De tussenstand van Vroege Vogels

Vandaag een uitzending van Vroege Vogels waarin we de wildstand van de omgeving van Wilmington rapporteren. De stand vanaf zaterdag 3 tot en met zaterdag 10 november: 1 wolf (aangelijnd, van Steve, eigenaar van de lodge) en drie honden van Steve, de huiskat Hazel, een groot aantal spechten om het huis, een gracieus vliegende grote grijsbruine uil over de weg, een hert langs de weg lopend, veel eekhoorntjes, troepen ganzen in de lucht, eenden, een huismuis lopend van de open haard naar de tv-kast, kortom, midden in de wildernis :-) De coyotes die we horen huilen hebben we helaas nog niet gezien, net als de beren die hier ook in de directe omgeving zitten maar zich volgens Steve door de kou nu verborgen houden.

Ja, we waren weer bijtijds wakker, maar prima geslapen. Ik op de bank in de woonkamer, Benjamin in een enorm kuilbed waar ik al direct m'n rug in voelde. Maar we zijn weer fit en het is prachtig stralend koud weer, hmm, zometeen lekker naar buiten en even wat shoppen in Lake Placid. En we willen vanavond een keertje uit eten hier in de buurt. Gisteravond hebben we lekker bij het open haardje een Ubu ale zitten drinken en zitten genieten van het uitzicht op de Whiteface Mountain tegen een duister wordende omgeving en een hapje pasta gegeten. We vinden het net een kuuroord hier, de hele dag een beetje aanklooien, niets hoeven, lekker naar buiten, met de leasehonden zoals we Roscoe en Rose (de kleine lelijke hond) noemen die elke keer enthousiast voor ons uit huppelen, lekker koken en heerlijk bijkletsen en genieten van het weer samen zijn.

Van de Otter naar de Ausable Lodge

Vannacht op zo’n maat twijfelaar weer heel onrustig geslapen en Benjamin werd nog wakker van de kou en ook de allergie. Ik werd om 7 u nog gewekt door het gehuil van de coyote’s en wolven, wel gaaf hoor, even wat anders dan de politiesirene’s… Later in de ochtend sliepen we heerlijk en om 9.30 schrok ik wakker, oh snel, aankleden, want rond 10 u zou Steve hier op de deur klopppen om te gaan schoonmaken. Wij zouden verkassen naar het andere huis, de Ausable Lodge, omdat andere mensen in de Otter Lodge komen vandaag. We hadden gelukkig gisteravond de matrassen en andere spullen weer op hun plaatsen teruggelegd en gezet (we hebben de boel verbouwd om lekker te slapen; twee matrassen maat twijfelaar hebben we op de grond naast elkaar gelegd, op de vide met de tv-hoek en wat meubels uit die hoek daarvoor weggezet). Dus we hadden onze tassen zo in de Ausable Lodge staan. Ook een heel leuk huis, erg gezellig, en met weer een prachtig uitzicht op de Ausable River en de Whiteface Mountain. Vanaf de ontbijttafel zagen we diverse spechten mee ontbijten. Daarna lekker in het zonnetje gaan zitten aan de rivier in de tuin, wel fris maar heerlijk helder weer (gevoelstemperatuur is -2, in werkelijkheid is het +2, ook gisteren in Montréal was het tussen de +2 en -2), net wintersport. Boekje gelezen, foto's en een filmpje gemaakt van de oorverdovende stilte, thee buiten en een ommetje gemaakt om het huis door het bos, uiteraard vergezeld door Roscoe, het lieve dier dat ons overal volgt zodra we buiten lopen.

