Zaterdag zijn we in de middag Lake Placid ingegaan om nog even een laatste keer te shoppen en daarna lekker uit eten te gaan. Gap heeft er een outlet store en ook een paar andere winkels hebben we even aangedaan. Gelukkig slaagden we in onze missie om een paar extra tassen te vinden, op wieltjes, waarmee we sowieso een paar oude vieze sporttassen thuis willen vervangen. Het viel ons al op hoe druk het die dag was en later bleek waarom. Er waren sporters vanuit allerlei landen hierheen gekomen voor de Worldcup Luge (rodelen). Daardoor zaten ook de restaurantjes behoorlijk vol. 
Degene die Benjamin op het oog had, een steak and seafood restaurant, had een wachttijd van drie kwartier..We vonden een ander leuk tentje, Italiaans, waarbij we een tafeltje aan het Mirror Lake hadden. Prima – maar niet bijster goed – eten. ’s Avonds vonden we iets nieuws uit voor de kuil in het bed: een aantal kussens onder de matras op de plek van de kuil vulden ‘m mooi op!
Gisteren, zondag, wilden we weer richting Lake Placid gaan voor een wandeling in ons boekje. Eerst nog even wat vragen aan Steve, toen wilden we weer even naar binnen om nog wat drinken te pakken voor onze wandeling. Oeps, deur dichtgetrokken terwijl het schuifje verkeerd stond waardoor je 'm van buiten niet meer open krijgt...Dus weer bij Steve aangeklopt om via hun huis binnendoor naar dat van ons te kunnen. Oké, gelukt. Toen konden we op pad. Dachten we....accu leeg...Oh nee...Prima auto, maar tsja, we missen dat toetertje als we de lampen aan laten staan...Weer Steve's hulp ingeroepen en na een start met accukabels konden we dan toch echt op pad... :-) Hieruit blijkt wel dat we echt op de vakantiestand staan, de hersens een graadje minder actief, haha. De wandeling bleek heel mooi, langs het Lake Placid dat we nog niet hadden gezien omdat het zo verscholen ligt (het plaatsje ligt voor het grootste deel aan het Mirror Lake).
Ook nu weer bleek hoe slecht Amerikanen zijn in het beschrijven van een wandeling of het markeren met bordjes. Met onze padvindersneuzen kwamen we toch weer goed uit door het mooie, soms nog besneeuwde bos. 
Bang voor beren zijn we niet meer, want die blijken met de kou zich in holen warm te houden en te starten met een winterslaap. Wel gaf de wandeling info over sporen van beren op basten van bomen waar ze inklimmen om er boomvruchten uit te halen. Geen dieren tegengekomen helaas, behalve een paar honden van wandelaars…
Daarna even naar de slijter voor een wijntje (mag in de staat NY niet in de supermarkt verkocht worden) waar we nog vroegen naar een plaatselijk neutje, likeurtje ofzo. Dat blijkt niet te bestaan, wel een groot aantal bieren waarvan we er al een paar (lekkere!) hebben geprobeerd zoals Ubu Ale en Saranac Ale. Daarna boodschappen gedaan bij PriceChopper, waar de mevrouw van de visafdeling ons weer vriendelijk vroeg hoe we het hier nou vonden. We vonden bij haar crab cakes voor het avondeten en nog wat dingetjes voor de laatste dag hier, vandaag (maandag) dus. Bij thuiskomst sprong Rosy, de kleine hond, vrolijk mee naar binnen en ging in de keuken zitten terwijl we kookten. Even later zagen we haar niet meer en na het eten bleek dat ze in een diepe slaap was verzonken op de bank in onze huiskamer en daar luid lag te snurken, hihi. We kregen haar ook echt niet meer wakker en hebben Steve maar even met een briefje op de tussendeur naar hun deel van de woning laten weten waar ze uithing.Vanochtend opnieuw alles uit de reistassen gehaald om efficiënt in te pakken. Straks willen we even kijken of we dicht bij de trainingen van de rodelaars kunnen komen. Even genieten van het laatste dagje Adirondacks…
Degene die Benjamin op het oog had, een steak and seafood restaurant, had een wachttijd van drie kwartier..We vonden een ander leuk tentje, Italiaans, waarbij we een tafeltje aan het Mirror Lake hadden. Prima – maar niet bijster goed – eten. ’s Avonds vonden we iets nieuws uit voor de kuil in het bed: een aantal kussens onder de matras op de plek van de kuil vulden ‘m mooi op!Gisteren, zondag, wilden we weer richting Lake Placid gaan voor een wandeling in ons boekje. Eerst nog even wat vragen aan Steve, toen wilden we weer even naar binnen om nog wat drinken te pakken voor onze wandeling. Oeps, deur dichtgetrokken terwijl het schuifje verkeerd stond waardoor je 'm van buiten niet meer open krijgt...Dus weer bij Steve aangeklopt om via hun huis binnendoor naar dat van ons te kunnen. Oké, gelukt. Toen konden we op pad. Dachten we....accu leeg...Oh nee...Prima auto, maar tsja, we missen dat toetertje als we de lampen aan laten staan...Weer Steve's hulp ingeroepen en na een start met accukabels konden we dan toch echt op pad... :-) Hieruit blijkt wel dat we echt op de vakantiestand staan, de hersens een graadje minder actief, haha. De wandeling bleek heel mooi, langs het Lake Placid dat we nog niet hadden gezien omdat het zo verscholen ligt (het plaatsje ligt voor het grootste deel aan het Mirror Lake).
Ook nu weer bleek hoe slecht Amerikanen zijn in het beschrijven van een wandeling of het markeren met bordjes. Met onze padvindersneuzen kwamen we toch weer goed uit door het mooie, soms nog besneeuwde bos. 
Bang voor beren zijn we niet meer, want die blijken met de kou zich in holen warm te houden en te starten met een winterslaap. Wel gaf de wandeling info over sporen van beren op basten van bomen waar ze inklimmen om er boomvruchten uit te halen. Geen dieren tegengekomen helaas, behalve een paar honden van wandelaars…
Daarna even naar de slijter voor een wijntje (mag in de staat NY niet in de supermarkt verkocht worden) waar we nog vroegen naar een plaatselijk neutje, likeurtje ofzo. Dat blijkt niet te bestaan, wel een groot aantal bieren waarvan we er al een paar (lekkere!) hebben geprobeerd zoals Ubu Ale en Saranac Ale. Daarna boodschappen gedaan bij PriceChopper, waar de mevrouw van de visafdeling ons weer vriendelijk vroeg hoe we het hier nou vonden. We vonden bij haar crab cakes voor het avondeten en nog wat dingetjes voor de laatste dag hier, vandaag (maandag) dus. Bij thuiskomst sprong Rosy, de kleine hond, vrolijk mee naar binnen en ging in de keuken zitten terwijl we kookten. Even later zagen we haar niet meer en na het eten bleek dat ze in een diepe slaap was verzonken op de bank in onze huiskamer en daar luid lag te snurken, hihi. We kregen haar ook echt niet meer wakker en hebben Steve maar even met een briefje op de tussendeur naar hun deel van de woning laten weten waar ze uithing.Vanochtend opnieuw alles uit de reistassen gehaald om efficiënt in te pakken. Straks willen we even kijken of we dicht bij de trainingen van de rodelaars kunnen komen. Even genieten van het laatste dagje Adirondacks…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten