Van 1 naar 2 naar 4

Wonder boven wonder heeft de jetlag geen grip op pap en mam, zij hebben een hele nacht doorgeslapen. Benjamin en ik ook op de gloednieuwe maar o zo slechte matras van de bedbank. Maar lekker fit en na een ontbijtje en koffie met frambozentaartje gefabriceerd door Benjamin gaan we op pad. Te voet naar Madison Square Garden/Penn Station, langs alle bloemen- en plantenzaken hier in de straat en de straat erachter. Dat is al leuk om te zien, met de bakken uit Aalsmeer. En pap stopt zo ongeveer om de vijfhonderd meter als hij zich verbaast over weer een type of merk auto dat hij niet kent. Leuk hoor, om eerst al met Benjamin en nu zo met vier door deze stad te lopen en ik als zijnde de gids, het kan raar lopen, zes weken geleden liep ik hier zelf rond te zoeken...

We nemen de metro naar de Port Authority en dan zie ik om het hoekje een glimp van Times Square. Willen jullie dat nu ook bekijken? Ja hoor, dus even later de hoek om en met open mond omhoog kijkend naar al die gevelreclames. Ook van Grolsch, uit hun woonomgeving! Na deze hectiek door een straat gelopen met heel veel theaters die Broadwaymusicals opvoeren en zo in de buurt van de Hudson River aangekomen waar we in de buurt even lunchen. Pap wil nu wel eens een echte Amerikaanse hamburger proberen, van het houtvuur. Ook de kaasomelet, Caesar Salad en mijn California Burger met frieten smaken goed en een gevulde maag is wel erg lekker voor onze volgende activiteit: een boottocht met de Cirle Line langs het westelijk, zuidelijk en oostelijk deel van Manhattan en dan weer terug, ook pal langs het Vrijheidsbeeld. We vangen nog een beetje wind, lekker op deze erg warme, zonnige en beetje heiige dag. Benjamin had dit elf jaar geleden ook gedaan dus met name pap en mam keken hun ogen uit en vonden het leuk om juist dit op de eerste dag te doen voor een eerste indruk van deze enorme stad.

Weer aan wal het plan opgevat om met de metro naar Greenwich Village te gaan. Lekker om even door deze gezellige buurt te lopen met ook veel rustige straten en prachtige oude panden met trappen en gietijzeren hekjes als opgang. Al kijkend op de kaart worden we hier, net als eerder op de dag, weer aangesproken met de vraag of we hulp nodig hebben. Het blijft frappant, de vriendelijkheid hier. We snakken naar een biertje en bestellen op een terrasje een pitcher, een grote kan bier. Dat smaakt na de woelige baren :-) En we genieten van alle aparte figuren die voorbij lopen. Even later doorgelopen door die leuke straten en al wat restaurantjes bekijkend om te eten. Er zijn er zoveel dat het moeilijk kiezen is. Veel trek hebben we niet na die flinke lunch en we eten bij een Japans tentje sushi, misosoep en een rundvlees/rijstpotje waar het Sapporobiertje goed bij smaakt. De hoofden zijn vol indrukken en we gaan terug met de metro naar huis. Bij het station op de 23e wijs ik naar Barnes and Noble, de boekenzaak. Ja, die willen pap en mam ook wel even zien. Daar hebben we het nog een tijd uitgehouden tussen de cd's en boeken over onder meer architectuur en webdesign. Benjamin zoekt een specifiek boek over Dreamweaver en blijft nog even terwijl wij alvast naar huis lopen. Hij haalt ons in, we hadden vergeten dat het al bijna 22 u was, de winkel gaat dicht. Nu al?! Haha, je went snel aan die late openingstijden hier...We kopen nog een yoghurtje en ijsje in een deli en nemen de lift naar de 32e verdieping van onze flat om te genieten van de skyline met al die lichtjes. En dan is het weer een mooi moment om deze drukke dag af te sluiten met thee en een bed.

