Ritsbroek, lange onderbroek, muts, handschoenen, sokken, haha, dat staat op m’n wensenlijstje voor Benjamin om volgende week mee te nemen hierheen. Het wordt nu echt herfst…vanochtend regende het en na het werk was het gewoon fris. Nou ja, voor hier dan, een graad of 15. Waar we vanaf volgende week zaterdag zijn, Wilmington, vlak bij Lake Placid, White Face Mountain, in de Adirondacks, is het een graad of 7 ’s nachts en zo’n 12 overdag. Nog moeilijk voor te stellen hoe we hier hebben lopen puffen.
Vandaag geluncht met secondee Michelle, was erg leuk, ook om van haar te horen hoe het is om terug te keren naar je home office. Zij heeft hier vorig jaar drie maanden gezeten en zit nu weer hier, nu voor een jaar. Ze waarschuwde me dat het haar een week of drie kostte voordat ze in Engeland weer het idee had gewend te zijn, erin te zitten en ritme te hebben. Leuk om ervaringen uit te wisselen, ook over de stad.
Verder mailde een collega uit Nederland of ik aan info kon komen over het actuele aantal landen waar PwC gevestigd is. En dan komt ’t netwerkje weer kijken, een collega die zich bezighoudt met een wereldwijde database kon snel met een lijst komen en vertellen dat het niet 150 maar 152 landen zijn per deze maand, Armenië en Monaco zijn erbij gekomen. Nog steeds raar om te bedenken dat bijna elk land ter wereld wel een of meer vestigingen heeft.
En gisteren kreeg ik de vraag of ik als vele talen sprekende ook Grieks kan lezen. Hmm, nee helaas. Het ging om het vertalen van een advertentietekst. Maar ik kon nog de naam vinden van een dame van PwC in Athene die ik heb gesproken op de bijeenkomst met alle Europese landen twee jaar geleden voor het grote webproject. Handig…leuk om te merken hoe wijd je netwerkje eigenlijk ongemerkt wordt…Ook vroeg vorige week Max, een eerdere secondee, om tips over Amsterdam, hij zou naar ons kantoor gaan voor een online meeting en er wat dagen aan vastplakken. Waar hij het beste heen kon en kon overnachten. Hij heeft genoten van o.a. leuke kroegen, het Van Gogh Museum en Anne Frank Huis.
Ben ook bezig met het opstellen van een evaluatie van m’n secondment en tips en advies aan het tikken en ontdek dan ook hoeveel je in drie maanden kunt leren over een organisatie en een stad, ongelooflijk…als je dat vergelijkt met de eerste dag hier, 2 augustus, dan realiseer ik me hoe leerzaam een secondment is, niet alleen voor je kennis van je nieuwe omgeving maar ook die over jezelf…Het afscheid zal nog best lastig worden over een week. Maar ik kan alleen maar terugkijken op een geweldige ervaring die ik nooit meer kwijtraak.
woensdag 24 oktober 2007
dinsdag 23 oktober 2007
(Food is an) art
Monday monday…en na een weekend waarin ik me niet echt fit voelde was ik vandaag weer helemaal fris…hmm, beetje jammer, maar goed, dan heeft t weekend goed gedaan…Vandaag had ik op eigen verzoek een interessante lunchmeeting met Jennifer, dame die zich binnen PwC bezighoudt met diversiteit, en dan met de focus op de man-vrouwverdeling. Vind ik zelf een interessant onderwerp en ik schrijf regelmatig verslagjes over meetings op het vlak van diversiteit (en met name man/vrouw) bij PwC in Nederland. Er blijken hier echt vergelijkbare issues op dat vlak, waarbij de combinatie werk/kinderen wel heel erg verschilt met die van Nederland. Waardoor hier de nadruk nog meer op vrouwen komt te liggen wat betreft zorg voor kinderen. Parttime werken is heel gewoon binnen PwC, maar dan wel voor vrouwen. Van alle parttimers is 98% vrouw! ...Er is onderzoek gedaan naar de wens parttime te werken en mannen blijken helemaal niet geïnteresseerd. Het heeft te maken met inkomen. Er is geen werkgeversbijdrage voor kinderopvang in de VS. Vrouwen verdienen al iets minder en kinderen zijn een verantwoordelijkheid van de vrouw, zo vindt de Amerikaan. Dus blijft de vrouw meer thuis als er kinderen zijn en door de stagnatie in salarisgroei is het interessanter als de man voltijds blijft werken. Er is dus een vicieuze cirkel te doorbreken door landelijk op inkomensvlak en zorg voor kinderen veranderingen door te voeren, ook in mentaliteit...Binnen PwC in de VS is diversiteit al jaren een aandachtspunt en het heeft wel al resultaat. Het aantal vrouwen in de top is duidelijk gestegen net als het aantal vrouwen dat langer bij PwC blijft dan voorheen. Interessant om eens op dit vlak meer te horen..
