Gastblogger in Chelsea

Voor de verandering heeft Colette's blog een gastblogger. Donderdagavond door Colette opgehaald. Eenmaal door de douane vond ik haar niet meteen. Ik dacht: die is nog onderweg. Nog een keer om me heen gekeken en toen zag ik haar boven de andere mensen uitsteken. De traantjes vloeiden, heerlijk. Taxi naar huis genomen. Het is echt wel een huis wat je thuis kan noemen, hoewel haar eigen meubelen er niet staan is het gezellig. Na een kopje thee snel gaan maffen.

's Ochtends 4.30 uur klaar wakker. Tja, jetlag.

Ik voel me goed. De dag rustig begonnen. We hebben door Chelsea gewandeld, langs de Chelsea Piers, meatpackers district. Bij FatWitch m'n eerste goede brownie gegeten. Dit is een bakkerij in de Chelsea Market. Een warenhuis met bij alleen maar eet en drink tentjes. Het warenhuis was vroeger een fabriek voor koekjes marshmellows. Wat een stad zeg.

Als fervent eet en kookgek is het hier zeker uit te houden. Zowel 's middags (Lobster club sandwich) als 's avonds (monkfish en wagyu beef steak) lekker gegeten. Het fantastisch om mijn favoriet blogschrijstertje weer in levende lijve tezien. Ze beweegt zich door de stad als een echte New Yorkse ;-)

Ik zal jullie verder niet vermoeien met mijn amateuristische gekrabbel. Pfff... ik heb veel respect voor trouwe blogschrijvers. Het is niet makkelijk om bijna elke dag een verhaaltje te maken. Ik doe het liever met beelden. Voor de thuisblijvers heb ik wat foto's gemaakt.

Groetjes,

Benjamin

Na zes weken nog steeds een hoofd vol indrukken

Hoe gaat een redacteur hier te werk? Werkt hij of zij ook binnen marketing & communicatie? En spelen dezelfde vragen en strubbelingen? Deze en andere vragen wilde ik zo graag eens stellen, en via Amerikaanse collega's binnen de Content Strategies Group (CSG) kwam ik een Amerikaanse editor op het spoor met wie ik vandaag kennismaakte. Ruim een uur zitten praten over deze en heel veel andere vragen. Erg leuk en interessant. Ook voor haar, ze was erg blij dat ik op zoek was gegaan, ze wist niet dat ik hier (tijdelijk) zit.

Geluncht met Jeremy in Bryant Park, echt heerlijk weer zeg..Hopen dat het nu even zo blijft. Zonnig, graad of 23, droog warm. Leuk om met hem te spreken over de vele overeenkomsten tussen Nieuw-Zeeland en Nederland. Wat betreft cultuur, achtergrond en bijvoorbeeld ook de immigratiepolitiek. Zowel hij als Kayann hebben al gevraagd naar de moord op Fortuyn en Van Gogh, ze waren in shock: dat, in Nederland? Kayann is al een boek van Hirsi Ali aan het lezen om er wat meer van te snappen. Ik leg heel wat uit over de achtergronden en dat we nog steeds in het algemeen open, ruimdenkende en zeer tolerante mensen zijn zoals zij altijd dachten. Grappig is ook dat Fransen zeer geliefd zijn vanwege de stijl en het voorkomen, meer dan bijvoorbeeld de vaak zuipende en brallende Britten op vakantie. Terwijl hij Britse roots heeft..Verder gewerkt aan de portalkalender, een vraag beantwoord van iemand van CSG over het geslacht van een aantal medewerkers van PwC NL (voor Amerikanen moeilijk gokken of Adrie en Michel mannen of vrouwen zijn :-) en met Michelle gesproken over ideeën om de secondees meer te faciliteren en gebruik te maken van de ervaringen tot nu toe. Met collega Cathy uit Queens maak ik weer verder kennis. Ze blijkt geboren te zijn in Frankrijk en nog regelmatig daar te komen. En ja, ze komt graag een keer in Nederland, want ze wil een reis door Europa gaan maken. En we moeten zeker een keer gaan lunchen of even lekker gaan winkelen. Goed plan. Ze raad Lord and Taylor aan. Nooit van gehoord! Een andere collega geeft me boekjes en foldertjes over Martha's Vineyard, ideeën voor onze vakantie in november. Leuk om te merken dat er steeds meer een band onstaat met collega's hier. Ook nog even gesametimed met een Nederlandse collega Astrid en gisteren ook met Daan. Blijft grappig, dat tijdsverschil, terwijl ik opstart om 9:00 is het in Nederland al ver in de middag. En als ik nog collega's online zie is het meestal omdat ze thuis nog inlogden..

