U vraagt, wij draaien

Ik zit op rang 1. Van een prachtig schouwspel: onweer boven New York! Prachtig, zo'n oplichtende hemel en die glimmende 6th avenue die ik nu voor me zie liggen vanaf 24 hoog. En heerlijk, eindelijk wat verkoeling in die drukkende dagen. Misschien m'n hoofdpijn van vandaag ook weg..De weersomslag is duidelijk aan het naderen, deze week van rond de 30 graden naar zo'n 17 zoals voorspeld is. Kennelijk vonden de dj's van wcbs fm dat koud genoeg voor een kerstliedje dat ik hoorde toen ik vanavond de radio aan zette...(op http://www.wcbsfm.com/ kun je ook gewoon de New Yorkse zender luisteren).

Gisteren was het Columbus Day en als een van de secondees niet toevallig aan een van de Amerikaanse collega's had gevraagd of we inderdaad vrij hadden waren we dus vrolijk thuisgebleven. Nee dus, we hadden geen vrij...het is met name een vrije dag voor banken, overheidsdiensten, scholen en sommige winkels. Wel was het 's ochtends duidelijk veel rustiger op de route naar kantoor. Tussen de middag toen ik even sushi was gaan halen zag ik een parade op straat. Onsamenhangend in mijn ogen: militairen, reservisten, mensen in middeleeuws kostuum, een groepje met Italiaanse vlaggen en een vrachtwagen met de Franse kleuren. Hoewel ik niet erg vertrouw op mijn kennis van geschiedenis was hier volgens mij echt het verband niet te ontdekken. Ik was niet heel treurig dat ik m'n camera niet bij me had. Vanwege Columbus Day was het ook sale bij Macy's, zo zei een collega. Ik ben niet zo'n shopper, maar met de sterke euro en ook nog eens sale ben ik niet slim bezig als ik niet even een uurtje investeer, dus met de meiden daarheen. Maar iedere keer als ik met goede moed die winkel binnen ga ga ik met net zo veel teleurstelling weer naar buiten. Het is echt drie keer niks. Ik stond zo weer buiten en had veel meer zin in m'n Indiase Pataks-hapje dat klaarstond in de koelkast voor een opwarmer.

Vandaag zag ik op het werk weer een aparte verschijning die ik al eerder had gezien maar vergeten te beschrijven: de schoenenpoetser! Hij gaat langs de afgesloten kantoren aan de randen van de ruimtes met cubicles waar hij aan de belangrijke mensen vraagt of hij nog schoenen kan poetsen..! Helaas heb ik nog niet kunnen ontdekken of mensen dan speciaal daarvoor schoenen hebben meegenomen of dat ze à la minute hun schoenen uittrekken onder het bureau, da's nou jammer.. Ook op straat, vlak bij Bryant Park op de stoep, en ook in sommige metrogangenstelsels staat een rijtje hoge stoelen waarop je kunt plaatsnemen om je schoenen terwijl je ze aanhoudt te laten poetsen. Dit is iets opmerkelijks dat ik nog niet had aangesneden: de servicegerichtheid en het gemak waar Amerikanen van houden. Je kunt het niet verzinnen of iemand heeft het opgemerkt en is erop ingesprongen. In het weekend kwam het ook naar voren bij de ervaringen van Babs en Wim. Bij hun in de straat kun je je kleding in een tasje hangen die de stomerij, die iedere dag door de straat rijdt, meeneemt en na behandeling automatisch weer bij je ophangt. Tsja, dan zou bij ons je kleding dus na vijf minuten buiten hangen verdwenen zijn...Dat is ook echt opvallend, hoe weinig hier gestolen en geroofd wordt. Ik heb er nog nooit over gehoord of het ergens gezien. En als je bij hun je post in je postbusje legt die voor je deur staat, dan neemt de postbode deze mee tegelijk met het afleveren van post. In supermarkten worden je boodschappen ingepakt en bij de vele deli's wordt je bakje sushi, salade of broodje in een zakje gepakt met bestek en servet. In een restaurant krijg je automatisch water en je glas wordt bijgeschonken zodra het leeg dreigt te zijn. Als je ergens staat te wachten op je eten word je attent gemaakt op de mogelijkheid even te gaan zitten en op straat zul je met een kaart in je hand binnen de kortste keren door een voorbijganger advies krijgen over je route. Mensen met kinderen worden hartelijk ontvangen in restaurants en de kinderstoel staat al klaar. Mijn strijkplank was niet meer in te klappen, mijn lamp kon ik eens niet meer aanknippen en er stonden geen koekenpannen toen ik hier kwam. Binnen een dag na een mailtje naar de huisvestingsdienst stonden er twee nieuwe koekenpannen op mijn aanrecht toen ik thuiskwam, stond een man voor de deur met twee nieuwe lampen en vanavond werd aangebeld en zag ik eerst een nieuwe strijkplank en toen de man erachter die hem leverde :-) En al die services en hulp worden met een oprecht vriendelijke glimlach geleverd. Behalve die services zijn ze ook nog eens strikt in het naleven van regels. Auto's stoppen als het rood is, laten voetgangers (bijna) altijd oversteken, mensen dringen niet voor bij kassa's maar maken je erop attent dat een kassa open gaat en worden dus ook giftig als je de rij niet had gezien en direct bij de kassa staat zoals mij gebeurde met schaamrood op m'n kaken...Excuses worden ook zo weer aanvaard. Fijn om te ervaren, de principes, hulpvaardigheid en dienstgerichtheid maken het leven soms wel heerlijk simpeler en aangenamer.

