New York haircut, eeks...

Vanmorgen 8.20: pieppiep, mobiel, ? Wie belt nou zo vroeg?! Ik was gelukkig net wakker…Ah, sms van Benjamin, da’s een ander verhaal :-) Of ik kon skypen als ik wakker was. Gezellig! Nog een keer lekker omdraaien in bed liet ik lekker zitten om elkaar na een week weer eens te zien via de webcam. Dus moest Benjamin tegen een zeer slaperig hoofd en dito kapsel aankijken. En zo bijna twee uur zitten bijkletsen, inclusief inbreng van parkiet Bob die nog steeds niet snapt waar die bekende stem nou uithangt en bovenop het beeldscherm van Benjamin’s laptop gaat zitten zoeken. Kort na m’n ontbijtje weer gerinkel, Moniek en Roland op skype. Ik ben zeg maar op de koffie gegaan, zat met m’n bakkie leut naast de computer met kop opnieuw op de webcam. Gezellig!

Daarna moest ik rennen om op tijd te zijn bij de kapper. Jaaa, dat was even spannend. Ik kon het echt niet verder rekken, was al een paar weken af en toe m’n haar aan het opsteken. In die warmte wel een uitkomst maar nu kon ik het bijna niet meer met fatsoen los dragen. Naar welke kapper?? Wie kan er goed met krullen omgaan..? Tijdens m'n halfjaar stage in Parijs was ik eens door een leerlingkapper letterlijk helemaal verknipt geworden. Tsja, ik wilde toen vanwege m'n budget heel goedkoop klaar zijn. Maar nu dus niet weer zo'n ervaring graag...Ik had hier in de buurt helemaal geen kappers gezien. Collega Jackie zou wel een adres in Brooklyn opzoeken waar een eerdere secondee tevreden over was. Donderdag kon ik niet meer wachten en zocht op internet op postcode 10001, lekker hier in de buurt. Ik vond een adres met een review van iemand die zei dat ze er al jaren kwam en dat de kapper ook celebs knipt. Hm, ik gok het. Gebeld en afspraak voor vandaag gemaakt, ze kon alleen nog om 12.45. Goed teken. Wel prijzig, maar met het dollar/euroverhaal niet veel duurder dan thuis. En maar twee straten verderop.

En vandaag snapte ik ook waarom ik bijna geen salons zie in de buurt. Ze blijken veelal op een hogere verdieping te zitten, vanwege de kosten waarschijnlijk. Ik moest naar zes hoog en stapte direct de kleine zaak binnen vanuit de hal. Erg aardige dame die me knipte en de salon 17 jaar geleden startte. Ze werkte daarvoor in de film- en muziekbusiness als kapster/styliste en was de werkdagen van 10 uur of meer een keer zat. Er hingen diverse foto’s rondom de spiegel. Uiteraard kreeg ik weer een heel levensverhaal te horen. Over haar 20 jaar oudere man en dat hij zich niet als vader zag en dat ze daarom geen kinderen hadden en dat ze een tweede huis hebben in Florida maar er nooit heen zouden verhuizen want New York, hun bakermat, is een magneet voor hun. En Bush vindt ze maar niets en verpest het imago van Amerika, ze kent een dame die veel heeft gereisd in Europa en altijd een Canadees accent nadoet om maar niet als Amerikaanse herkent te worden en dat ze in Parijs altijd probeert Frans te praten en dat ze Fransen erg aardig vindt hoewel veel Amerikanen anders zeggen. En dat ze nu graag naar Amsterdam zou willen en de bulbs wil zien na vorig jaar weer aan de westkust op vakantie te zijn geweest om haar 20-jarig huwelijk te vieren en vrienden op te zoeken die ze al 13 jaar niet had gezien. En zo nog veel meer, en dat in drie kwartier. Haha, het blijft lachen hier met die open mensen. Intussen had ze ook nog oog gehad voor m’n kapsel, ze had begrepen wat ik wilde. Halverwege had ik wel even gecheckt of ze ook de layers zou knippen want het ging lijken op een bob en ik ken de volgorde van m’n eigen kapper waar dit niet op leek. Maar uiteraard, maak je geen zorgen, nee, want zonder de lagen zijn je krullen verdwenen, zei ze. Pfoe, ze had het dus inderdaad goed door. En opgelucht betaalde ik, ze wenste me nog een fijne tijd hier toe, en ik stapte zonder gene de straat op. Zie foto voor het resultaat, prima toch?

