Dank jullie wel!

Nee, ik ga niet in Heintje Davids' voetsporen treden maar wil toch nog een berichtje aan m'n blog toevoegen om dank te zeggen tegen de vele mensen die zondag heel stiekem hebben gezorgd voor een enorm leuk feestje! Teruggekomen van een strandwandeling vorig weekend bleken zo'n 30 mensen in de kamer te staan om me weer welkom te heten in ons kikkerlandje, wát een verrassing...Echt genieten om iedereen na zo'n tijd weer te zien, lieve vrienden en familie. En ook voor hun was het gezellig, sommigen hadden wel al vaker elkaars namen gehoord in gesprekken maar elkaar nog nooit live gezien en voor anderen was het gewoon heel lang geleden. Foto's volgen nog... Maandag was er wederom een hartverwarmend weerzien, nu met collega's in Amsterdam. Ook weer heel erg leuk om elkaar live te spreken in plaats van via sametime en mail. En nu is het weer wennen om hier in ons land, thuis en op het werk in het ritme terug te komen, drie maanden met zoveel veranderingen heeft toch best impact op allerlei inzichten en is daarom ook zo verrijkend!

En ik blaas m'n blogje uit...

Na me even goed gerealiseerd te hebben dat we opstegen, de VS verlieten en dat de 3,5 maand echt om waren kon ik de slaap goed vatten en was de nachtvlucht zo voorbij. Door het vreemde inchecken op de site van NorthWest had ik wel een stoel met extra beenruimte (nooduitgang) en Benjamin niet, dus pas ’s ochtends om 11.15 toen we uitgetaxied waren konden we weer even bijpraten. Raar hoor, om vanuit de lucht weer Nederland te zien liggen, heel mooi toch ook, ondanks mijn voorliefde voor berglandschappen. Aan de band duurde het heel lang voordat we alle vier de tassen hadden en ondertussen belde Kathalijn (ze haalde ons op) al of het allemaal goed ging. Uiteindelijk toch door de deur en spieden naar haar. M’n mond viel open: een spandoek met mijn naam erop dat me welkom heette en een heel ontvangsteam eronder…Pff, dat werd me even te veel..m’n ouders, broer, schoonouders en vriendin Kathalijn die ons binnenhaalden, jemig…op naar huis waar de bossen bloemen het water in gingen en we genoten van de gebakken speculaasstaaf van Tineke. Wat een roerende welkomst na zo’n mooie tijd, een memorabele tijd met een niet te vergeten einde!