Naar Canada (en nu niet meer als illegaal)

Gisterochtend bijtijds eruit en op pad. Steve, de huiseigenaar, waarschuwde ons nog voor de strenge douane op de terugweg, heen zou wel meevallen. We reden een flink eind omhoog, eerst door de landerijen van de Adirondacks en even later over de snelweg tot aan de grens. Een Amerikaanse beambte was niet te zien, wel konden we aansluiten bij een bescheiden rij auto’s voor de Canadese grens. Vrij vlot stonden we voor het hokje. “Waar is uw I-94 strookje en de stempel in uw paspoort?”, vroeg hij me. “Het strookje ligt thuis, bang om het kwijt te raken, de stempel weet ik niet, staat die er niet in?” Nee dus, en dat werd een probleem…Ik bleek in feite al ruim 3 maanden illegaal in Amerika rond te lopen…! Dat vond ik wel een flinke prestatie in zo’n streng land, haha. We moesten een bureau binnen van Canada en uitleggen wanneer ik was binnengekomen, waarom ik drie maanden in de VS was, waarom Benjamin pas een week geleden is gekomen en waar we nu verbleven. Ze legde dus uit dat we Canada niet meer uit zouden komen als ze ons nu binnenliet. Ik kreeg een formulier dat zei dat de VS ons opnieuw binnen moest laten. Daarmee moesten we daar aan de grens naar een bureau van de Amerikaanse douane. Daar weer uitgelegd aan strenge beambten hoe het zat en vragen beantwoord wanneer ik was binnengekomen en waarom. Ook weer vingerafdrukken en in de camera kijken en toen konden ze kennelijk alles traceren in de computer en kreeg ik in m’n paspoort een kopie geniet van de I-94 en een stempel. En konden we met een uur tijdsverlies alsnog op weg naar Montréal, dat viel mee!

Daar waren we zo en je weg vinden is vrij eenvoudig in de niet al te grote stad. Parkeerplek hadden we zo en toen konden we wel een lekkere lunch gebruiken in de enorme kou. De Franse sfeer hadden we al snel herkend: mooie gebouwen, Europees uitziende mensen, veel Europese automerken en heel veel leuke bistro’s en andere eettentjes. En dus ook een Frans aandoende menukaart bij de uitgebreide lunch die we deden en aan tafel direct “Bonjour, comment allez-vous?” Dus wel een Amerikaans “How are you” maar dan Frans, een grappige mix. Ook het accent is soms moeilijk te volgen. Bij het serveren van onze borden kregen we de vraag of we ‘poire frais’ wilden, althans, dat verstond ik, maar ze bedoelde ‘poivre frais’, peper klinkt dus als peer. Heerlijk geluncht, met een heerlijk toetje, ‘pudding chômeur’ en een bordje kazen uit de staat Québec. Genoeg energie voor een stevige stadswandeling daarna. Het blijkt een stad met een heel oude kern, aan de rivier ‘Saint Laurence’, en verder van de rivier af hoge kantoren en winkelstraten. De oude kern is erg gezellig, je waant je soms echt in Frankrijk en ook wel Brussel. Lekker door de straatjes geslenterd, nog even opgewarmd in een koffietentje met eindelijk weer eens lekkere capuccino en warme chocolademelk!

We zijn nog even gaan shoppen en prompt vond Benjamin weer een leuk overhemd, zoals vaak in het buitenland, hij heeft ook al flink wat leuke dingen gekocht in Amerika. Rond 19 u vonden we het mooi om weer eens terug te rijden naar huis en daar waren we weer rond 21 u. Nog een bordje boeuf bourguignon die we nog hadden en toen snel in slaap gevallen…

Sneeuw!