En vandaag mailde Paulina met een voorstel om na het werk met haar, Bernardo (een Mexicaanse vriend), Dennis en Carole naar een tentoonstelling te gaan en te gaan eten in een Mexicaans restaurant. Leuk! Met z’n vijven gingen we op pad. Door wat miscommunicatie hebben we flink wat omgelopen omdat Paulina en Bernardo ieder een andere tentoonstelling in gedachten hadden, haha. Na zo’n halfuur lopen en overleg werd het de expositie ‘The Masters Series: Steven Heller’ (www.hellerbooks.com) in het Visual Arts Museum (www.schoolofvisualarts.edu), volgens Bernardo (zelf grafisch ontwerper) hét instituut voor zijn vak. Ik had op de website van Steven Heller al gezien dat die stijl me wel aansprak, advertenties in verschillende stijlen zoals Warhol, art deco, lekker kleurig en concreet. Weet er nog niet het fijne van, zal nog ‘ns verder lezen over zijn kunst. In de gallerie was het zó druk dat we geen idee hadden wie nou de kunstenaar was en ook geen uitleg hebben kunnen vinden.
Dus na een kwartiertje op pad gegaan naar restaurant ‘Dos caminos’. Erg leuk ingericht en ook heerlijk eten, we deelden de voorgerechtjes met o.a. zeevruchten en taco’s. Echte Mexicaanse taco’s blijken totaal anders dan dat wij ze kennen in Nederland en ook in de Filippijnen, zo bleek. Deze zijn met zachte tarwewraps en gevuld met o.a. spinazie en gesmolten kaas, heerlijk, veel lekkerder dan hoe wij ze maken...Als hoofdgerecht een heerlijke red snapper in een sausje met tomaten, olijven, jalapenos, hmmm….Erg gezellig, leuk om verder te kletsen met Dennis, Paulina en te luisteren naar de ervaringen van Bernardo die geëmigreerd is uit Mexico vanwege de gevaarlijke situatie in dat land. Er worden regelmatig mensen op straat doorgeschoten of onthoofd door criminele bendes (met name drugs) en de regering doet er niets aan want ze is enorm corrupt. Maar hij mist z’n land vreselijk. Wat is Nederland ondanks ‘alle’ moorden op scholen, in gezinnen en criminele mileus dan toch nog een veilig land vergeleken daarbij…Gelukkig hebben we ook heel wat gelachen over alle verschillen tussen de VS, Mexico, Filippijnen en Nederland. En zo was er weer een dag voorbij en blijven er nog maar tien over in New York…
En vandaag mailde Paulina met een voorstel om na het werk met haar, Bernardo (een Mexicaanse vriend), Dennis en Carole naar een tentoonstelling te gaan en te gaan eten in een Mexicaans restaurant. Leuk! Met z’n vijven gingen we op pad. Door wat miscommunicatie hebben we flink wat omgelopen omdat Paulina en Bernardo ieder een andere tentoonstelling in gedachten hadden, haha. Na zo’n halfuur lopen en overleg werd het de expositie ‘The Masters Series: Steven Heller’ (www.hellerbooks.com) in het Visual Arts Museum (www.schoolofvisualarts.edu), volgens Bernardo (zelf grafisch ontwerper) hét instituut voor zijn vak. Ik had op de website van Steven Heller al gezien dat die stijl me wel aansprak, advertenties in verschillende stijlen zoals Warhol, art deco, lekker kleurig en concreet. Weet er nog niet het fijne van, zal nog ‘ns verder lezen over zijn kunst. In de gallerie was het zó druk dat we geen idee hadden wie nou de kunstenaar was en ook geen uitleg hebben kunnen vinden.