Waar wij nou weer goed in zijn is in het maken van websites, die zijn veel geavanceerder en doordacht dan de Amerikaanse in het algemeen. Hier kost het je meer tijd en moeite om te vinden wat je zoekt en is de site ineens verdwenen omdat er geen logische navigatie is met terugkeerfunctie naar de homepage. Grappig is dat ik bijvoorbeeld ook nog geen Amerikaanse marktplaats.nl heb kunnen vinden. Toen ik het collega's vroeg noemden ze http://newyork.craigslist.org/. Nou niet het toonbeeld van de digitale mogelijkheden..

Daarentegen ben ik met dit blogbericht ook massaal de blogrichtlijnen aan het overschrijden...Een van m'n werkprojecten is een bescheiden voorstudie die ik doe voor een mogelijke blog voor secondees. En een van de blogrichtlijnen is: schrijf over één onderwerp in één blogposting (bericht)...Ja, dát is nou echt iets van Nederlanders: regels zijn er om overschreden te worden. Waar ik in deze onschuldige gevallen geen probleem van maak :-)

Nu de echte New York Times..

Mijn blog wordt wel eens de New York Colette Times genoemd en nu heb ik de echte maar eens gekocht op het station vanavond. Op aanraden van Babs, toen we het hadden over de slechte nieuwsvoorziening, ook op tv. Deze krant doet het op dat front goed. Een ding is nu al zeker: véél nieuws; ik moet hem nog gaan lezen en ga over de weekendeditie denk ik een week doen... :

Weerzien met Babs, Wim en Onno in Short Hills

Vanmorgen wandelde ik naar Penn Station voor een kort treinreisje van drie kwartier met de New Jersey Transit naar Short Hills om Nederlandse vrienden Babs, Wim en hun zoontje Onno op te zoeken. De omgeving zag ik door het treinraam steeds groener, heuvelachtiger en ruimtelijker worden met steeds leukere en grotere vooral houten huizen. Om iets voor twaalven stond ik in Short Hills, op een heel klein schattig stationnetje. Even laten kwam Babs aanrijden. Wát leuk om elkaar na ruim drie jaar weer te zien! Een kort ritje door de omgeving naar huis maakte al duidelijk dat dit een heel rustige, mooie woonomgeving is. Buiten voor de deur stonden Wim en een nog ietsje verlegen Onno. Heerlijk in de tuin gaan zitten, omgeven door bomen en fluitende vogeltjes, wat een contrast met 6th avenue, echt leuk. Tijdens de lunch, daarna en tijdens en na het avondeten heerlijk bijkletst. Over elkaars ervaringen hier, werk, de Amerikanen, New York, reizen etc. Veel herkenbaarheid over de cultuur en de verschillen tussen hier en thuis. Babs ken ik oorspronkelijk van een eerdere baan van tien jaar geleden in Amsterdam. Ze zijn bijna drie jaar geleden hierheen gekomen voor een tijdelijke overplaatsing van Wim. Babs heeft haar toen net gestarte opleiding online en hier voortgezet, onderzoek gedaan, stage gelopen en werkt hier nu. Leuk om nu veel meer over hun leven en werk hier te horen, heel veel leuker dan via de mail. En zoontje Onno had ik gezien toen hij net geboren was en gaat inmiddels hier naar de peuterzaal en schakelt in een gesprek net zo makkelijk over op Engels en weer terug. Hij babbelt er echt op los, over zowel Sinterklaas als Halloween en al z'n Amerikaanse en Nederlandse vriendjes hier en was helemaal in z'n nopjes met m'n cadeautje voor hem, een spel waarbij je met een hengeltje vissen moet vangen die ronddraaien in een vijver. Op de doos stond 4 als leeftijd, maar hij is slim genoeg om het al direct door - en ook beet - te hebben. Wim moest in de middag weg voor een symposium in Florida en wij zijn even in de omgeving rond gaan rijden en naar het dorpje Short Hills gegaan om daar even rond te lopen. Hartstikke leuk om te zien waar ze met z'n drietjes - en binnenkort vier, Babs is zwanger - leven. Pas in de avond dacht ik eraan om foto's te maken, toen was Wim helaas al weg. We konden nog heerlijk buiten eten - in oktober..- en Onno poseerde gewillig voor de foto en riep ook nog zelf 'cheese', ook al stond zijn favoriete Film van Ome Willem op. Vuist op deze vuist kende hij ook al. Hij ging nog even mee om me met Babs vanaf het perron rond 19.45 uit te zwaaien na een enorm gezellige dag en een paar tijdschriftbladzijden verder stond ik weer in het rumoer van de grote appel.