Harlem en Amsterdam

Hmm..na een lange nacht slaap ben ik nu niet eens zoveel fitter dan na een nachtje van 6 of 7 uur...Oops, zou het nachtleven inmiddels beter voor m'n ritme zijn? :-0 En ik heb nog iets erg enerverends ontdekt: kleding wassen. Op de 2e verdieping staat een batterij aan wasmachines en drogers (en ook een fitnesszaal, maar dat soort enerverende dingen vind ik toch nog minder aantrekkelijk dan kleding wassen). Anyway, heel fijn dat ik niet met m'n was mand naar een laundrette hoef. En Lukas had nog zijn pasje onder m'n deur doorgeschoven die je nodig hebt en z'n wasmiddel en drogerdoekjes gegeven. Drogerdoekjes?! (Weer zo'n moment dat me even duidelijk werd gemaakt dat ik niet bepaald een huishoudstér ben; Benjamin legt mij telkens weer uit welke van de twee ook weer de zeem en de dweil is, en nu dit weer: eh, Lukas, waarvoor zijn die doekjes..? Blijkt je was lekkerder door te ruiken) Goed, om negen uur stond ik daar. Uitgezocht hoe het werkt, pasje erin en de machine werkte, rondje van Lukas, thanks mate. Weer naar boven, ontbijtje, skypen met Roland en Moniek en met Max, weer naar beneden. Was in de droger, pasje erin, saldo 0,0. Hmm, even opladen. Kan niet met een creditcard, in dit land waar iedereen er overal mee zwaait?? Geen cash meer op zak, dus met de volle wasmand naar boven, met de portemonnee naar beneden, pinnen, weer naar boven, met de wasmand weer naar beneden, in de droger, weer naar boven, skypen, halfuur later weer naar beneden en weer naar boven. Wauw, gelukt, schone en droge was, niet te geloven!! Goed, toen was het kwart over twee, haha. Even met collega Connie overlegd over het toneelstuk Midsummernight's dream in het Central Park. Ik zou gratis kaarten halen, kon tot drie uur, en om zes uur zouden we afspreken bij het Museum of National History, bij de ingang van het park. Pap en mam terug geskypt dat ik even kaarten ginghalen en dan zou skypen.

Eenmaal buiten bleek het inmiddels echt tropisch warm, vreselijk benauwd met 36 graden en bewolkt...Metro gepakt, maar het is weer eens weekend en dan rijdt geen enkele metro zoals 'ie moet rijden. Omleidingen en lijnen die helemaal niet rijden. Ach, stukje lopen is ook niet erg, dan zie je wat meer. Dat bleek weer eens veel langer dan gedacht. Eenmaal bij het loket met het zweet van m'n gezicht aflopend hangt er een briefje: sold out. ^%%$& They line up in the morning already, miss...You can try at the theatre to check the cancellations...Goed, oké, geduld bewaren, ik ga gewoon weer terug. Alleen geen zin in weer een metrodrama, dan maar lopen. Half Broadway afgelopen (en die is niet alleen breed - de Nederlanders hebben het karrenspoor ooit verbreed voor de eerste auto's, broad komt van breed - maar ook laaaang...), een uur later en liters vocht lichter was ik weer thuis. Ik had zelfs geen zin om de drukke markt op Union Square waar ik langs kwam te bekijken. Weer naar pap en mam en naar Benjamin geskypt voor een triogesprek, gezellig! Uurtje later weer op pad. Tsja, dat deel van het Central Park is echt te ver op slippers, dus toch maar een metro proberen. En ik had meteen de goede lijn te pakken die stopte waar ik het verwachtte. Maar nee, te vroeg gejuicht. Na Columbus Circle racete de metro ineens het ene na het andere perron voorbij! %$$#* Eenmaal gestopt eruit gevlogen en direct in een andere wereld terechtgekomen. Waar ben ik?? Het stond bijna niet meer op de kaart, ik belde Connie, sorry, weet niet waar ik ben maar het is nu al zes uur geweest, sorry! Gaf niet, ze had ook een verkeerde metro. Oh ben je daar, joh, je staat in Harlem! Ah, vandaar, I see...Ik viel redelijk op als blanke lange dame, haha...Wat een verschil één a kan maken, Harlem of Haarlem, mijn eigen woonplaats...