Dus na een kwartiertje op pad gegaan naar restaurant ‘Dos caminos’. Erg leuk ingericht en ook heerlijk eten, we deelden de voorgerechtjes met o.a. zeevruchten en taco’s. Echte Mexicaanse taco’s blijken totaal anders dan dat wij ze kennen in Nederland en ook in de Filippijnen, zo bleek. Deze zijn met zachte tarwewraps en gevuld met o.a. spinazie en gesmolten kaas, heerlijk, veel lekkerder dan hoe wij ze maken...Als hoofdgerecht een heerlijke red snapper in een sausje met tomaten, olijven, jalapenos, hmmm….Erg gezellig, leuk om verder te kletsen met Dennis, Paulina en te luisteren naar de ervaringen van Bernardo die geëmigreerd is uit Mexico vanwege de gevaarlijke situatie in dat land. Er worden regelmatig mensen op straat doorgeschoten of onthoofd door criminele bendes (met name drugs) en de regering doet er niets aan want ze is enorm corrupt. Maar hij mist z’n land vreselijk. Wat is Nederland ondanks ‘alle’ moorden op scholen, in gezinnen en criminele mileus dan toch nog een veilig land vergeleken daarbij…Gelukkig hebben we ook heel wat gelachen over alle verschillen tussen de VS, Mexico, Filippijnen en Nederland. En zo was er weer een dag voorbij en blijven er nog maar tien over in New York…
zondag 21 oktober 2007
En van cultuur naar natuur
Zondag deed z’n naam eer aan: 21 oktober en 24 graden, zonovergoten, ongelooflijk! Geskypt met Benjamin over de auto die we zouden boeken en de onderkomens voor onze vakantie over 1,5 week, en daar kwamen we uit. M’n nicht Marisa een goede reis naar Spanje vandaag gewenst en toen op pad: naar de New York Botanical Garden. Na een metroreis van een halfuur stond ik in The Bronx. Wát een andere wereld dan Manhattan…Wel goed om eens te zien. Overal hispanics en veel dingen tweetalig vermeld. Diverse hangjongeren en asofiguren en uit de luid schallende muziek uit diverse geparkeerd staande auto’s zou je met deze temperatuur en de stralende zon denken dat je ergens op Cuba liep ofzo...Na een wandeltocht van zo’n halfuur was ik dan toch bij de botanische tuin. Bij binnenkomst direct in de shop gekeken voor Miffy loves New York City, dat ik tevergeefs geprobeerd had online te bestellen. Ze zouden het binnenkrijgen maar dat was nog niet het geval..Heerlijk gaan wandelen in dit mooie park, wel helaas weer afgeladen vol terwijl ik dus zin had in wat rust…Op een forest trail kwam ik nog maar weinig mensen tegen en kon ik genieten van de eerste bosgeur sinds 2,5 maand, een ruisend beekje en vogels! Heerlijk…ontspannen lukte dus toch goed en ook de herfstkleuren van de bomen, de kas met grote palmen en de tuinen met allerlei gewassen buiten waren prachtig. De drukte van vandaag bleek voor de speciale tentoonstelling over Japanse chrysanten maar die opwinding begreep ik niet helemaal, was niet onder de indruk van deze bloemen…ook bij de bonsaiboompjes die veel aandacht trokken was ik zo weer weg..grappig toch, wat zou je smaak nou toch bepalen, hoe werkt dat..?
Ik vond het weer mooi en zou nu de trein maar pakken die pal naast de botanische tuin stopt. Het kwartier wachten werd een uur, het schema klopte kennelijk niet helemaal..na nog eens een halfuur wandelen van Grand Central naar huis was ik redelijk gesloopt en fietste m’n broccoli met crabcake en potatocake er in razend tempo in. Waarna ik nog even m'n blog en webalbum bijwerkte, er is inmiddels een part 4: http://picasaweb.google.com/colettemulder/NewYorkPart4.