(schoon)pap en mam naar New York

Vandaag komen pap en mam aan, dus weer even een lap door het huis (want ik weet niet hoe laat de schoonmaakster precies komt) en wat boodschapjes gedaan. Daarna op pad naar JFK, nu een metroroute van ruim een uur, een halfuur korter dan dan van vorige week donderdag, dus precies op de landingstijd van 11.30 staan we daar. Na een minuut of tien komen er verschillende brandweermannen, politie en ambulances aan. Niemand die iets omroept of uitlegt, ook geen idee dus of het met het toestel van Delta uit Amsterdam te maken heeft en welke uitgang we in de gaten moeten houden. Na een uur wachten komen de bekende gezichten dan ineens te voorschijn. Alles prima gegaan, goede vlucht met zicht op onder meer Manhattan gehad, vol lof over Delta, en niets in de gaten gehad van eventuele brand ofzo. We nemen een taxi en na de rit door de tunnel kijken ook pap en mam hun nog helemaal niet vermoeide ogen uit. Jeetje, echt in New York, het is moeilijk voorstellen om echt in New York te zijn, zo zeggen ze. In het appartement blijkt de schoonmaakster bezig, dus gaan we op pad voor een lunch. Bij Panchito's aan een taco en na een uurtje weer terug om op te frissen en een pot thee te zetten. Dan slaat de slaap toch wel toe en Benjamin en ik kopen bij Wholefoods in voor een pasta die we daarna maken. En dan gaan de oogjes van allemaal bijtijds toe.

Tribeca, Soho en Greenwich Village

Woensdag na weer een relaxte ochtend op pad gegaan, nu met de metro naar Chambers, een station in de wijk Tribeca, waarvan de naam staat voor Triangle Below Canal Street. blijkt een ontzettend leuke wijk, hoewel helemaal niet goed beschreven in de Capitool-gids, in de Lonely Planet ietsje uitgebreider. De wijk is enorm opgeknapt en er wordt nog volop gerenoveerd. Hele moderne winkels en hele gave restaurantjes en cafés in hele oude panden en leuke pleintjes, schitterend. Na een wandeling kris kras door de wijk komen we in Soho, nóg een gave wijk. Die naam staat voor South of Houston Street. Anders, iets minder gepolijst, met hele aparte zaakjes en leuke kleding. We lunchen met sushi, waar je in heel NYC trouwens mee om je oren wordt geslagen, zoveel sushi als je kunt krijgen. Zoveel leuke winkeltjes dat we ons niet meer bedwingen en lekker gaan shoppen.

Zo is het ineens 19 u en is Benjamin een aantal broeken, overhemden en t-shirts rijker en ik een leuk shirtje uit een designer outlet. Te gek, die sterke euro :-) Tijd om onze magen weer te vullen en we lopen door naar Greenwich Village waar we bijna niet kunnen kiezen uit de enorme hoeveelheid leuke restaurantjes, Benjamin kijkt weer z'n ogen uit. In de Cornelia Street lopen we zonder verder te dralen een heel smal, oud pandje binnen dat zo in Amsterdam of Haarlem zou kunnen zitten, heel gezellig en we eten weer heerlijk met een lekkere salade en hele dunne steak en een cheese cake van geitenkaas toe. Voldaan na weer zo'n leuke dag belanden we nu eens bijtijds in bed en ogen we vandaag, donderdag, lekker fit als we pap en mam zometeen gaan ophalen op JFK.

Dromen worden werkelijkheid

Het mooie weer nodigt uit voor een boottochtje en we gaan na een relaxte ochtend in ons bekende trage tempo op pad, met de metro naar het zuidelijkste puntje van Manhattan. Vanaf Battery Park vertrekt onder meer de gratis Staten Island Ferry, het vervoermiddel voor de mensen die op het eiland wonen en in Manhattan werken. Die nemen we. Over een rustig zeetje varen we langs mevrouw Liberty en met een prachtig zicht op een steeds kleiner wordend Manhattan naar het grote Staten Island. Leuk tochtje en helemaal niet druk op de pont. Op het eiland aangekomen hebben we eigenlijk geen idee wat er te zien is. De meeste passagiers lopen direct terug naar de pont richting Manhattan, maar dat lijkt ons nou juist zonde. Eens even kijken wat hier te zien is. De Lonely Planet zegt dat we info kunnen krijgen bij de Chamber of Commerce. Die kunnen we nergens vinden, ook de parkeerwacht aan het water weet het niet. Dan lopen we langs een groot, indrukwekkend monument voor alle inwoners van het eiland die bij een van de vele bedrijven in het Financial District werkten en op 9/11 zijn omgekomen. Sommige met foto erbij, ook veel brandweermannen.