Weer wat blocks gelopen met inmiddels een enorme blaar tussen m'n teen omdat de andere metro op navraag ook niet bleek te werken. Wat is dit jongens, het lijkt wel Lutjebroek in het weekend?! Dan maar een taxi. Prompt nergens te bekennen in dit gat hier. Tijden zitten wachten op een perron en eenmaal terug op de hoogte van het museum weer een aantal blocks teruggelopen. [les: neem nooit zomaar de metro hier in het weekend, vraag het bij het loket, of nog beter: neem in het centrum voor een paar dollar een yellow cab. Of een pedicab, zie onder, enorm populair. En ik zal niet meer zo mopperen op het Nederlanse ov.] Strompelend door een overigens prachtige buurt en de Amsterdam Avenue nog overstekend was ik er toch maar mooi aangekomen, om zeven uur...En toen moesten we nog eten voordat we om iets voor achten de kaarten konden proberen te krijgen. En we dus prompt het toneelstuk misten omdat we over achten op ons horloge keken, haha, goeie grap..In ieder geval was het erg gezellig en hebben we daarna nog even geprobeerd halverwege binnen te komen. Helaas, het was echt vol...Maar na zo'n dag was ik redelijk uitgeknepen dus met een douche, pleister en potje thee vind ik de zaterdagavond even helemaal goed zo. Overigens was m'n eerste webalbum al vol en ben ik een twee gestart: http://picasaweb.google.com/colettemulder/NewYorkPart2. Morgen zal ik weer wat onderschriften maken bij foto's in beide albums.

Bryant is brilliant

Laatste dag van de week! Een warme, wat broeierige dag, maar lekker genoeg om met een hap van de deli in het Bryant Park te lunchen. En op vrijdag wordt je ook nog voorzien van een klassiek pianospel. Het was dan ook behoorlijk druk in het park (al is het niet te zien op de foto's). Nu ik toch aan het fotograferen was ook maar even de koffiehoek gedaan en een toepasselijke advertentie in de zithoek op de 35e over de hoeveelheid secondees bij PwC. Ik heb vandaag flink doorgewerkt en het document over de portal is nagenoeg af. Maandag nog een keer goed nalezen. Vanmiddag kwam het er niet meer van want Benedikt vroeg wie er mee ging naar de bar met terras in het Bryant Park. Gezond plan! Kayann en Kanon konden niet, maar Katya, Connie, Benedikt en ik zijn het weekend gaan inluiden. Druk en gezellig daar met veel kantoormensen die het ook bijtijds voor gezien hielden aan het bureau. Ons andere maatje Lukas liet per mail weten weer veilig thuis te zijn.

ORGANIC

Op mijn zak met witte druiven staat een grote rode waarschuwingssticker: ORGANIC. Ik lees voor van de broodzak: organic wheat flour, filtered water, organic pumpernickel flour, organic rye flour, organic molasses, organic caramel color, organic honey, organic dough conditioner, organic cultured wheat flour en dan nog wat gewone dingen zoals sea salt en enzymes. En in de krant lees ik een advertentie: 'I am a cow, not machine'. Cows are beautiful creatures, not dairy machines. That's why we let them graze freely in organic pastures on our family farms, we geven ze geen antibiotics of synthetic hormones, synthetic pesticides en fertilizers. Want we're helping to build the local systems. The milk tastes good, it's good for you, good for cows, and good for the local economy, too. (Waar blijft trouwens het milieu in dit hele verhaal?)