Ik was toch in de buurt van Penn Station dus ging op pad daarheen om alvast uit te zoeken welke trein ik moet nemen naar Babs, Wim en hun zoontje Onno, ik ga ze morgen opzoeken in New Jersey. Loop nu trouwens al zonder kaart in New York rond, weet het hier al goed te vinden...Maar in deze hoek waar ik niet heel veel kom was ik de hoek omkomend toch verbaasd: wat is dat voor gebouw? Nooit opgevallen..totdat ik de geveltekst las: post office. Ha, de steigers en doeken zijn weg! Jeetje, wat een paleis..zie foto. Zelfde idee als stations hier, die zijn ook zo statig, heel apart. In ieder geval treinkaartje gekocht en toen op pad om morgen wat leuks mee te nemen. Jeetje, wat moet je kopen voor een jochie van een jaar of drie…Lukte toch vrij snel en daarna nog even wat winkels in gegaan waar ik al vaak langs kwam en nieuwsgierig naar was geworden. Maar wat een oubollige zaken weer..van winkelinrichting hebben ze hier vaak echt geen verstand. En ik realiseerde me dat ik de Hema mis. Zo’n soort winkel lijkt hier niet te bestaan. Ik was de enorme drukte snel zat hoewel ik weer diverse boeiende momenten had zoals Superman die weer eens bij Herald Square te vinden was en daar schreeuwend koopwaar loopt aan te prijzen. Ik zag kunst die wij thuis met onze boomstronk hadden kunnen creëren, gemiste kans! (zie foto) En de zon had de ochtendmist (ik zag de Empire State Building totaal niet!) totaal weggedrukt, warm, strakblauwe lucht. Strandweer, maar dat is me iets te ver voor een paar uurtjes. Thuis geluncht en een uurtje bijgeslapen, ik was echt moe na een wat rommelige nacht slaap. Daarna kon ik er weer tegen, boodschappen gedaan en de was gaan doen. Bleek de kaart weer op en ik geen 5- of 10-dollarbiljetten heb. De receptieman had ze ook niet en collega Dennis die toevallig binnen kwam (hij woont ook in dit pand) ook niet, maar vriendelijke buurman die in de wasruimte stond leende me z’n pas. En toen was het alweer 20.30 en moest ik nog wat kokkerellen…Zelfs hier verkopen ze Patak's curry paste dus dat was niet bepaald moeilijk vandaag, én lekker! En ik kon het niet nalaten weer een andere vermomming van Empire even vast te leggen.

VrijMiBo!