We geven de zoektocht naar de Chamber op en nemen de bus naar wat de Lonely Planet de meest bezienswaardige plek vindt: Snug Harbor Cultural Center. Ooit gered van de sloophamer door Jackie Onassis, lezen we. Daar aangekomen zien we dat er kennelijk sinds haar actie niet veel meer aan onderhoud gepleegd is aan de vele verspreid staande statige gebouwen met grote pilaren en veranda's . Een beetje merkwaardig terrein vinden we, en het is echt extreem rustig. Vandaag zijn we niet echt fit dus vragen we bij het kindermuseum naar een lekker terras. Dat weten ze wel, en even later zitten we bij de botanische tuin op een heel schattig terrasje bij een mooi oud Amerikaans huis. Heerlijk in het zonnetje zitten lunchen terwijl een man Braziliaanse liedjes zong en speelde op z'n gitaar. Daar kwamen we van bij en toen vonden we het ook wel mooi. Bus terug naar de ferry die we nog net konden oprennen op het punt dat deze vertrok. Vlak voor aankomst op Manhatten zagen we een heel oud kerkje midden tussen de enorme kantorengebouwen staan. Daar gaan kijken en toen zagen we steeds meer prachtige oude pandjes uit begin 1900 verscholen in de schaduw van die reuzen. Nu we toch in de buurt van Wall Street en de Stock Exchange waren ook daar langs gelopen, dat had Benjamin nog nooit gezien. En ook gapende gat van Ground Zero hebben we in stilte aanschouwd. Ik vroeg me af hoe de mannen van de brandweerkazerne die echt grenst aan deze plek de ramp hebben kunnen verwerken. Mannen die dus elke dag naar hun werkplek naast de WTC Site komen, langs de gedenkplaat op hun muur en de lijsten op het hekwerk er tegenover van alle 2.973 omgekomen collega's, kantoorpersoneel en andere mensen die op die plek waren. We lezen hier ook regelmatig oproepen van mensen die ziek zijn geworden vanwege de giftige stoffen die toen vrijkwamen en ook vanwege de psychische klap en die niet meer gebruik kunnen maken van de medische hulp omdat de overheid deze afbouwt. Net als de vele andere Amerikanen mogen zij weer zelf opdraaien voor medische kosten...

We nemen de metro op het gloednieuwe WTC-station, dat wel al klaar is, en thuis eten we een soepje waarna ik als een blok in slaap val. Een halfuurtje, want daarna moesten we op pad voor mijn tweede verrassing voor Benjamin. In de metro raadde hij ineens de plek: Radio City Music Hall. Daar aangekomen zag hij een naam op de gevel prijken: Carlos Santana. Echt waar? Wauw! Hè, én Aretha Franklin?! Ja, en nog een, kijk maar om de hoek. Stevie Wonder?!!! Nee, wow...Hij werd er helemaal stil en rood van, waardoor ik even een brok kreeg...We gingen naar The Dream Concert, een concert waarvan de opbrengsten bestemd waren voor de oprichting van een standbeeld in Washington D.C. van Dr. Martin Luther King, Jr. De entree in deze tempel was al prachtig, helemaal in art deco stijl, deed denken aan Tuschinski. Hoog in de zaal ook even de bouw bewonderd en de sfeer. En toen ging het spektakel van start. Met vaak een speech tussendoor van de initiatiefnemers en organisatoren van het monument zoals Quincy Jones, de kinderen van Martin Luther King, belangrijke sponsoren zoals de CEO van Tommy Hilfiger en de directeur van de NBA die onlangs Mandela heeft ontmoet en van hem een brief voorlas gericht aan de organisatoren en het publiek op deze avond voor dit initiatief. Ook spraken vele artiesten en bekenden zoals Usher, Puff Diddy, Miss USA. Er werden beelden uit de tijd van de enorme menigte en de speech van King in Washington getoond en een film met een maquette van het beeld. De toestemming is gekomen voor een plek aan het Tidal Bassin in Washington, tussen het Thomas Jefferson Memorial en het Washington Monument. Op http://www.mlkmemorial.org/ kun je meer vinden en (belastingvoordelig!) doneren, er is nog 'slechts' 18 miljoen dollar nodig, het leeuwendeel is al ingezameld. Op deze avond voor fundraiding gaf de ene na de andere artiest prachtige nummers ten gehore: John Legend, Joss Stone, Jessye Norman, Garth Brooks, Babyface, Bebe en Cece Winans, Ryan Shaw, Wyclef Jean, en als klapper Carlos Santana, Aretha Franklyn en Stevie Wonder. Stevie heeft veel gedaan voor het gedachtegoed van Martin Luther King en heeft er ook mede voor gezorgd - ook door het schrijven van 'Happy Birthday' - dat zijn geboortedatum (15 januari) een van de drie officiële feestdagen ter nagedachtenis van een persoon werd in de VS; op de derde maandag van januari. Naarmate de avond vorderde werd het publiek steeds uitzinniger, heel gaaf om mee te maken. Op een gegeven moment stond de hele zaal te joelen, dansen en klappen. Kippenvel...