Trolly Tour van een geschiedenisleraar

Eigenaresse Tricia van ons logeeradres was zo aardig toe te staan dat we onze tassen de hele dag konden laten staan in de hal zodat we lekker nog een dagje in de stad hadden. Onze eerste missie was een ontbijtje. Buitengekomen merkten we pas dat het flink regende en zijn we direct tegenover een Starbucks ingedoken voor een koffie en een boterhammetje eiersalade. Ontbijt wat vroeger dan gisteren..! Weer even wat geregeld voor wat elektronica die we voor vrienden zouden kopen en we moesten daar nog even voor op pad, wat al snel lukte in het centrum. Nog steeds flinke regen dus dachten we de Duck Tour te doen. Net als in Philadelphia rijden hier amfibievoertuigen rond waarmee je zowel de stad als de rivier rondtoert. De kaartjesverkoper op straat meldde dat die vandaag niet ging maar wel de Trolly Tour. Oké, doen we die. We hadden ‘m net gemist, over 40 minuten kwam er weer een. Mooi om even een lunch te eten, een Aziatische hap bij een van de vele eettentjes in Feneuil Hall. Toen weer naar de halte gelopen en waarschijnlijk hadden we ‘m wederom net gemist, want weer zo’n drie kwartier zitten wachten en bedacht maar naar de kaartjesverkoper terug te lopen om het kaartje in te ruilen (er reden namelijk wel diverse Duck Tours, we hadden er al verschillende gezien, net als Trolly’s van andere firma’s, we hadden duidelijk niet de beste gekozen…). Prompt kwam het witte karretje de hoek om en bleken we een chauffeur te hebben die enorm veel wist te vertellen, echt ongelooflijk. Aan het eind van de toer was m’n verbazing zo opgelopen dat ik vroeg of hij geschiedenis had gestudeerd. Nou, zei hij, ik ben 35 jaar geschiedenisleraar geweest. Aha! Echt interessant, over deze stad is zo veel te vertellen, er is zoveel gebeurd en er komen zo veel illustere figuren vandaan. Samuel Adams, Benjamin Franklin, Paul Revere (schijnt iedereen in de VS bij geschiedenis over te leren), Rose Kennedy, de moeder van John F., en nog heel wat andere namen die ons niet direct wat zeiden. Heel veel verzet is hier geweest tegen de Britten en de gids hield niet op, iedere hoek weer een anekdote over een opstand, het signaleren met lampen op een kerktoren dat de Britten vanaf zee aankwamen, etc. Ook de wijk Beacon Hill was ontzettend leuk om te zien, erg Brits, met hele leuke winkeltjes, en John Kerry schijnt er een flink buitenhuis te hebben. In de zomer varen er Swan Boats in Public Common, het oudste openbare park van de VS. We concludeerden al snel dat we hier zeker een keer terugkomen om alles goed te bekijken. Je kunt her en der uit- en weer opstappen maar wij zijn de hele rit van zo’n 1,5 uur blijven zitten, zo interessant was het en aantrekkelijk in die stromende regen. Rond 16 u zat zijn toer erop en zette hij ons af bij Beacon Hill zodat we het leuke straatje Charles Street door konden lopen met die leuk verlichte winkeltjes in een al donker Boston te zien. Even een drankje gedaan in een grappig tentje, de laatste Samuel Adams, en toen de metro (de allereerste van de VS) gepakt terug naar North End. Daar bij een Italiaan nog een pasta gegeten en terug naar La Capella Suites waar de limo ons zou komen ophalen. Wat een timing allemaal vandaag, ook daar waren we op tijd, en de limo was er nog voor half acht. Dat was weer even enorm riant zitten, Benjamin vond dit ook wel mooi om mee te maken, dank PwC, voor de service! Ook op Boston Logan Airport waren we zo ingecheckt en door de security, relaxt!

Laatste dag in de VS..

Vandaag, donderdag, is het dan zover, de laatste dag in de VS van deze 3,5 maand...vreemd gevoel hoor...Zometeen laten we onze tassen hier beneden bij de eigenaresse staan en gaan we de stad in. We vertrekken pas vanavond, als de taxi ons rond 19.30 naar Boston Logan Airport brengt. Dus nog even genieten van deze gezellige, kleinschalige en oude stad! Kijk voor foto’s trouwens op http://picasaweb.google.com/colettemulder/Adirondack, ook voor gisteren, want het uploaden duurt wat lang naar de blog..

De stad van Benjamin Franklin, Cheers en kreeft!