Dinsdagavond had ik de rillingen op m’n rug en ’s nachts werd ik wakker van de kou. Duidelijk waarom: woensdagochtend werden we wakker met sneeuw! Het lag op de top van de Whiteface Mountain, alle struiken rondom het huis en op het terrasje en er viel nog steeds heel dun wit poeder. Mooi…We hebben een hele tijd rondgehangen in pyjama en begin van de middag zijn we richting Lake Placid gereden om boodschappen te doen. Op het stuk tussen onze plaats Wilmington en Lake Placid kom je de start van de wintersportliften tegen en rij je een stuk hoger door de bossen waar ook alle dennenbomen vol sneeuw lagen, wauw! Wat een mooi sfeertje, en dat in november! Dus even flink bezig geweest met plaatjes schieten, ook in het Olympisch museum in een deel tussen het Olympisch stadion uit 1932 en 1980 in dat we in een uurtje hebben bekeken. Leuk om te zien, vooral die plaatjes uit 1932, het type bobslee waarmee ze toen naar beneden raasden, de eerste schaatsen en de kleding. En hoe ze in de zomer trainen op de skischans. Leuke snuisterijen, zoals de medailles, kleding, foto's van - uiteraard met name Amerikaanse - sporthelden, de trots is duidelijk zichtbaar. De kaartjesverkoper bleek zelf een fervent bobsleeër te zijn geweest die vertelde over de enorme g-krachten die je op je nek en schouders krijgt en de klap als je omslaat wat hem dus een kapotte schouder opleverde. En nu wilde hij eigenlijk wel weer gaan motorrijden. Veel succes...Wij zijn daarna weer even Price Chopper ingegaan. We hadden in het dorp al gezien dat het bratwurstnight was maar we gingen toch maar zelf wat maken. De dame achter de visbalie herkende ons direct van een paar dagen terug toen ze vroeg waar we vandaag kwamen en grinnikte om onze dikke winterkleding en dat we het nu al fris vonden. Wacht maar, want het gaat nog sneeuwen deze week, zei ze toen al, dus het wordt nog flink kouder hoor! Dus nu zei ze: “Hey, how do you like it now? Haha!” Leuk, zo’n dorpje, heel persoonlijk en relaxed zijn ze hier, nog een graadje meer dan in New York. We zijn ook nog even langs de drive in gereden, geen bios of vette hap maar een drive in pinautomaat! Lekker thuis een pasta gemaakt en het plan opgevat om morgen op stap te gaan naar…Montréal, Canada!

En dan loop je ineens in Lake Placid..

Zondag zijn we laat op pad gegaan, naar Lake Placid, waar we rond hebben gelopen en voor Benjamin een truitje van smartwool vonden. Het is een leuk dorp, langgerekt met veel winkeltjes afgestemd op toerisme met o.a. veel met beren, en veel buitensportzaken. En uiteraard het Olympisch dorp, de skischans zie je al van ver, er staat een enorme schaatshal in het dorp en de skihellingen zijn ook vlakbij. De bobslee op de stoep in het dorp moesten we natuurlijk even uitproberen en die bleek voor de dorpskroeg te staan. Het was flink koud en een goed excuus om daar even op te warmen!
De hoofden draaiden uiteraard allemaal om toen wij binnenstapten: wie zijn dat, die kennen we niet? IJsthee en een lokaal biertje gedronken en zo wat opgewarmd. Toen de supermarkt opgezocht die zelfs hier in zo'n dorp iedere dag open is, 24 uur per dag...En het bleek een flinke zaak, enorm assortiment, o.a. de vele lokale bieren, dus een uur rondgelopen en ingekocht voor drie dagen. We waren vrij laat thuis, dus even een makkelijk gerecht, Zwitserse kaasfondue die
ze hier zelfs verkopen, jammie!

Nul beren, mooie meren!

Het eerste dat we vanmorgen zagen was een enorm blauwe lucht en..sneeuw op de top van Whiteface Mountain, de berg tegenover ons! Wauw zeg, in november...Na een snel ontbijt zijn we naar buiten gaan, eens een ronde om het huis gaan wandelen om te zien waar we precies zitten. De twee honden van de verhuurder, Roscoe en z'n kleine lelijke maar heel lieve vriendje liepen gezellig mee en waren blij met alle aandacht. Het huis staat dicht aan een rivier en een plaats waar je mag vissen. Verder is er in de wijde omtrek geen bewoning, alleen de Ausable Lodge die ook van de verhuurder is. Het rondje was maar kort dus we stonden snel weer thuis.