Om 23.30 was het dan toch afgelopen en zijn we nog langs de 'kerstboom' Times Square gelopen, je weet gewoon niet waar je moet kijken zoveel reclames als er hangen..We hebben even gezwaaid in de webcam van Thank God it's Friday's en nog een guinness en newcastle gedronken in een leuke Ierse pub. Helemaal in onze nopjes liepen we naar huis om naar dromenland te vertrekken.

Optredens van Sam en Michael

Deze hele week heb ik vrij, behalve op maandag vanwege de Global Town Hall Meeting. We konden ons als medewerkers van global van tevoren aanmelden voor deze jaarlijkse bijeenkomst met de grote baas van PwC, Sam DiPiazza. We konden bij de aanmelding ook vragen mailen, maar op dat moment had ik even geen inspiratie. Op deze heerlijk zonnige, niet te warme maandagochtend liepen Benjamin en ik samen naar het kantoor. Leuk voor hem om te zien hoe de stad wakker wordt en mensen zich in een draf, voorzien van koffiebeker, naar het werk begeven. Goh, wat heb ik een medelijden met jou, aldus Benjamin?! Geen files, relaxed door deze bruisende stad te voet naar je werk in 20 minuten...Op m'n teva's, en dat vond hij een foto waard, uiteraard voor het PwC-pand, haha. We spraken af voor een lunch om 12.15.

De ochtend was zo om en dus tijd voor onze date voor het standbeeld in het Bryant Park. Vanaf daar naar een deli gelopen waar we hier heel veel heen gaan. Benjamin wist niet waar hij moest kijken of wat te kiezen, zoveel lekkers..Met een volle schaal groenten, salade en een bagel op zoek naar een tafel in het drukke park. En even later zaten we weer te genieten...Benjamin had wederom heel veel medelijden met mij hier in deze grote boze stad, maar niet heus...De Amstelveense lunch steekt net als die in Sloten toch wel wat lichtelijk hierbij af...dus Benjamin gooide al op of we hier niet heen konden verhuizen..Na de lunch heb ik m'n zakenpartner aangemeld bij de receptie voor onze meeting en zijn we naar boven gegaan om m'n werkplek, collega's, koffiehoek, wc en het sublieme uitzicht te laten zien. Wederom ogen zo groot als schoteltjes.

Daarna nog even aan het werk gegaan en om 15 uur kwamen alle global collega's bij elkaar in de grote zaal. Na een intro van Sophie uit België als gespreksmoderator nam Sam het woord. Althans, probeerde, want er waren wat technische probleempjes met de microfoon waar hij volop om grapte. Toen er een grote staande microfoon aan de pas moest komen vroeg hij zich af of hij niet een lied kon inzetten..Hij begon zijn verhaal over de prestaties van PwC op dit moment en hoe we deze kunnen vasthouden. Ik kan er niet teveel op ingaan in deze openbare blog. Interessant wat hij vertelde en wat de andere drie heren onder wie Gene Donnelly vertelden over het merk en de ervaringen van klanten. En ik kon een van mijn vragen aan Sam stellen die na m'n aanmelding uiteraard wel gerezen waren. Na nog wat vragen van drie andere mensen was het rond 17.15 tijd om af te sluiten en aan de borrel te gaan. Ik moest ervandoor vanwege de verrassing die ik voor Benjamin had...

Thuisgekomen bleek hij zich anderhalf uur in de Apple Store te hebben vermaakt, in de Yankees Store, in Fifth Avenue, bij Gap (kledingwinkel) en nog wat Chinese ramsjzaken. Omgekleed en naar Waldy's voor een lekkere pizza en antipasti. En toen, tsja, ontvoerd naar...Madison Square Garden! Voor 'One night with Lite, een concert georganiseerd door radiozender WLTW (Lite FM). Met als hoofdact Michael Bublé! Leuk om dat verraste gezicht te zien! Prachtige zaal en redelijke plekken. Het voorprogramma bleek ook verrassend leuk. Met zeer onbekende namen voor ons: KT Tunstall, John Ondrasik, Idina Menzel en Peter Cincotti. Maar telkens begon het publiek uitzinnig te klappen en te joelen en als de artiest inzette hadden we vaak de aha-erlebnis. Oh, is dat van hem! Oh, dat ken ik wel! Hele goede sfeer, enthousiast publiek, leuk gepresenteerd door de radiopresentators en een zeer gevarieerd programma. En na twee uur stond daar Michael Bublé. Wat een showman, wat kan hij goed het publiek bespelen met zijn geweldige stem, dans en de begeleidende blazers en slagwerk. Heel gave avond! Met een lekkere Sam Adams nog even nageklept in een leuke kroeg en na twaalven ging ons lichtje uit.