Gisterochtend laat wakker, lekker lang geslapen. Daardoor wel heel erg laat ontbeten (wij kunnen hier niet ontbijten, begrijp niet precies waarom), te laat voor mij, ik werd op zoek naar een ontbijttentje (wat moeilijk te vinden is) akelig en na een wat smakeloos broodje kaas en tomaat (dat er bij mij uiteraard invloog) weer naar huis gegaan. Na een uurtje slaap ging het weer goed en hebben we ook meteen geluncht met het eten dat we de avond ervoor als doggy bag hadden meegekregen. Daarna hebben we toch nog kunnen genieten van de heerlijk zonnige dag en de Freedom Trail bijna helemaal gelopen. Boston is met Philadelphia een van de belangrijkste en oudste steden in Amerika en hier is erg veel gevochten voor de onafhankelijkheid van de Britten. Samuel Adams, een biermerk in de VS, kwam hier vandaan en ligt hier ook begraven en ook Benjamin Franklin is een man uit Boston. Die we prompt tegenkwamen voor het oudste restaurant van de VS, Ye Old Oyster House, en de oudste kroeg, Bell Tavern. Een man in klederdracht en een Amerikaanse paraplu stond in de straat en draaide zich maar niet om. Benjamin ging maar eens vragen wie het was. “Hi, I’m Benjamin, who are you?” “I’m Benjamin too, Benjamin Franklin!”. We konden op de foto voor een paar dollar die bestemd waren voor het mogelijk maken van een vakantie voor schoolkinderen in Boston. We kwamen ook langs diverse oude gebouwen uit de beginjaren van de Verenigde Staten en daarvoor, toen de staten nog niet één land vormden, en uit de jaren dat de Britten hier de dienst uitmaakten. Even ergens opgewarmd met een cappucino, Benjamin vond nog wat vakliteratuur (bladen over webdesign) en we zijn naar de kroeg van Cheers gelopen in de mooie wijk Beacon Hill. We verwachtten rijen voor de ingang maar dat viel mee in dit laagseizoen. Op de sfeer en inrichting van deze kroeg is de serie geënt en het blijkt inderdaad zo’n gemoedelijk sfeertje waar we direct aanspraak hadden van de man naast ons aan de bar die hoopte wat Zweeds met ons te kunnen praten want daar had hij voor z’n studie gezeten. Toen ik zei dat dat wel heel apart was, dat hij Zweeds sprak, zei hij: “Oh, je bedoelt dat Amerikanen bijna geen enkele andere taal spreken?” Eh..nou, dat zei ik niet, maar eh, ja daar komt het wel op neer. We hebben daar een uurtje gezeten aan onze Boston Ale en Blue Moon (witbier) en zijn toen eens op zoek gegaan naar een restaurant voor onze speciale missie: kreeft eten. Dat is hier een specialiteit en Benjamin had gelezen over de beste plek, Legal Sea Foods aan de haven. Daar was het heel druk maar er was zowaar nog een tafeltje voor twee en zo hebben we kunnen genieten van een menuutje met een heerlijke clam chowder (soort vissoep die je veel kunt vinden hier en ook in New York), een hele kreeft met een botersausje en een Boston Pie toe. De wandeling naar huis was wel even aangenaam daarna…

Van Ben & Jerry's naar Boston

Maandagavond weer van onze stoofpot gegeten, haha, voor de derde keer, en bijtijds naar bed want dinsdag werd een volle dag. Weer hadden we een logee, nu Roscoe. Hij lag buiten in de regen en toen ik wat tassen in de auto zette stoof ‘ie langs me heen naar binnen. Kennelijk had ‘ie van Rosy gehoord dat het bij ons wel een lekker adresje was, haha. De wekker stond gisterochtend, dinsdag, op 6 uur. Want we wilden een aantal dingen doen, ten eerste een bezoek aan de fabriek van Ben & Jerry’s in Waterbury, Vermont, waar we sowieso langs zouden komen. Maar eerst moesten we een ommetje maken voor een veerpont over Lake Champlain die in dit stille seizoen nog wel werkte, een aantal andere ponten zijn nu buiten dienst en gaan in het voorjaar weer werken. We bleken 40 minuten te moeten wachten die we hebben volgemaakt met een ontbijtje in de auto, gelukkig hadden we wat meegenomen, want Essex was – wederom vanwege het off season - een doods stadje. Daarna volgde een lekker en fris tochtje over een rustig, groot meer, met mooie bergen in Vermont die we naderden en de staat New York die we achter ons lieten. Na een halfuur waren we over en waren we al snel in het mekka van ijsfans, de eerste fabriek van Ben & Jerry’s! Er blijken er in totaal nu vier te zijn, waarvan één in Nederland, in Hellendoorn, zo wist de tour guide. De rondleiding door de fabriek van een halfuur begon met een filmpje over de start van de twee mannen als ijsverkopers. Ze bleken de twee dikke sulletjes van de klas te zijn geweest die ook elke keer werden uitgeloot voor een plek aan een universiteit en toen besloten samen maar wat te gaan bedenken. Ze volgden een cursus ijsmaken en startten met een ijskraam in een oud benzinestation in Vermont. Met een speciale wet in de staat Vermont om fondsen te verzamelen om financiering rond te krijgen voor een eigen zaak konden ze een fabriekje bouwen in Waterbury, die er dus nog steeds is. Na de film leidde de man ons over een loopbrug vanwaar je de fabriek in kon kijken en hij en een filmpje uitgelegden wat er waar gebeurt. Er worden per dag twee smaken ijs geproduceerd in twee shifts, de derde shift is voor het schoonmaken van de machines en dan start de volgende dag, met twee andere smaken. Na al dat praten over ijs was het uiteraard tijd voor proeven. De smaken van die dag waren Coffee Heath Bar Crunch en Vanilla Heath Bar Crunch. Benjamin wilde nog weten of de mensen in de fabriek in de kou rondlopen maar nee, het is kamertemperatuur. Daarna was de toer afgelopen en hebben we nog een blik geworpen in de shop. Goed commercieel uitgebuit, maar een deel van de opbrengsten van de heren gaat naar goede doelen, dus da’s prima.

