best ok, maarre...

Eind van de middag kreeg ik een sametime van Kayann: heb je zin om mee te gaan naar een Jamaicaans restaurant? Uiteraard! Dus met een bus daarheen en een lekker visje gegeten, een Jamaicaans biertje, heerlijke cocktail en wat exotische appetizers. Veel gelachen. De secondees zijn allemaal heel verschillend en samen gaat het heel goed. Er schoof nog een collega aan van Tax, Jill, een vriendin van Kayann. Een gezellige afsluiting van een relaxte eerste werkdag in NYC..

hoe ziet m'n appartement er nou uit?

Om dat te laten zien bij deze een paar piktsjurs...


Uitzicht vanuit het rijraampje op Sixth Avenue, richting PwC (uptown)

ook een dagje strand is mogelijk...

Weer om de paar uur wakker en om 7.30 naast m'n bed. Intussen is het dan alweer een nette skype-tijd voor Nederland (13.30 u). Benjamin gesproken en Max en Tineke (mijn lieve schoonouders). Intussen was duidelijk dat het hier een prachtige dag zou worden, minder heet (30 graden) en niet zo vochtig. Benjamin zou naar Wijk aan Zee gaan, catamaranzeilen met vrienden. Hmmm, dagje strand leek me ook wel wat. Volgens de Lonely Planet moest ik o.a. naar Rockaway Beach.

Met een Starbuckie in de hand naar metro A op Eigth Avenue. Het bleek best een reisje, en na bijna een uur ondergronds doken we op en was er direct het buitengevoel. Leuke buitenhuizen aan het water, bootje ervoor, die mensen hebben 't genieten begrepen! Verschillende haltes aan zee, tsja, welke te nemen? Volgens een man in de metro was er het meest te doen bij de laatste halte, Rockaway Park. De skyline van vliegveld JFK voltrok zich en even later stond ik aan de oceaan in Brooklyn. Het Scheveningen- of Zandvoorteffect was er totaal niet, aardig vergane glorie, terwijl je zou denken dat Amerikanen dat lekker commercialiseren, een dagje strand. Een flesje cola was nog net te vinden. Rustig nog aan zee, heerlijk, lekker bakken op m'n handdoekje en in m'n boek gedoken (Astrid, het werd Phileine zegt sorry, inderdaad verstand op nul en mee in het NY van Phileine, die haar vriend Max komt opzoeken op z'n adres in Greenwich Village, in de Sullivan Street waar ik gisteravond doorheen kwam, grappig).

Al snel werd het toch flink heet en liep het strand vol met luidruchtige stereo's en blèrende kinderen. En heel veel Spaanstalige mensen (Benjamin, je vroeg wat me opvalt aan NY, en dat is een van de karakteristieken, heel veel mensen uit Puerto Rico, Mexico, etc). Na twee duiken in zee vond ik het wel mooi, op het zand viel niet meer te lopen van de hitte. Overigens, heb je een goede uitvinding om je rug zelf in te smeren dan zou ik patent aanvragen. M'n rug bleek later als enige deel nu vuurrood...Anyway, de metro terug genomen en thuis een drieweggesprek op Skype met Benjamin en pap en mam, gezellig! Even de dag besproken en na een lekkere douche op naar de supermarkt. Wat een zaak zeg, Whole Foods Market (http://www.wholefoodsmarket.com/), het paradijs voor als je van koken houdt, veel ook biologisch. Het zou een pasta worden, de eerste keer zelf koken. Afrekenen gaat hier heel eerlijk. Je staat in drie rijen en voor je aan de linker- en rechter kant een batterij aan kassa's. Een voor een ben je aan de beurt bij het kassanummer dat wordt omgeroepen. Afgerekend en op weg naar een leuke kroeg. Hmm, paste alles in één plastic tasje? Het zal wel. Tot een veelvuldig "Miss, miss, miss" en ik, al zeker 100 meter verder, omkeek en de kassière naar me toe zag komen rennen met het andere tasje..."Thank you for this service!!" Zou je dat geluk in Nederland hebben..?

Nu ik door die service in feite toch wat geld uitgespaard heb kon ik wel eens een ommetje maken naar Barnes & Noble (http://www.barnesandnoble.com/) ;-) Bij deze prachtige, enorme boeken-, dvd- en cdwinkel met een serene rust moest ik maar eens deel I van Harry Potter opzoeken, overtuigd door collega's om 't eens te proberen. En nog een sudokuboekje ideaal voor in de tas. Buiten lopend besefte ik dat het zondagavond 19.20 was, New York never sleeps inderdaad. Tsja, de leuke, hippe kroeg vlak bij mijn adres, Rogue, vond ik ook nog, dus even een lekker biertje en dan zou ik lekker een sudokuutje doen. Sh...pen vergeten. Dan maar 'es kijken wat mijnheer Potter allemaal uitspookt. Halverwege m'n biertje stond het idee om nog te gaan koken me niet aan, het rook lekker daar en dat gehakt zou morgen ook nog wel goed zijn. Om het eerste, moeilijke weekend mooi af te sluiten vroeg ik de kaart. "Ben jij soms Nederlands?", vroeg de serveerster met een Belgisch accent. "Ik hoor het aan je accent." Clara blijkt afgestudeerd en deelt een woonruimte met een goede Nederlandse vriendin. Ze wenste me veel succes morgen en tijdens mijn verblijf en adviseerde me de donderdag- en vrijdagavond als gezelligste avonden. De Cobb Salad smaakte prima, dus ik kom zeker snel weer ff buurten.



Uitzicht vanaf m'n handdoekje Uitzicht vanuit de metro op de skyline van NYC