Vrijdag stelde Kayann voor de lunch eens ergens anders te halen, bij een Thai die ze kent. Dat zagen Dennis, Carole, Paulina en ik wel zitten. De rij stond er tot buiten en het bleek inderdaad een smakelijke hap, lekker met tafeltjes en stoeltjes op het grasveld van Bryant Park. Daar waren we wat uurtjes later weer. Want m’n voorstel om na een weekje met heel wat meetings over nieuwe projecten en ook vermoeide gezichten van de andere secondees een eerste gezamenlijke borrel te doen werd enthousiast ontvangen en rond 18.15 stonden we dus weer in het park. Nu bij de wel heel drukke buitenbar, allemaal kantoormensen die hetzelfde plan hadden voor een VrijMiBo, vrijdagmiddagborrel, aldus de collega's van Benjamin in de tijd van de ABN AMRO. Met een Sam Adams was het lekker napraten en elkaar verder leren kennen en delen van ervaringen en het gevoel ‘wow, ik heb deze kans gekregen en zit nu echt in New York, even elkaar knijpen!’ Leuk om te horen over de eerste indrukken van deze groep. Na het biertje gingen we op pad voor een camera die Paulina wilde kopen. In het park wilde ze die van ons wel eens proberen, zie foto's. In de winkel werd het beslissen nog moeilijker, dus goed dat sluitingstijd het beslismoment werd. Erg grappig voor Carole en mij om te zien hoe de verkoper - duidelijk uit Mexico of ander Spaanstalig land- en Mexicaanse Paulina allebei hardnekkig volhielden in wat gebrekkig Engels. Uiteindelijk ging het in rap Spaans en was de winkel al lang gesloten en Carole en ik buiten toen de verkoper nog de camera aan het uitleggen was en een foto van Paulina maakte. En wij dus grinnikend voor de winkelruit van die twee flirtende mensen alleen in de winkel. Bij Wendy’s volgde een soort bigmacmenu maar dan met een veel smakelijkere hamburger. Ik vergat alleen erbij te zeggen dat ik een klein menu wilde. Gevolg: zie formaat beker op de foto, en in die orde waren ook de burger en de beker frieten...Ook daar weer gezellig een tijd zitten kletsen en toen was de vraag: gaan we naar de (ook Zwitserse) vriend van Carole die in de buurt ergens met collega’s van de Zwitserse ambassade het weekend inluidde of niet? Het werd een bezoekje aan het appartement van Paulina, ze had Tequila. Onze monden vielen open bij het naderen van het gebouw, wát een chique pand. Hetzelfde gebeurde bij binnenkomst, ongelooflijk, wat een prachtig ingericht appartement, uitzicht, poe, er is dus een groot verschil in huisvesting…Je hoort bij totaal niet klagen, ik ben een enorme mazzelkont, maar wel grappig om te constateren hoe verschillend de appartementen dus zijn. Maar…ik ben wel heel verguld met m’n slaapbank! En die komt wel heel goed van pas, zoals bij het bezoek van m’n pap en mam en volgend weekend als m’n nichtje komt. Ik ben niet verder gekomen dan even rondkijken bij Paulina, want ik was behoorlijk moe en ken mezelf, als het gezellig is blijf ik hangen en wordt het laat. Dus ik zei de dames dag en liep het kleine stukje naar huis. Mijn overbuurman Empire had weer eens een andere look, nu Italiaans getooid, dus die moest ik nog even registreren.

Happy Soekot!

Van die fitheid vandaag heb ik even geprofiteerd door even een flinke peut gas te geven in een klus die nog af moest. Helaas waren m’n collega’s van wie ik meer uitleg zou krijgen over andere projecten te druk en te moe. Morgen kan ik als het goed is verder. Voor mijn planning prima. Laatst had ik het trouwens hier met andere secondees over parttime werken toen ik zei dat ik er vrijdag niet zou zijn en uitlegde over mijn 36 uur. Dat blijkt een zeldzaamheid, veel collega’s zijn ronduit verbaasd over parttime werken. En dan werk ik nog 36 uur, dus toen ik zei dat er ook heel wat Nederlanders zijn die 32 of minder werken gingen de monden open. Tel dat op bij andere zaken zoals de vele vakantiedagen, (nu nog bestaande) ontslagbescherming en arboregels vanwaar mijn laptopstandaard, externe muis en groot beeldscherm in Amsterdam. En een van de dames vertelde dat zij in haar land jaarlijks 4 dagen ziek mag zijn, anders betaalt ze zelf?! Je snapt dat velen hier reageren met ‘wauw, wat moet dat lekker leven zijn in Nederland…’. Uiteraard wel even snel genuanceerd met te zeggen dat het niet allemaal gloria is natuurlijk ;-) Maar we mogen niet klagen bij ons…Toevallig zag ik vandaag nog een berichtje op nu.nl (zo poog ik het Nederlandse nieuws snel bij te houden) dat bevestigt dat we een uitzondering zijn en dat er nog veel meer parttimers zouden kunnen zijn:
http://www.nu.nl/news/866806/36/Nederland_koploper_in_deeltijdbanen.html
http://www.nu.nl/news/1256877/36/Ruim_helft_werknemers_wil_parttime_werken.html
Wat het leven hier wel heel erg aangenaam maakt is het weer. Echt een genot, oktober en nog in je truitje lopen en buiten lunchen. Nu hoor ik de weerman hier wel elke keer zeggen dat de records nu waarschijnlijk gebroken worden met morgen 30 graden. Maar als ik de klimaatgrafiek zie op wederom nu.nl dan zie ik wel structurele verschillen. Laatst vroeg ik me hardop af hoe dat toch kan, ook New York ligt aan zee…Toen zei iemand: New York ligt ook op dezelfde breedtegraad als Madrid. Tsja, dat creëert kennelijk een apart klimaatje..Heerlijk.