Nadat Benjamin wat hout had gehakt voor onze open haard zijn we met de auto richting Whiteface Mountain Skiing Center en Lake Placid naar de start van de wandeling 'Owen and Copperas Ponds' uit ons wandelboekje gereden. Die vonden we zo waar wel direct, direct naast de weg. We tekenenden in het boek onze namen, wandelbestemming en verblijfplaats op, wat gebruikelijk is hier, om het de boswachters gemakkelijker te maken mensen op te sporen indien nodig. Het pad liep stijl omhoog, direct het dichte bos in. Allebei probeerden we ons een beetje groot te houden, haha, er lopen in de Adirondacks een flink aantal zwarte beren, ook het boekje schrijft dat er veel leven hier. Zie je er een, dan moet je stil blijven staan, vooral niet gaan rennen, en een steentje van je afgooien of zo, niet rechtstreeks naar hem toe, in de hoop dat hij wegwandelt. Ze zijn hier niet zo agressief als in Yosemite omdat ze hier gemakkelijker eten vinden en dus niet genoodzaakt zijn huizen of campings op te zoeken. Ze zijn over het algemeen bang voor mensen en we hebben dus door onze voeten hard neer te zetten en te ritselen door de herfstbladeren flink laten horen dat wij er liepen. Geen beer tegengekomen. Wel twee mooie meren omgeven door enorme bossen, in de enorme stilte met de zon schitterend op het water, betoverend! Met hulp van de wandelbeschrijving probeerden we ook het derde meer te vinden dat heel mooi uitzicht zou geven op de Whiteface Mountain. Dat bleek echt niet te vinden, we hebben hetzelfde stuk stijgend en dalend wel drie keer gelopen en het uiteindelijk maar opgegeven, de beschrijving klopt echt niet..In ieder geval heerlijk gelopen met de zon op ons gezicht en een frisse neus en wangen. Teruggereden naar huis waar we zijn gaan kokkerellen om een boeuf bourguignon te maken, lekker, weer die winterkostjes, yummy!

Toeren langs de meren

Gisteren zijn we uiteindelijk ergens in de middag op pad gegaan om wandeling 'Catamount' uit ons boekje 'Kids on the trail - Hiking with children in the Adirondacks' te maken. We reden richting ons dorp, Wilmington, en van daar richting Franklin Falls en Catamount. Prachtige meren omgeven door naaldbossen en bergen waren ons uitzicht, dus om de paar bochten was er wel weer wat moois te zien. Wel enorm koud..De start van de wandeling was heel moeilijk te vinden en we zijn een paar keer omgedraaid om vervolgens weer om te draaien en soms maar en andere weg in te slaan. Inmiddels hadden we al weer trek gekregen, dus weer terug in Wilmington bij een soort snackcar een sandwich zitten eten. Toen toch nog maar een keer geprobeerd en toen vonden we waarschijnlijk wel de start van de wandeling, maar op alle bomen waarschuwde een vel papier ons ervoor dat het gebied bewaakt werd en dat het niet toegestaan was te vissen, jagen of het terrein over te steken. Tsja, dan is hiken dus waarschijnlijk ook niet mogelijk zonder een waakhond in je broek te krijgen. Dat hebben we niet geprobeerd, en op deze wat grauwige dag werd het al vroeg schemerig, dus dan maar een andere keer wandelen... We hebben een mooie toer gemaakt en kwamen in het schemer weer in Lake Placid. Daar gekeken voor een truitje van smartwool dat we voor wintersport willen gebruiken en nu in de kou heel goed van pas komt en we sowieso wilden kopen hier, want in Nederland is het erg duur. Dat lukte, we zijn nu net twee schaapjes in een wolletje :-) De dame in de sportzaak was benieuwd waar we vandaag kwamen en zag de humor er wel van in dat we uitgerekend een Noors truitje hier bij haar in de VS kochten. Ze vertelde dat het nu erg stil is omdat dit echt een zomersportgebied is, de bergen hier zijn zo beperkt dat alleen wat New Yorkers en mensen uit Philladelphia hier wel eens een weekendje komen skiën (moet je je voorstellen, wat heerlijk...). Vandaar dat de meeste vakantiehuisjes - we zien er erg veel - nu leeg staan. Ze wilde wel eens naar Rotterdam waar haar man een vriend heeft wonen. Na de tip gegeven te hebben in april te gaan voor de bulbs en Koninginnedag zijn we naar huis gegaan. Lekker de open haard aan en een borreltje, en Benjamin maakte een gerecht uit de Delicious, met gegrilde forel in sinaasappel-amandelsaus, hmm! Daarna nog een hele tijd lekker op de bank met wat waxinelichtjes aan in onze berghut muziek liggen luisteren, hmmm. Best spannend ook, als oerhollanders die gewend zijn aan dichtbevolkte gebieden moeten we allebei wennen aan het idee dat we hier in totale stilte in het grote donkere bos leven...