In ieder geval: you name it, they've got it organic. Veel Amerikanen zijn helemaal gek op organisch. Want dan wordt je dna niet in de war gestuurd, zo legt een collega uit die bijna neurotisch op zoek gaat naar puur organisch eten. Al het andere eten bestaat uit genetisch gemanipuleerde bestanddelen. Zal best, maar kun je dan niet beter wegblijven uit zo'n stad vol uitlaatgassen? Heeft dat niet veel meer effect op je eigen ecosysteem?

Aan de andere kant heb ik nog nergens zó enorm veel pizza-, kebab-, falafel-, hotdog-, pretzel- en hamburgertenten per vierkante kilometer - bijna meter- gezien. Zoveel als in die business wordt omgezet....En toch is het straatbeeld niet vol met tientonners. Het zal wel het vele lopen door de stad zijn. Er wordt wat afgesjokt, gelopen en (met name in de spits) gerend hier. Het blijft een apart land.

Organic of niet, de pizza van vandaag was goddelijk. Ik besloot na het werk niet met een collega naar een voorstelling van A Midsummernight's dream in het Central Park te gaan om nog een keer bijtijds naar bed te gaan. Maarrr de verleiding van de enorme hoeveelheid winkels op Broadway en Fifth Avenue waarover ik naar huis loop was wat te groot dit keer. Bij Macy's eerst maar 'ns de voordeelkaart voor buitenlanders gehaald. Toen de enorme schoenenafdeling overgesjokt. Ik kan wel een paar schoenen gebruiken die lopen als sloffen. Maar er is zoveel dat je niet weet waar je kijken moet. Als ik frisser ben kom ik terug. Toen naar Old Navy waar ik wel met een tas naar buiten kwam en toen knorde m'n maag zo dat ik maar een pizzeria binnen ging. Blijkt 'Waldy's Wood Fired Pizza & Penne' geëerd te zijn door NY Magazine 2005 met 'Best pizza' en ook in 2007 een aanbeveling te hebben gehad van Zagat, zeg maar de Iens van New York. En ik heb m'n vingers erbij afgelikt. Mama mia, een pizza uit een houtoven met zo'n dunne bodem, yummy!

Toen kon ik nog wel even door naar Barnes and Noble. Ik heb vandaag via internet de trein en bed & breakfasts geboekt voor Philadelphia en Washington DC! Van vrijdag de 31e (parttimedag) tot en met maandag 3 sept, Labour day en officiële vrije dag hier. En dus wilde ik me kunnen gaan inlezen in die steden.

couch potato

Gisteren zou het de beurt zijn voor Connie en Kanon om van hun keuken te laten proeven. Niet bepaald onbekend voor ons, Chinees, maar ik ben wel erg benieuwd of hier weer andere gerechten geserveerd worden. Het etentje werd uitgesteld omdat Maxim een paar dagen naar Tampa (Florida) is om de HR-afdeling van PwC te bezoeken. Ik was er niet treurig om, ik kon wel een avondje rust en vroeg naar bed gebruiken. Ik had tussen de middag een enorme bak pasta en salade van een deli op, dus met een zak chips vond ik mijn diner wel geslaagd. Hmm, beetje fout, maar verder beheers ik me heel erg hier. Beheersen is eigenlijk niet het goede woord, ik taal niet eens naar alle vette happen hier. Ik ga dit weekend eens een keer lekker koken denk ik. En shoppen, want daar ben ik nog niet aan toegekomen. Hoewel ik eindelijk m’n witte hemdje heb gevonden, bij Old Navy, leuke zaak. Een film als afsluiting is misschien ook wel iets. Daan, die film ken ik niet, is het een aanrader?

Dus wat minder boeiende verhalen vandaag. Wel een grappige nieuwigheid ontdekt: de parapluzak. Als het hier regent (eergisteren echt de hele dag…en het is nog steeds vreselijk grijs en slaapverwekkend weer) verschijnt direct in de hal bij de ingang van het kantoor een standaard waarvan je een plastic parapluzak kunt afscheuren om niet met zo’n nat kledderding naar boven te hoeven.