Holland Experience in New Amsterdam

Zondagsrust...door een heerlijk stil en uitzonderlijk fris New York lopen we 's ochtends omhoog over de Fifth Avenue en staan we tot Benjamin's grote verrassing ineens voor de Apple Store, vlak bij Central Park. Om daar fietsen te gaan huren, het voorstel van Benjamin. Eerst nog lekkere bagels laten maken en daarna op pad naar de Columbus Circle waar om de hoek een fietsenman op straat staat. We krijgen twee mooie mountainbikes en even later crossen we door het heuvelachtige Central Park. Crossen wordt al gauw fietsen en soms steppen, het is flink druk. In het gras lunchen met je lief naast je, heerlijke bagels en het zonnetje op je toet terwijl eekhoorntjes naast je huppelen, hmmmm...Het park is groot, maar een klein uurtje verder hebben we al aardig het park doorkruist en staan we aan de noordkant, de grens met Harlem. Daar zien we recht voor ons een enorm muziekkorps klaarstaan met ook zeer omvangrijke Amerikanen in majorettenpakjes, dat zie je ook niet dagelijks.. :-) Tsja, zullen we dan gewoon...ja, da's wel heel gaaf. We gaan New York in!

Via de westkant van het park rijden we even later over de Columbus Avenue en de Amsterdam Avenue en door allerlei kleinere woonstraten. Op de fiets, als echte Hollanders, door New Amsterdam, haha, da's wel stijl. En het is indrukwekkend en we voelen ons toch stoer...In de Lonely Planet staat een fietsroute naar het noorden, naar The Cloisters. Ik heb al eerder gelezen dat dat heel mooi moet zijn. We zoeken naar het fietspad langs de Hudson River, maar rijden te hoog en zien alleen de Henry Hudson Parkway waar auto's overheen scheuren. Bij een kinderspeelplaatsje vinden we een ranger die uitlegt dat we met de fiets een heel aantal stenen trappen af moeten om daar te komen (ieder natuur- of ander bezienswaardig gebied in Amerika heeft diverse rangers die het gebied beheren en je informatie geven). Met de lichte fietsen geen probleem en even later rijden we dicht langs de rivier naar het noorden. Heerlijk! Door Riverbank State Park rijden we wat later onder de George Washington Bridge door en cirkelen we daarna in het Ford Tryon Park omhoog naar The Cloisters, een oud kerkachtig gebouw waar het Metropolitan Museum of Art de kunstcollectie uit de Europese Middeleeuwen heeft ondergebracht. We moeten de fietsen om 18 u weer inleveren aan de zuidkant van Central Park en we hebben nog zo'n twee uur, dus hebben we het bij een foto van de buitenkant gelaten.

Weer teruggescheurd, veel dalend, dus vrij snel staan we alweer bij het park en kunnen we nog wat leuke foto's maken en de fietsen tien voor zes weer overhandigen. Al rekenend komen we op zo'n 35 km die we hebben afgelegd op een hard zadel in een gebogen houding en we vinden dat we dus een lekker biertje verdiend hebben en een niet al te verantwoordelijke hap, fish and chips met salade dicht bij huis, bij The Rogue. En het bedje ligt daarna zalig...

Het mooie oude Breukelen

De jetlag is besmettelijk, ook ik ben zaterdagochtend om 6 uur wakker..Dan hebben we wat aan onze dag! Tijdens het ontbijtje (zo gezellig om weer samen te doen!) kiezen we een bestemming van deze dag, uiteraard iets dat Benjamin nog niet heeft gezien, hij is elf jaar geleden in New York geweest. We gaan Tribeca bekijken, een wijk in opkomst, rustige maar hippe buurt schijnt het te zijn. Maar het is natuurlijk weer weekend en dus belanden we met een metro die ineens een paar haltes overslaat veel zuidelijker in de stad. Hmm, dan kunnen we ook wel richting de NYSE (New York Stock Exchange). Maar het zonnetje breekt door en dan weet ik nog een leukere bestemming: de Brooklyn Bridge, het oude Brooklyn en de prachtige Brooklyn Heights. Ook Benjamin is onder de indruk van de sfeer en de hippe zaakjes in de oude, mooi opgeknapte pakhuizen en de serene rust in de Heights. Na een terrasje daar pakken we de metro terug, dit keer een rit zonder verrassingen. Onder ons huisje halen we een lekkere hap bij het Food World Café, de afhaalchinees/amerikaan/italiaan (een fusion afhaal zeg maar :-) En een wijntje bij de overbuurman, en dan laten we het ons goed smaken na zo'n volle dag lopen, wat ervoor zorgt dat Benjamin om 21.15 z'n ogen echt niet meer kan openhouden..