Op naar de Adirondacks!

Zaterdag was het zover, vertrek…weer vroeg wakker dus ook nog uitgebreid ontbeten. Toen op pad naar Alamo, om de auto op te halen. We hebben een zwarte Kia Spectra, prima auto. Uiteraard hadden we uitgestippeld hoe we weer bij het appartement zouden komen met de eenrichtingsstraten. De straat stond nog steeds vol auto’s dus dubbel geparkeerd, en één iemand die dus bij de auto moest blijven terwijl de ander steeds naar 24 hoog moest en met tassen sjouwend naar beneden. Dat was toch vrij snel klaar, postbusje nog even gecontroleerd, sleutels ingeleverd en op pad…ik had het er niet moeilijk mee, was niet melancholisch, had het gevoel: het was harstikke leuk, maar ook mooi zo, goed om dit nu af te sluiten. Had ook niet de tijd voor veel gedachten, want moest navigeren, Benjamin de stad uitloodsen naar New Jersey, naar Short Hills. Dat was best even concentreren, en voor Benjamin om de juiste rijbanen te kiezen en op al het verkeer te letten. Bij Newark reden we even verkeerd, maar we zaten ook zo weer goed, en rond 12 u stonden we bij Babs, Wim en Onno voor de deur. Ik was er drie weken geleden geweest, voor Benjamin nu voor het eerst. Erg leuk, gezellig bijgekletst terwijl we gezamenlijk lunchten. Na een uurtje weer op pad gegaan, nu naar Wilmington, in de Adirondacks. Prachtig om de omgeving te zien veranderen van enorm verstedelijkt naar steeds groener, heuvelachtiger en stiller. En kouder, dat viel ook direct op! Het stuk van Short Hills naar Wilmington, zo’n 5 uur, heb ik gereden, Benjamin zat enorm te knikkebollen en keek ongeveer scheel van de slaap.

Rond 19 u waren we dan – in het donker- in Wilmington en probeerden we de lodge te vinden met de routebeschrijving van de verhuurder. Die bleek niet te kloppen en dus reden we eerst veel te ver. In het donker piegend en op huisnummers kijken hadden we ineens het zandpad gevonden. Hobbel de bobbel door het bos kwamen we aan bij de Otter lodge, wauw!! Dat zag er enorm leuk uit, het staat echt midden in de natuur en ziet er ook van binnen heel erg uit als een huis in de bergen, veel hout. En enorm ruim en voorzien van allerlei leuke dingen: open haard, bad, tafelvoetbal, vide met tv-hoek, uitgebreide keuken, draadloos internet. Nou, hier houden we het wel uit, zie http://www.adirondackholiday.com/, de Otter Lodge, en vanaf vrijdag nog vier nachten in de Ausable Lodge! Tassen binnen gezet en toen terug naar het dorp. Bij het tankstationnetje gevraagd naar een restaurantje en de straat ingeslagen die ze zeiden. Aan de deur gevoeld van een felverlichte pizzatent maar die was dicht. Ook alle andere motels en toeristenplekken dicht, het is nog buiten het seizoen…totdat we ineens een verlicht restaurant zagen, heel wat auto’s voor de deur. Steinhoff’s Inn (http://www.steinhoffssportsmansinn.com/) bleek erg gezellig en de steaks en de Ubu Ale, het plaatselijke bier, heerlijk. Daar sliepen we heerlijk op, maar wel nadat we de matrassen van een bed beneden naar de tv-vide boven hadden gesleept en het matras van het bed boven ook, want het waren weer van die twijfelaars. En nu lagen we toch prinsheerlijk zonder wakker te worden van het gedraai of gewiebel van elkaar.

Vanmorgen werden we rond 7.30 wakker van het gehuil van coyote’s of wolven. En zittend op het matras keken we naar buiten, direct op de Whiteface Mountain…ongelooflijk, wát een omgeving, alleen maar bos, een riviertje, en die bergen en een rust…Het contrast met de 6th avenue, de sirenes, mensen en verkeer kán niet groter, haha. En het is hier fris: 2 graden…blij dat Benjamin m’n winterjack, muts en handschoenen heeft meegenomen! En we lopen nu dus volop genietend en ontspannen rond in ons oergezellige huis, lekker in pyjama aan een uitgebreid ontbijt met zelfgebakken Amerikaanse pancakes door Benjamin, koffieleutend, tijdschriftjes lezend, bijkletsend. Wat een feest!