En voor de liefhebbers een overzicht van de biertjes die ik tot nu toe heb geproefd:
Samuel Adams: gewone pilssmaak
Steinlager: gewone pilssmaak
Blue Moon: troebel witbier, lijkt op Hoegaarden
Magic Hat: donderder en bitterder bier
Baltika 4: donkerder Russisch bier, lijkt op Grimbergen of Leffe

de eerste die vertrekt: Lukas

Gisteren was jammergenoeg al de laatste dag van Lukas, de vrolijke noot en gezellig wandel-, kroeg-, winkel- en kletsmaatje. Maandag hadden we een mailtje gekregen van Mary: wie gaat er morgen mee op stap voor zijn afscheid? We zouden starten bij Madame Tussaud’s. Zoals we in Nederland altijd iets maken voor degene die vertrekt stelde ik hier ook voor iets leuks te doen met een foto van hem. Eerste idee was een t-shirt of een poster maar daarvoor was het wat kortdag en het moest praktisch blijven om mee te nemen. Dus het werd een foto van Lukas met een flesje bier in z’n hand dat hij richting camera houdt. Kanon maakte er een leuke vormgeving van en ik bedacht een oneliner in connect thinking-stijl bij en stuurde die naar de printshop. Ook een leuke kaart over de werkplek als een zoo en alle collega-animals die hun maatje uitzwaaien werd volgekrabbeld door alle collega’s, met name over een eerdere anekdote waarin hij een animal werd genoemd. Vele beroemdheden gingen in Madame Tussaud’s op de foto met ons en bij een Idols-podium konden Kayann en ik ons niet beheersen. We zouden een lied zingen voor Lukas. Uit het dikke boek met nummers kozen we Material Girl van Madonna, en met aardig wat publiek en applaus gingen we niet eens zo heel erg af geloof ik. In ieder geval hadden wij een hoop lol en zelfs Lukas keek niet al te gekweld. Daarna op pad naar een Ierse pub, ‘Irish Rogue’. Met wat borrelhappen en biertjes werd het een gezellig ‘laatste avondmaal’ met diepgaande gespreksonderwerpen over onder meer borrel- en kroegspelletjes en schunnige woorden in het Russisch, Chinees, Afrikaans en Nederlands. Daarna leek het de tien kleine negertjes, steeds weer een afscheid van een collega die een andere kant op moest naar huis. En tenslotte heb ik hem m’n laatste (en hier zeer geliefde) stroopwafels gegeven en hem bedankt voor de vele gezellige dagen en avondjes, het is echt bijzonder hoe snel (na drie weken) je een band met iemand kunt krijgen. Iedereen had dan ook een gevoel van: hmm…ik ga je erg missen. Lukas inclusief, die als eerste van de groep afscheid nam.

monday monday

Met het weekend was de pret weer even over..Alweer de derde werkweek die van start is gegaan. Wat gaat de tijd snel voor m'n gevoel...Vanmorgen weer naar kantoor gelopen met Lukas en verder gegaan aan het portaldocument. Ik zit overigens prinsheerlijk aan mijn bureau tot grote verbazing van collega's over de laptopstandaard en extern toetsenbord. Wauw, dat is cool! Huh, hebben jullie dat niet? Is dat niet verplicht van de Arbo? Nee dus...Ook workpace (programma dat je om de zoveel muisklikken en aanslagen dwingt naar collega's te zwaaien en een soort aerobics vanaf je bureaustoel te doen. Niet dat ik dat aan het doen was toen ze het opmerkten, ze zagen het ineens op m'n scherm verschijnen.