Ik vond het weer mooi en zou nu de trein maar pakken die pal naast de botanische tuin stopt. Het kwartier wachten werd een uur, het schema klopte kennelijk niet helemaal..na nog eens een halfuur wandelen van Grand Central naar huis was ik redelijk gesloopt en fietste m’n broccoli met crabcake en potatocake er in razend tempo in. Waarna ik nog even m'n blog en webalbum bijwerkte, er is inmiddels een part 4: http://picasaweb.google.com/colettemulder/NewYorkPart4.
Ondergedompeld in de schone kunsten
Vrijdag was ik pas laat weg van het werk vanwege een gezellige reden, laat einde middag belde Benjamin en hebben we weer even bijgekletst. De andere secondees gingen naar huis en ik vond het een heerlijk vooruitzicht, even lekker een avondje relaxen. We hadden wel tussen de middag even de weekendplannen besproken tijdens de lunch in Bryant Park. Wat doe jij met je laatste twee weekends, was de vraag, wat had ik nog niet gezien? Mijn plan was om naar het Museum of National History en het Metropolitan Museum of Art te gaan. Paulina zag dat ook wel zitten, dus we zouden even polsen zaterdag.
Na wat skypegesprekken zaterdagochtend zou ik inderdaad op pad gaan naar die musea. Even een sms naar Paulina of ze mee wilde. Zij zou naar een tentoonstelling gaan en zou later wel peilen waar ik was. Prima. Zowaar zonder metroproblemen naar Upper West Side (naast Central Park) gekomen en het Museum of National History in, waarvan ik dacht dat het m’n favoriet van de twee zou zijn. Heerlijk, met de personeelspas van PwC weer gratis naar binnen, en de lift naar de 4e, de afdeling over dinosaurussen. Enorme dieren waren daar nagebootst, geheel volgens de opgravingen. Ik wist niet dat er zóveel soorten dinosaurussen bestaan hadden…heel interessant, maar érg veel tekst om te lezen. Wel mooi om te zien waar ze op aarde hadden geleefd en dat toen de continenten heel anders op aarde lagen, Europa lag bijvoorbeeld vast aan Noord-Amerika…Goh, dat zou toch een ander reisje New York zijn zeg…Daarna naar het deel over dieren van Afrika en de afdeling vogels, maar beide vielen wat tegen, de opgezette dieren waren in hun omgeving geplaatst in een soort grote etalages. Geen geluiden, geen uitleg over de dieren. Toen naar het Big Bangtheater. Met z’n allen naar binnen en daar volgde in Dolby Surround een enorme knal en toen uitleg over het allereerste begin van onze planeet. Daarna eruit en uitleg van iemand over wat er na de knal gebeurde. Duurde me allemaal beetje te lang en ben zelf de hele spiraal naar beneden gelopen en ondertussen de tijdslijn lezend waar je langs liep. Mooi om te realiseren hoe kort geleden de dinosaurussen hier rondliepen, laat staan de mensheid.
Met m’n hoofd nog bij quasars en kometen stond ik even later weer in Central Park. Dwars door het park gestoken en onderweg nog even het Belvedere Castle op. Aan de andere kant van het park ligt het Metropolitan Museum of Art en ook daar gratis naar binnen. Ik kwam in principe voor de impressionisten dus daar zou ik starten. Door de afdeling kunst uit Afrika, Azië en Oceanië gelopen naar die hoek. Maar niet te vinden…Dat klopte, ik had weer pech, net als in het Smithsonian in Washington was ook hier het grootste deel van die afdeling in verbouwing, grrr. Er zou wel een práchtige Vèn Go (Van Gogh) hangen volgens de bewaker. Nou, dan op pad daarheen. Niet gevonden, weer gevraagd, stond ik pal naast dit heel onopvallende, weinig boeiende schilderij. Oké…Ik rammelde ondertussen en besloot een soort Ikeahap in dit museum te wagen. Tilapia met aardappelpartjes en gekarameliseerde bloemkool, apart. Zo spannend smaakte het totaal niet, verre van dat, maar ik kon weer even door. Er bleek een sms binnengekomen van Carole: of ik mee ging naar een jazzconcert om 21 u. Leuk! We zouden contact hebben nadat zij uit de film was. Ik ging op pad naar de hoek met Amerikaanse schilders uit de tijd van de impressionisten en dat bleken prachtige doeken. Leuk, Amerikaanse impressionisten, dit had ik nog nooit gezien! En daarna nog de Egyptische afdeling gezien met een enorme collectie, ik las de grootste buiten Egypte. Prachtige oude pilaren van tempels, omhulsels van mummies en als toppunt de tempel van Dendara. Die stond vaak onder water door de gebouwde Aswandam. De Amerikanen wilden die tempel redden en konden ‘m kopen van Egypte en nu staat ‘ie hier. Mooi, in een grote hal met een soort slotgracht en het was inmiddels buiten donker geworden, mystieke sfeer. Helemaal leuk nu er zich allerlei spannende taferelen afspelen in Egypte in m’n boek ‘Het laatste offer’.