Laatste dagje New York

Vrijdagochtend allebei vroeg wakker (ik deed gezellig mee met de jetlag) en uitgebreid zitten ontbijten. Gemaild naar collega’s om een eerder plannetje nog met z’n allen te lunchen verder af te spreken. En dat hebben we gedaan, leuk voor Benjamin en de secondees om kennis te maken, al genieten van een pizza of pasta. Daarna samen naar de Apple Store, Benjamin had nog een lijstje verzoeken van vrienden, even in warenhuis Saks gekeken, bij de ijsbaan van Rockefeller Center (dat ik direct herkende van films!) en bij een winkel van de vliegmaatschappij Delta een gratis cola gedronken. Zo gezellig om weer samen lekker rond te sjouwen...We hadden nog even een siësta willen doen maar dat lukte niet meer. Even geskypt met (schoon)ouders en op pad naar ROC, het restaurant in Tribeca dat we hadden gereserveerd. Hmmm, dát was weer genieten, lekker uitgebreid tafelen en bijkletsen over de ervaringen van beide om zo’n tijd apart te leven van elkaar en nu weer samen te zijn…We hadden bijtijds gereserveerd en daardoor ook vrij vroeg weer naar huis, want we wisten dat de jetlag weer zou toeslaan…

Farewell én weer samen met Benjamin

Donderdag weer met een flinke hoeveelheid zware tassen zeulend naar het werk. Alles bleek precies in een doos te passen, mooi! ’s Ochtends kreeg ik al heel wat berichtjes van collega’s in Nederland die succes wensten met de laatste dag en zich erop verheugen dat ik terugkom, zo lief…dat maakt het echt gemakkelijker om ook weer terug te keren. Verder was het een kwestie van bureau opruimen, nog twee documenten afmaken, kennismaken met nieuwe secondee Rachel uit Londen, tracteren op stroopwafels en pretzels (die eerste waren verreweg het populairst!), een gesprek met de HR-dame verantwoordelijk voor global, en tussen de middag voorgesteld om met de nieuwe secondee, de secondees van brand en de csg en iedereen die verder wilde te gaan lunchen. Dat was weer erg gezellig, bij een Japans restaurant. En zo was de dag snel voorbij…en tijd om iedereen dag te zeggen. Dat viel me erg zwaar, ik ben er zo slecht in…iedereen vond het gelukkig erg mooi om te zien en twee dames van de afdeling deden gezellig mee een traantje wegpinkend. Ze hadden er moeite mee omdat ze zo op me gesteld waren geraatkt, lief..we zien elkaar vast weer, want er zijn geregeld meetings in Amsterdam. Toen op huis aan, boodschappen gedaan, even snel een salade van WholeFoods en op pad naar JFK. Ik was veel te vroeg want had de juiste aankomsttijd nergens kunnen vinden. Bleek een flinke vertraging en toen nog eens druk bij de douane, zoals Benjamin sms’te. Heb 2,5 uur volgemaakt met een boek kopen (erg goed, ‘Leaving Microsoft to Change the World’), koffie, en zittend op de grond lezend (vol lof voor Schiphol, wat een verschil is dat met JFK!). En toen was het zó geweldig om Benjamin om de hoek te zien komen…ondanks de moeheid van beide toch nog een hele tijd zitten bijkletsen en genieten van elkaar weer live zien en spreken.