Nu ik het toch over verschillen heb ga ik even in op een vraag van Moniek over het straatbeeld. Hoe gaan mensen gekleed? Heel divers, maar een ding is duidelijk: bloot is niet geliefd. Dus naveltruitjes en hele korte rokjes zie je niet, zelfs 's avonds in kroegen etc zijn dames in ieder geval bedekt. Wat niet betekent dat ze altijd even vlot de straat op gaan, een trainingspak is erg geliefd en ook van die hele simpele slippertjes onder een net mantelpakje. Even door over bloot. Als je een film op tv of in de bios gaat kijken zul je negen van de tien keer 'rated' zien staan met een cijfer erachter. Dat slaat op de keuring: is het iets dat kinderen ook kunnen kijken en is het sowieso een 'normaal' verhaal of komt er bloot in voor. Dat is belangrijker dan dat er geweld in voorkomt, bijna omgekeerd ten opzichte van de manier waarop wij oordelen.

Wat wel erg op Nederland lijkt zijn de vele callcenters die je vooral natuurlijk rond etenstijd bellen: we have a special offer for you, the New York Times for three weeks? Your credit is about to expire, do you want to raise it? (kennelijk hebben velen nog de vorige bewoner in het bestand staan ofzo) Are you interested in a special health insurance? De eerste keer zei ik nog: no, I'm not an American, so I think it isn't interest..oh yes it is for you, ma'am. Well..you see...I'm really not interested. Nu zeg ik gewoon direct alleen 'No thanks', dat werkt effectiever.

En ik ben erachter gekomen dat wij erg verwend zijn met zowel lekkere koffie (wist ik al maar is weer eens extra duidelijk geworden) en heerlijke, betaalbare wijnen. Ik dacht: een blik Lavazza, dát moet toch wel prima zijn. Nou, ik doe ongeveer een tiende deel van het blik in het filterzakje voor een krappe twee kopjes. Dus ik had al snel tot grote vreugde een bestelling geplaatst bij Benjamin en mijn pap en mam...tot september even uitzingen. Bij Wholefoods vond ik gisteren wel koffie die nog gemalen wordt uit Costa Rica, Colombia, dus misschien is er hoop, heb 't zwarte goud nog niet geprobeerd.

Waar ze hier mee verwend zijn is met name interessant voor Benjamin, Jeroen, Jan en Ferdi. Een Apple Store waar je kwijlend zou rondlopen...Wat een hoeveelheid en soorten en maten ipods, grote beeldschermen, muziekboxen, mp3-spelers voor hardlopen, etc etc. Favoriet want het was er erg druk. De vele groen geklede Applefreaks helpen je graag.






Apple store

Nou, dan ga ik nu m'n bedje weer opzoeken en in dromen verzinken, die ik overigens al in het Engels pleeg, jaja, dat gaat snel, sneller dan verwacht! En hopelijk kan paps de slaap ook weer vatten, ik zag hem ineens op skype online, terwijl ik normaal gesproken vanaf een uur of vijf 's middags al geen Nederlandse tekenen van leven meer kan verwachten...

zondagsrust?!