Gisteren toen ik het kantoor uitstapte had er pal voor het pand een auto met aanhangwagen en luidspeakers geparkeerd gestaan en op de aanhangwagen orthodoxe joden die ‘Happy Soekot’ omriepen. En vandaag zag ik weer de hut staan die al een paar dagen in het Bryant Park staat en waar iets op staat over Soekot. Even een plaatje van geschoten. Helaas was de dame binnen te druk met het dekken van de tafels om me wat uit te leggen. Het schoot me te binnen toen ik Benjamin aan de lijn had. Dat gaat om het loofhuttenfeest, zo zei hij, aha! En wat doen die mannen die ik ook door de stad zie lopen met takken in hun hand en mensen aanhoudend om wat te vertellen? Van wie ik helaas geen foto heb gemaakt en die ik prompt niet op straat tegenkwam. Dat blijken mensen met onder meer mirretakken en op http://nl.wikipedia.org/wiki/Soekot las ik waarom. Ik heb een foto gepikt van een site met exact zo’n man als ik veel heb gezien.



Eenmaal thuis kon ik genieten van ongeveer het meest boeiende op tv - naast de vele films: de televisiereclames voor echt ondenkbare apparaten, je blijft je verbazen. Zo kan de safety beep voor veel vrouwen - eh, ook mannen uiteraard maar tsja, het blijft vaak een euvel van ons geslacht.. - het autoleed verzachten. Je plakt gewoon dat ding op je achterlamp van je auto en hij piept zodra je een boom dreigt te kussen. Zonder allerlei ingewikkelde inbouwapparatuur. Nog een: de between machine. Deze automatisch flosser schijnt je tanden veel schoner te krijgen dan door het gepiel met een draadje of stokje. En dan de sonic scrubber: een elektrische tandenborstel maar dan voor voegen en allerlei randjes waar je normaal niet bijkomt zonder uitzonderlijk veel te vloeken. Die Amerikanen zijn soms echt (te) gek. Mocht je daar meer over willen weten: Safetybeep.com, Betweenmachine.com en Sonicscrubbertvoffer.com. Enne, haal niet de between machine en de sonic scrubber door elkaar, want ik weet niet of de handleiding je waarschuwt. Hoewel, ze zijn hier zo bang voor claims dat ook dat er misschien wel in staat. In de orde van ‘droog geen handdoeken in uw magnetron’ en ‘deze wasmachine is niet geschikt voor het soppen van uw kat’.

O ja, nog een waarschuwing voor fans van Apple en vooral de iPhone: installeer er geen andere software op dan die van Apple en kraak 'm niet om te kunnen kiezen voor een andere provider dan de vaste van Apple (hier AT&T). Je apparaat kan programma's wissen en zelfs helemaal onbruikbaar worden. Een lang artikel in de krant vertelt over veel kwade en teleurgestelde kopers die nu een nieuwe kunnen kopen...