Halloween

Maandag had ik flink geluncht en ’s avonds had ik niets bijzonders in huis om te eten en toen bedacht ik dat ik wat dingen uit de koelkast zou opmaken. Dus even later zat ik gezellig met een wijntje, olijven, gegrilde paprika en bruschetta erbij m’n blogje van maandag te schrijven en mailtjes te beantwoorden. Wat het was is me nog niet helemaal duidelijk maar dinsdagochtend voelde ik me heel beroerd. Holtes in voorhoofd en wangen verstopt en daardoor flinke hoofdpijn en misselijk geweest, waarschijnlijk ook omdat ik niet meer gewend was een paar glaasjes wijn te drinken. Dinsdag meldde ik me dus ziek en heb ik flink gestoomd, aan de vitamines en veel geslapen. ’s Avonds moest ik toch weer even verder met inpakken, maar de ‘kuurdag’ en nog een nacht goede slaap waren genoeg om woensdag weer aan het werk te gaan. Net als maandag ook nu weer met twee volle tassen kleding, boeken en papierwerk in de metro naar PwC om die spullen in de kartonnen doos te doen die PwC voor me verzendt naar Nederland. En op woensdag stond de afscheidslunch gepland voor Kayann en mij, dus met zowel de content strategies group als global brand. Kayann was nu ziek, na eerder al Dennis en mij, maar lapte zich op om toch tussen de middag naar Pershing Square (http://pershingsquare.com) te komen waar we gezellig met een groep van zo’n negen man hebben zitten bijkletsen. Toen ik iedereen aan tafel bedankte voor de enorme leuke en leerzame ervaring van zo’n tijd bij PwC in New York kreeg ik het al even ’n beetje moeilijk…

Heb ook nog een gesprek gehad met degene die mijn directe leidinggevende was hier. Ze zou het evaluatieformulier nog wel invullen en wilde vooral van mij horen hoe ik het had gehad. In de middag ging het gevoel toch knagen dat ik nog steeds niet wist of ze over mij wel tevreden waren geweest, ik had in al die drie maanden niets gehoord, ook niet over de kwaliteit of inhoud van projecten die ik afleverde, de snelheid van werken of m’n houding. Terwijl je in een nieuwe rol, in een andere cultuur, in een drukke, veeleisende stad in een ander land zit. Voordat ik hier zou vertrekken wilde ik dat toch weten, anders zou ik er toch onrustig over zijn. Dus einde dag toch nog een gesprek gevraagd en het daarover gehad. Ze was verbaasd dat ik me dat afvroeg, het bleek het tegendeel, ze had van iedereen in ons team gehoord dat ze enorm tevreden over mij waren, ik was boven de gemiddelde secondee uitgestegen en had meer laten zien en geleverd dan hun verwachting, was proactiever en zelfstandiger geweest en opvallend sterk in contacten naar anderen. Dat gaf duidelijkheid en was erg leuk om te horen uiteraard, nu kon ik met gerust hart vertrekken.

Einde middag sms’te ik twee Nederlandse vrienden die naar New York waren gevlogen om zondag de marathon te lopen. Ze zijn hier voor het eerst en liepen net hun hotel uit in de buurt van Times Square. Daar ging ik heen om met ze naar mijn appartement te lopen, even m’n laptop gedropt en toen naar Greenwich Village voor de Halloween Parade. We hadden al gelezen op een lichtkrant op Times Square dat er al een miljoen mensen zich verzameld hadden daar…toen we de metro uitstapten op W 4 str. bleek dat er nog eens wat mensen bijkwamen, we hebben er een halfuur over gedaan om boven te komen, voetje voor voetje schuifelend door de metrogangen en het trapje op, flink in de verdrukking af en toe…het was het wel waard, want de parade was erg leuk. Soort carnaval, allemaal loopgroepen en een enkele praalwagen met soms een thema maar vaak niet, mensen in allerlei kostuums, de bloederige taferelen en doodskoppen gelukkig in de minderheid. Het stond drie rijen dik langs de kant, op de 6th avenue. Rond een uur of negen kreeg de jetlag Linda en Richard te pakken en gingen zij naar huis. Ik probeerde collega’s te pakken te krijgen die ook naar de parade zouden gaan. Het mobiel verkeer was zo druk dat er niets van terecht kwam. Een collega zat al in een kroeg in Soho maar ik kon er niets eens komen, ik moest de 6th av daarvoor oversteken en dat kon niet. Pas vlak bij huis kon dat, maar het vooruitzicht weer zo’n mudvolle metro in te moeten weerhiel me, ik kroop lekker m’n bedje in, me enorm verheugend om Benjamin de dag erna weer in z’n armen te vliegen.