Na redelijk wat uurtjes slaap om 10.30 wakker en met geroosterd brood, een eitje en een pot thee kwam ik langzaam weer op aarde. Hoewel, langzaam, toen ik net het eitje op z'n kop had getikt en inlogde op m'n laptop had ik direct skype ringend, Benjamin. Ha, gezellig! Meteen was ik wakker en legde hij uit wat hij allemaal met hele lieve vrienden en broer in de tuin had gedaan. Het grote project ligt niet bepaald stil nu ik er niet ben...Benjamin pakt flink door, superstoer. Ik kreeg een rondleiding van een webcam die het eigen bekende tuintje liet zien in de nieuwe staat. Wauw! En wat een techniek, het blijft apart dat dit allemaal kan, ik in mijn pyjama die op zondagochtend in New York op de bank de eigen achtertuin in Haarlem live zit te bekijken...Terwijl ik Benjamin sprak zag ik mijn broer die skypte. Ik skype je zo, oké? Na een tijdje opgehangen met Benjamin en Roland en schoonzus Moniek gesproken, ook met camera. Terwijl ik Roland sprak skypten paps en mams, haha. Wel heel gezellig. Toen ik net had gedoucht en een kop koffie voor m'n neus had belde nicht Marisa. Hele tijd niet gesproken dus erg leuk. Grote kans dat ze in oktober overkomt vanuit Phoenix, leuk!! En daarna skypte Lukas of ik al wakker was. Even een frisse neus halen? Goed plan, ik moest ook mijn zakmes nog ophalen. Die heeft een nachtje geslapen in het Empire State Building. Ja, hij wel. Dus eens kijken hoe hij het maakte. Daar waren ze erg vriendelijk dus na een hele toer door de catacomben van het enorme gebouw had ik mijn vertrouwde vriend weer terug. Is it yours?? vroeg de man, die het meer iets voor Lukas vond kennelijk. Ha, mooi dat ik me moet verdedigen hier, zei ik. Je weet maar nooit hier in New York, hahaha. Daarna op pad naar Macy's, maar niet zonder dat Lukas weer even wat naar binnen had, een slice pizza. Ik heb een wit hemdje vergeten hierheen mee te nemen en ben dus nog steeds niet geslaagd. Weer een poging gewaagd maar de verkoopster probeerde me allerlei andere dingen aan te smeren. Néé, ik wil gewoon een héél erg simpel wit hemdje...Dat is het probleem van Amerika, er is zóveel te krijgen dat de simpelste dingen moeilijk zijn. Licht geïrriteerd de winkel uit. Op straat stoof Lukas ineens weg. Haha, staat daar Connie te schuilen onder een winkelpui op deze erg regenachtige dag, terwijl de temperatuur overigens heerlijk is, tropische buitjes dus. Met z'n drieën verder geshopt op zoek naar dat hemdje. Na Gap toch gevonden bij Old Navy, leuke zaak. Rond 18 u. dag gezegd en we zijn teruggelopen naar huis via de supermarkt en Food World Café, de prima Aziatische afhaaltent beneden, superongezellig zoals bijna overal met tl en goedkope stoeltjes en balie. Maar heerlijk en heerlijk goedkoop ook.

eigen uitzicht

De dag was gisteren niet af zonder plaatjes vanaf het dak van mijn eigen stekkie, dus bij deze vanaf de 32e (brr..de rand is niet erg hoog, dus is behoorlijk spectaculair om daar te staan)! De laatste is recht naar beneden gemaakt, naar de ingang van het gebouw met de 'waterval' langs de muur.

those Dutch

Vervolgens op weg naar het Metropolitan Museum of Art want de heren wilden de dinosaurussen zien. Toen liepen we al ongeveer met de tong op onze schoenen en was het een heel eind lopen langs het Central Park. Bij 'The Met' naar binnen en eerst in een lange rij voor de wc. Dat is echt een nadeel van New York: er zijn veel te weinig plekken om even naar de wc te gaan. De heren hadden al snel ontdekt dat ze er niets aan vonden en terwijl Connie en ik net een ronde aan het maken waren langs maskers en totems uit Oceanië en Afrika belden de mannen. Dit is kak man, aldus Lukas in het Afrikaans. Komen jullie, we willen naar de dinosaurussen in het Natural Museum of History. Oké...Dwars door het park heen gestoken, aardige wandeling wederom, en op de trappen van het museum aangekomen dachten Connie en ik daar lekker te gaan uitrusten, maar de heren stonden drie seconden later weer buiten?! Of we toch direct naar de Circle Line konden want anders zouden we dat niet halen. Dus weer op pad, maar toen toch maar een taxi gepakt voor die paar dollar, het kost zo weinig hier. Totdat we tegen een oneindige stoet harley's aanreden en we de tikker aardig zagen doorgaan...Daar ter plekke maar uitgestapt, we waren er bijna. In de rij voor kaartjes en we hadden zo ongeveer de laatste vier voor die avond.