Daarna zijn we in een stuk - via de staat New Hampshire - doorgereden naar de staat Massachussetts, naar Cambridge, een buitenwijk van Boston, voor wat aankopen in de Apple Store voor vrienden, en daarna naar La Capella Suites, waar we een kamer hebben geboekt. Het is een oude kapel geweest die ze hebben verbouwd tot een bed & breakfast, ziet er echt leuk uit, zowel van buiten als hier binnen. Ook de kamer, ruim en mooi afgewerkt, én met heerlijke bedden, hmm, da’s even genieten na dat geworstel! Spullen neergezet en direct door naar Alamo om de auto in te leveren. Dat is hier op zo’n 10 minuten rijden vandaan, ideaal. En exact op de inlevertijd stonden we daar, wat een timing! Ook dat verliep soepel en zo was ons vervoermiddel ineens weer gewoon onze benenwagen. Over de Long Wharf langs de oceaan gelopen en even ergens een biertje zitten drinken, uiteraard weer een lokaal product, Harpoon. Daarna doorgelopen naar ons wijkje, North End, een gezellige oude bururt waar het wemelt van de hier naartoe geëmigreerde Italianen die hier volop restaurantjes zijn begonnen. Het was moeilijk kiezen waar we zouden eten, het zag er allemaal goed uit. Wel prijzig, en in onze buurt vonden we een iets simpeler tentje. Waar we weer veel te volle borden kregen waardoor we nu dankzij de doggy bag voor vandaag, woensdag, weer een lunch hebben, haha. Het espressoapparaat van de zaak was kapot, maar de serveerster wees waar we dan heen moesten. Dat bleek genieten, in een heel oud Italiaans koffiehuis, waar we een Kahlua en een Cuourvoisier erbij namen. Die kwam flink aan bij mij, oef…we waren zo thuis waar ik ongeveer tollend op m’n benen m’n bed instapte terwijl Benjamin nog rechtop in bed zat van de espresso en later de doppio espresso J In ieder geval allebei heerlijk geslapen en zometeen maar eens op zoek naar een ontbijtje..

Sleetje rijden met 100 km/uur!

Maandag zijn we eerst maar eens gaan inpakken en toen de tassen zo ongeveer klaar stonden en na een lunch op zoek gegaan naar de Olympische rodelbaan van Lake Placid. Daar zou vandaag getraind worden voor de worldcup die deze week plaatsvindt. Na weer een mooi tochtje hadden we die gevonden, nadat we ook de skischansen van dichtbij zagen. We konden een kaartje van 2 dollar kopen om dicht bij de bob- en rodelbaan te komen. Dat was gaaf om te zien, hoe hard zo’n klein sleetje gaat, het was moeilijk om ze op de foto te krijgen! Aan een van de mannen langs de baan wilden we even vragen hoe hard dat nou precies is. De man verstond ons nauwelijks en aan z’n ‘Tirol’ op z’n muts begrepen we waarom. Er blijken 20 landen aan mee te doen en ze gaan zo’n 100 tot 120 kilometer per uur! Wauw, da’s nog ‘es sleetje rijden...Vandaar dat de baan op sommige punten vrijwel verticaal is! Wat een lef hebben die mensen…zowel alleen als met z’n twee hebben we ze op de rodel naar beneden zien komen, en zowel mannen als vrouwen. Leuk om gezien te hebben.