En met het oog op de naderende Kerst (volgens mij kunnen ze hier niet wachten..) een waarschuwing in de krant voor het kopen van loodhoudend kinderspeelgoed. Veel poppen, autootjes etc gemaakt in China staan op een zwarte lijst, ze worden teruggeroepen door de fabrikant. Zowaar reageerden ook sommige Amerikanen met 'ach, ik koop het gewoon, soms draven ze hier zo door, je kunt niet overal rekening mee gaan houden, waar zit nou geen risico aan vast?'

Nieuwe projecten

Toen ik maandag na het werk thuiskwam in een leeg huis was ik blij verrast door een leuk plantje met een soort rode pepers erin dat pap en mam hadden neergezet als dank, met een leuke nachtkaart van NYC (plattegrond met tips voor bars, etc) en mooie magneten van het Guggenheim Museum. Lief..én ze hadden het hele appartement opgeruimd en schoongemaakt. Dus het was toch onder zeer verzachtende omstandigheden dat ik weer alleen in m’n huisje was…Koken had ik even geen trek in, heb ’n soepje opgewarmd en wat chips en een wijntje erbij, ach, zo af en toe helemaal geen probleem J Zo kon ik tegelijk ook m’n webabum bijwerken. Ik moet er nog heel wat leuke foto’s bijzetten die pap heeft gemaakt – en dat zijn er ongeloooflijk veel…

Toen ik dinsdagochtend wakker werd zat er al een mailtje in m’n inbox: pap en mam waren weer veilig aangekomen en hadden hun auto opgepikt in Hoofddorp en nog helemaal naar huis in Twente gereden. En toen ik Benjamin later op de dag sprak zei hij dat ze ook nog flink wakker klonken. Petje af voor hun conditie! Ik was ook weer veel fitter dan de afgelopen dagen en heb een tussentijds gesprek gehad over m’n werkzaamheden waarin ik wilde aangeven dat ik graag wat werk erbij krijg. Nu heb ik ook wat meer uitdagende projecten die ik kan starten en waarmee ik de iets minder enerverende dingen kan afwisselen. Helemaal blij dus. Ik zal de projecten misschien niet af krijgen maar kan een eind komen. Tussen de middag liep een afspraak met Kayann om elkaar in Bryant Park te treffen naast de pianospeler helemaal mis, haha, en we hebben toch op dezelfde tijd daar in de buurt gezeten, we konden allebei vertellen hoe de pianospeler eruit zag en wanneer hij ermee ophield..waarschijnlijk door de drukte, het park wordt echt goed gebruikt, het is zoeken om een tafel en genoeg stoelen bij elkaar te verzamelen. En gisteren was het prima weer, wat zon, in een truitje buiten.

Gisteren uit het werk liep ik weer eens een andere route naar huis (het is 14 blocks en drie avenues, dus je kunt op flink wat verschillende manieren zigzaggen) kwam ik nog langs een erg toepasselijke winkel voor een vriendin, Kathalijn, afgekort Kat, zie onder. En daarna naar de supermarkt gegaan en rond etenstijd met een beetje trek inkopen gaan doen. Niet slim dus, en alles paste net in m’n shopper..Thuis een biefstukje gebakken met koolsla erbij en wat bruschetta’s met tapenade, niet sjlekt…Film zitten kijken waarvan ik met name plaatjes heb gezien, ik verstond die binnensmonds pratende cowboys helemaal niet, hoe ik ook m’n best deed, want ik wil natuurlijk m’n taalkennis uitbreiden…Brokeback Mountain heette de film, over twee homo cowboys, ik ben erg benieuwd hoe daarop hier in de VS is gereageerd toen ‘ie uitkwam, nooit iets over gehoord.