Snel aan boord en verspreid ergens gaan zitten. Ik had mazzel met een plek op het achterdek, buiten, vlak bij de reling. David, de kapitein, begon leuke dingen over de stad te vertellen terwijl de boot van de westkant van Manhattan wegvoer richting het zuiden. M'n neus krulde geregeld, zo vaak als er verwezen werd naar de Dutch. De Dutch zeelui kwamen hier onder leiding van generaal Hudson, de Dutch Peter Stuyvesant kwam hier, de Dutch maakten de tunnel onder het water door, de Dutch verbreedden een weg door het centrum om er in plaats van paard en wagen ook auto's over te laten rijden, vandaar de naam Broadway, brede weg. En zo ging het maar door. Dus eigenlijk kun je je als Dutch hier onmogelijk niet thuis voelen. Terwijl links de contouren van Midtown en Lower Manhattan en tenslotte het Financial District op het zuidelijke puntje zichtbaar waren, waren rechts mooie huizen op een hoge wal te zien en uiteindelijk het Vrijheidsbeeld. Wat een machtig gevoel om daar te varen met een lekker windje en die indrukwekkende beelden terwijl de zon onder ging...Bij het beeld draaide de boot en gingen we richting de East River, om het puntje heen, pal langs de plek waar de Twin Towers hebben gestaan en waar nu rook te zien was van de brand die vandaag woedde in het gebouw van de Deutsche Bank. Het gebouw dat het zwaar te verduren kreeg als overbuurman van het WTC en dat één van de torens tegen zich aan kreeg en daarom nu zoveel schade heeft dat het wordt afgebroken. De kapitein verontschuldigde zich voor het trage tempo waarin de nieuwe Freedom Tower wordt gebouwd. New York moet rekening houden met het milieuvriendelijk afbreken van wat er nog rest, ze komen nog steeds botten etc tegen, moeten rekening houden met de wensen van nabestaanden, de extra veiligheidsmaatregelen om het risico te beperken dat zich weer zo'n ramp voor kan doen, etc. Langs de oostkant van Manhattan zagen we de Empire State Building weer snel opdoemen die in Midtown staat, vlakbij mijn woonadres, en rechts Brooklyn. Prachtig om onder de Brooklyn Bridge door te varen en even later de Manhattan Bridge. Pier 17 was mooi verlicht en het hele aangezicht en de contouren die steeds mooier aftekenden tegen een donker wordende hemel waren echt om kippevel van te krijgen.







Driving range aan het water met netten eromheen!






Na twee uur stonden we weer aan wal en was het tijd voor een Italiaan. Lekkere lasagne op, mooie bodem voor de naastgelegen Ierse pub...Lekker bier ontdekt, Blue Moon, een soort witbier. Ook Magic Hat is lekker, wat bitterder. En zo volgden er nog wat terwijl we lekker doorkletsten en meer met elkaar kennismaakten over hoe we thuis wonen, onze banen, reiservaring en alllerhande privézaken. En het werd weer een laat avondje. Uiteindelijk helemaal teruggelopen, goed voor de verbranding van de biertjes. Vervolgens kwamen we een man met een jonge albino python om z'n nek tegen die ik aaide, een jonge vrouw die bewusteloos op de stoep lag en een man die net in de ambulance was getakeld terwijl er nog een plas bloed op straat lag. Hmmm...dit is ook New York...Toch heb ik me nog geen moment onveilig gevoeld op straat of waar dan ook. Als je New Yorkers vraagt of het overal veilig is zeggen ze: ach, gewoon je verstand gebruiken, dus niet alleen in een stille straat gaan lopen, niet naar de bekende slechte buurten gaan 's avonds (maar die zijn er niet in Manhattan, dat is meer The Bronx en Queens bijvoorbeeld) en in geval van een stil metroperron gewoon boven blijven wachten. Ik heb in ieder geval - wat kort maar toch- prima geslapen.