Nog even de museumshop doorgelopen en net toen ik rond 21 u buitenkwam ging de telefoon. Afgesproken met Carole waar ik heen zou komen. De dames bleken in Forever 21 rond te hangen, de winkels waren nog steeds open…Dacht dat ik ver buiten de doelgroep zou vallen maar er is veel leuke kleding te koop daar, voor H&M-prijzen of nog lager. We moesten even de tijd doden want het jazzconcert was uitverkocht en we konden de volgende ronde om 23.30 afwachten. Alvast op weg gegaan om kaarten te kopen. De vriend van Carole zou er ook heen komen met zijn vrienden. Onderweg kwamen we ze al tegen en kaarten bleken geen probleem, dus even later zaten we in Jazz Standard, een heel gezellige club, echt een jazzsfeertje. Geen idee wie Omar Sosa, die zou optreden, was of wat voor jazz hij zou spelen. Dat bleek vrij experimenteel, niet mijn smaak. Omar en twee van zijn maten waren in Afrikaanse kleden gehuld en de vierde was een Zuid-Amerikaan. Aparte klanken volgden…(die je kunt horen op het filmpje op http://picasaweb.google.com/colettemulder/NewYorkPart4). Het oordeel over de muziek was gemengd in het groepje waarmee wij waren. In ieder geval iets uitgeprobeerd, wie niet waagt…Het voor mij nog onbekende biertje, Blue Smoke ale, was een geslaagde ontdekking.
Rond 1 u stonden we buiten. Naar Greenwich Village gaan had niemand zin in en tegenover de jazzclub kwam harde muziek een pand uit. Daar naar binnen maar dat bleek zó ongelooflijk hard dat je elkaar niet kon verstaan en mudjevol, handig met m’n rugzak….Ik had er totaal geen zin in en heb iedereen nog een fijne avond gewenst. Wat lag m’n bedje lekker rustig..
Na wat skypegesprekken zaterdagochtend zou ik inderdaad op pad gaan naar die musea. Even een sms naar Paulina of ze mee wilde. Zij zou naar een tentoonstelling gaan en zou later wel peilen waar ik was. Prima. Zowaar zonder metroproblemen naar Upper West Side (naast Central Park) gekomen en het Museum of National History in, waarvan ik dacht dat het m’n favoriet van de twee zou zijn. Heerlijk, met de personeelspas van PwC weer gratis naar binnen, en de lift naar de 4e, de afdeling over dinosaurussen. Enorme dieren waren daar nagebootst, geheel volgens de opgravingen. Ik wist niet dat er zóveel soorten dinosaurussen bestaan hadden…heel interessant, maar érg veel tekst om te lezen. Wel mooi om te zien waar ze op aarde hadden geleefd en dat toen de continenten heel anders op aarde lagen, Europa lag bijvoorbeeld vast aan Noord-Amerika…Goh, dat zou toch een ander reisje New York zijn zeg…Daarna naar het deel over dieren van Afrika en de afdeling vogels, maar beide vielen wat tegen, de opgezette dieren waren in hun omgeving geplaatst in een soort grote etalages. Geen geluiden, geen uitleg over de dieren. Toen naar het Big Bangtheater. Met z’n allen naar binnen en daar volgde in Dolby Surround een enorme knal en toen uitleg over het allereerste begin van onze planeet. Daarna eruit en uitleg van iemand over wat er na de knal gebeurde. Duurde me allemaal beetje te lang en ben zelf de hele spiraal naar beneden gelopen en ondertussen de tijdslijn lezend waar je langs liep. Mooi om te realiseren hoe kort geleden de dinosaurussen hier rondliepen, laat staan de mensheid.