Na nog een lange nacht slaap ben ik nu weer helemaal oppietoppie fit. Vanochtend heb ik ook eens de bloemenshops op de foto gezet waar ik iedere ochtend langs kom. Zo gezellig, het is echt recht voor m’n deur en die shops komen echt tot leven, de mannen zijn druk bezig alle bloemen en planten – ‘from Holland’ of ‘Aalsmeer’ staat vaak op de doos – buiten te zetten. En ik bedacht me dat ik nog geen foto’s had van de buitenkant van het pand van PwC, dus bij deze.

Kunst en een bonte avond met snotneus

Het plan gisteren was om fietsen te huren en naar Brooklyn te gaan. Maar eerst even wat winkels af waar we nog niet aan toegekomen waren. Ik was helaas wederom helemaal niet fit, voelde me heel erg moe en liep continu met zakdoeken in de aanslag en had keelpijn. Na een sap en hotdog ging het weer enigszins, maar het fietsen lieten we maar zitten, ook vanwege de krappe tijd. Nieuwe plan was het Museum of Modern Art, MoMa afgekort. Ik zou pap en mam met mijn PwC-deurpas binnen laten (omdat PwC het museum sponsort krijg je als PwC’er gratis toegang en kun je twee mensen meenemen) en dan kijken hoe lang ik het zou uithouden. Uiteindelijk redde ik het toch de rest van de middag. Pap en mam vonden het MoMa net als ik veel interessanter dan het Guggenheim, wat betreft de kunst althans. Beide gebouwen zijn erg mooi, hoewel het Guggenheim vanwege de renovatie nu dus ingepakt is...In het MoMa was ik al eerder geweest, met de secondees, maar het was gewoon leuk om de mooie werken van Picasso, Van Gogh, Monet, Kandinsky en vele andere nog een keer te bekijken. Ook de afdeling met meubelen en huishoudelijke artikelen uit de jaren ’50, ’60 en ’70 is erg leuk.

Pap en mam wilden me meenemen naar een goed restaurant en ik wist er nog een die ik zelf het meest apart vind tot nu toe: The Park. Adres wist ik niet meer, maar de infobalie van het MoMa wilde het wel even op internet intikken. Eerst te voet naar het Grand Central Station gegaan, waarover ik niets te veel had gezegd, m’n ouders hadden nog nooit zo’n mooi station gezien…Daarna de metro gepakt, op pad naar 10th Avenue/18th Street, een uithoek waarnaar je vanaf de metro nog een wandelingetje te gaan hebt. Maar de metro reed weer eens anders – tsja, weekend – dus we konden dezelfde kant terugreizen als we gegaan waren omdat een lijn buiten dienst was. In de buurt van Meatpacking District eruit en gaan lopen. Kon ik er toch nog wat van laten zien, leuk, want aan die wijk waren we niet meer toegekomen. Ook The Park bleek een hit, de wintertuin waarin we zaten was erg sfeervol. Eten was heerlijk, ook het kaasplankje dat we deelden. Alleen de bediening een beetje klungelig (mam kreeg een flesje bier zonder glas, en even later wilde de ober water bijschenken in het waterglas waarin mam maar het bier had geschonken, en even later proefden we duidelijk dat ze niet twee rioja’s en een merlot hadden ingeschonken maar een rioja en twee merlots, zeker de fles op en niet een extra willen openmaken..maar ach, wij hadden een heerlijke laatste avond!



Eenmaal thuis stortte ik weer in en kroop met wat aleve’s achter de kiezen en een strepsil keelspray en een oscillo in bedje. Na een nacht van 9 uur en weer een aleve, vitaminepil en veel groene thee gaat het vandaag redelijk. Nog gezellig geluncht met Carole, Paulina en Dennis en een grote bak salade gegeten, weer een stoot pitamientjes. Tsja, toch wat te inspannend geweest, 17 dagen lol met z’n drieën/vieren…Vanmorgen zwaaide ik pap en mam uit toen ik naar het werk ging, want ze vliegen vanmiddag weer terug…jammer, want het was erg gezellig! Mijn conditie vindt het waarschijnlijk niet zo erg even wat saaie dagen in het vooruitschiet te hebben ;-)