stippen, strepen en stoelen

Deze zaterdag was behoorlijk volgepland met excursies, dus de vele foto's die ik hier niet plaats vind je op http://picasaweb.google.com/colettemulder/NewYork...Onder leiding van gids Connie werkten we ons programma af, tenminste, op een relaxte manier, in de trant van we zien wel waar we stranden. Victoria's Secrets, een lingeriezaak, even gescand en een etage van Macy's. Daarna op weg naar het Museum of Modern Art, MoMa afgekort. Heel strak gebouw, wit, veel glas, mooie lichtval. We bleken gelukkig op één lijn te zitten en fronsend liepen we in een ijltempo de eerste werken langs. Dit kunnen wij zelf ook maken, en dan beter. Een rood stipje op een wit vel, een heel wit schilderij, tsja, wat doen wij bij PwC als je zo simpel je geld kunt verdienen, haha. Even later ging de telefoon, Maxim was ook binnen na uitgeslapen te hebben vanwege het concert van Duitse dj Paul van Dyk in het Central Park. Nog een rondje door het gedeelte met Picasso, Matisse, Dalí en wat meubels uit de jaren '20, '30, de design museumshop.

standing on the top of the world...

En nog wat pictures, high and mighty...

room with a view

7.20, dingdong, hi it's Lukas. Hoo die is vroeg, ontbijtje nog niet op.. snel ingepakt en op pad naar het Empire State Building waar we Connie zouden treffen. Zonder koffie kan ik niet leven, dus dat was wel nog even een voorwaarde. Even laten zagen we Connie al ijsberen om snel aan te sluiten bij de rij wachtenden, nu al! "What is this, are we going to fly?", aldus Lukas bij het zien van de scanapparatuur voor de tassencontrole. En in mijn rugzak zat dus m'n trouwe maatje, m'n zakmes...Die zouden ze achterhouden, pff, toch niet zo moeilijk als op Schiphol..Een paar minuten later met een supersnelle lift stonden we dan boven. Ongelofelijk, wát een uitzicht op deze perfecte, prachtige dag, helder en niet te warm. Het fleecetruitje bleek zeker nodig op de windzijde. Na een paar rondjes om de toren en de stad van alle kanten gezien te hebben gingen we snel weer naar binnen en naar beneden.

even helemaal niets

Na zo'n actieve week was het tijd voor een rustdag..Op m'n parttimedag wilde ik dus lekker uitslapen. Dat ging even niet door en het was nog m'n eigen schuld ook...Ik had wel m'n ene wandelmaatje Lukas ingelicht dat ik vrij had, maar niet de andere, Kayann. Ze belde dus om 8.30 of ik alweer zo ver was terwijl ik nog druk aan het dromen was..Na een ontbijtje ben ik lekker m'n bedje weer ingekropen en na een uurtje extra slaap heb ik even bijgekletst met Benjamin die ook z'n parttimedag had en met goede vriendin Kathalijn. Fijn om na twee weken ook haar vertrouwde stem te horen! Een dame van de bank belde ook nog. Ik bleek een van de vele papieren voor het openen van een bankrekening vergeten hebben te tekenen. Hmm..ik heb hier geen printer dus einde middag nog naar kantoor om dat daar te doen en weer terug naar huis. Ik zou vanavond naar de NL Borrel gaan, een borrel van de club voor Nederlanders in NYC. Totdat ik hoorde dat de dag die Connie, Lukas en Maxim hadden gepland met dingen die ze nog willen zien voor hun spoedige vertrek en waarvoor ze mij ook hadden gevraagd al zou starten om 7.30...Niet zo slim om na zo'n week ook nog naar die borrel te gaan, en die is volgende maand weer. Dus een bordje beef, broccoli en rijst beneden bij een nieuw tentje gehaald voor 6 dollar en de film 'Analyze this' op tv gekeken, lekker op de bank. Goede film met Robert de Niro als Italiaanse maffioso en Billy Cristal als zijn shrink. Daarna heerlijk geslapen van 22.30 tot 6.30, een record...