Met m’n hoofd nog bij quasars en kometen stond ik even later weer in Central Park. Dwars door het park gestoken en onderweg nog even het Belvedere Castle op. Aan de andere kant van het park ligt het Metropolitan Museum of Art en ook daar gratis naar binnen. Ik kwam in principe voor de impressionisten dus daar zou ik starten. Door de afdeling kunst uit Afrika, Azië en Oceanië gelopen naar die hoek. Maar niet te vinden…Dat klopte, ik had weer pech, net als in het Smithsonian in Washington was ook hier het grootste deel van die afdeling in verbouwing, grrr. Er zou wel een práchtige Vèn Go (Van Gogh) hangen volgens de bewaker. Nou, dan op pad daarheen. Niet gevonden, weer gevraagd, stond ik pal naast dit heel onopvallende, weinig boeiende schilderij. Oké…Ik rammelde ondertussen en besloot een soort Ikeahap in dit museum te wagen. Tilapia met aardappelpartjes en gekarameliseerde bloemkool, apart. Zo spannend smaakte het totaal niet, verre van dat, maar ik kon weer even door. Er bleek een sms binnengekomen van Carole: of ik mee ging naar een jazzconcert om 21 u. Leuk! We zouden contact hebben nadat zij uit de film was. Ik ging op pad naar de hoek met Amerikaanse schilders uit de tijd van de impressionisten en dat bleken prachtige doeken. Leuk, Amerikaanse impressionisten, dit had ik nog nooit gezien! En daarna nog de Egyptische afdeling gezien met een enorme collectie, ik las de grootste buiten Egypte. Prachtige oude pilaren van tempels, omhulsels van mummies en als toppunt de tempel van Dendara. Die stond vaak onder water door de gebouwde Aswandam. De Amerikanen wilden die tempel redden en konden ‘m kopen van Egypte en nu staat ‘ie hier. Mooi, in een grote hal met een soort slotgracht en het was inmiddels buiten donker geworden, mystieke sfeer. Helemaal leuk nu er zich allerlei spannende taferelen afspelen in Egypte in m’n boek ‘Het laatste offer’.
Nog even de museumshop doorgelopen en net toen ik rond 21 u buitenkwam ging de telefoon. Afgesproken met Carole waar ik heen zou komen. De dames bleken in Forever 21 rond te hangen, de winkels waren nog steeds open…Dacht dat ik ver buiten de doelgroep zou vallen maar er is veel leuke kleding te koop daar, voor H&M-prijzen of nog lager. We moesten even de tijd doden want het jazzconcert was uitverkocht en we konden de volgende ronde om 23.30 afwachten. Alvast op weg gegaan om kaarten te kopen. De vriend van Carole zou er ook heen komen met zijn vrienden. Onderweg kwamen we ze al tegen en kaarten bleken geen probleem, dus even later zaten we in Jazz Standard, een heel gezellige club, echt een jazzsfeertje. Geen idee wie Omar Sosa, die zou optreden, was of wat voor jazz hij zou spelen. Dat bleek vrij experimenteel, niet mijn smaak. Omar en twee van zijn maten waren in Afrikaanse kleden gehuld en de vierde was een Zuid-Amerikaan. Aparte klanken volgden…(die je kunt horen op het filmpje op http://picasaweb.google.com/colettemulder/NewYorkPart4). Het oordeel over de muziek was gemengd in het groepje waarmee wij waren. In ieder geval iets uitgeprobeerd, wie niet waagt…Het voor mij nog onbekende biertje, Blue Smoke ale, was een geslaagde ontdekking.
Rond 1 u stonden we buiten. Naar Greenwich Village gaan had niemand zin in en tegenover de jazzclub kwam harde muziek een pand uit. Daar naar binnen maar dat bleek zó ongelooflijk hard dat je elkaar niet kon verstaan en mudjevol, handig met m’n rugzak….Ik had er totaal geen zin in en heb iedereen nog een fijne avond gewenst. Wat lag m’n bedje lekker rustig..
Abonneren op:
Posts (Atom)