Na het werk kwam ik langs Lord and Taylor op Fifth Avenue, dus even gecheckt of het niet ook een soort Macy's is. Maar nee, ik ben in de Amerikaanse Bijenkorf binnengestapt. Daar ga ik zeker een keer naar terug. Toen naar Wholefoods, die Supermarkt - met de hoofdletter S, zo geweldig.. - om lekkere dingen in huis te halen voor de komst van Benjamin morgen! En m'n pakketjes opgehaald. Beneden hier in het appartementengebouw is een balie waar ze pakketten verzamelen, je kleding innemen die gestoomd moet worden, de schoonmaak van je appartement gecoördineerd wordt en nog wat services. M'n All Stars van Amazon waren binnen! En ze zitten als gegoten. Weer eens een les voor mij. Precies dezelfde als die ik via Zappos had besteld maar nu in een goede maat. Ik wilde ze zo graag hebben dat ik dacht om die eerdere maar te houden. Glad I didn't!

Er is zoveel op tv dat ik te laat keek bij films. Als ik m'n afstandsbediening aanknip heb ik een aanbod, echt niet te filmen. Dus mis je van alles waarvan je niet wist dat je het kon missen.. Maar de film 'When you were sleeping' heb ik nu bijna helemaal kunnen zien. Leuk, want ik zie nu steeds meer hoeveel New York er in films voorkomt en hoeveel ik inmiddels herken. Ook in de film die nu op is, 'Married to it', duidelijk minder interessant, maar leuk voor de plaatjes.

Maar echt interessante nieuwsprogramma's of andere inhoudelijke documentaires, nee helaas. Vandaar onder meer de beperkte kennis over Nederland. Ik zeg steevast dat ik uit The Netherlands kom. Zoals ik bij de opleiding tolk/vertaler ingepeperd heb gekregen, is Holland te beperkt, want dan hebben we alleen Noord- en Zuid-Holland aangeduid. Schreven we in een vertaling of tolkten we Les Pays-Bas als Holland, dan ging er een vol punt van onze score af..Maar, als ik hier duidelijk in een gezicht een vraagteken lees, zeg ik maar Holland. Oh, Holland, I love that, hoor je steevast. In het Guesthouse in Washington aan de ontbijttafel ook. De reiziger uit Virginia/Louisiana: "So, how is Denmark?" Ik vermoedde al wat hij dacht maar zei geniepig: "I don't know, I've never been there." Verbaasd, vertwijfeld gezicht: "Oh, but I thought you are living there?" Haha, hij dacht dus dat The Netherlands in Denmark ligt. Om even te illustreren hoe de kennis over ons landje is. Maar om zijn schaamte, die hij duidelijk had, wat weg te nemen zei ik dat ik tenslotte ook niet weet waar Virginia precies ligt..Toen ik bij Barnes and Noble, een gereputeerde boekenwinkel, was, keek ik uit nieuwsgierigheid welke boeken er over Nederland staan. Niet te vinden, wat is dat?! Totdat ik bij de H van Holland keek...ach, we moeten er maar aan wennen. Laatst vroegen we onder de secondees ook wat onze gewoonlijke vakantielanden zijn. Ze hadden geen idee bij Nederland en dat wij vanwege het klimaat in het algemeen het zuiden opzoeken. Mensen uit Hong Kong gaan naar Taiwan, Nieuw-Zeelanders naar Tahiti, Russen naar de Krim, mensen uit Jamaica naar Florida en Zuid-Afrikanen hoeven niet weg want die hebben al zo'n prachtig land, natuur en klimaat.

Wat ik trouwens nog steeds vreemd vind, is dat je hier in een restaurant, bar, winkel of station naar de badkamer vraagt als je nodig moet. Net hier in de US aangekomen vroeg ik om the toilets maar daar kreeg ik nou een vraagteken op. Oh, the bathroom? Ik leer heel wat Amerikaans bij..En ik kan aan allerlei talencursussen meedoen waarvoor in de metro geadverteerd wordt. Ik heb ook al heel wat potentiële medecursisten ontmoet, zoveel mensen als hier in New York geen (goed) Engels spreken, in winkels, kantoren, restaurants, waar dan ook. Want mensen in New York zijn van heinde en ver hierheen gekomen voor een nieuw bestaan.

Even naar ons landje. Ik hoor van veel mensen op de mail en sametime over het belabberde Nederlandse weer. In Washington hoorde ik dat het hier ook niet best is geweest. Misschien een schrale troost. De Cherry Blossoms, die daar normaal gesproken uitbundig bloeien, waren dit jaar maar een dag of vier te zien. Voor onze Nederlandse begrippen was het vanaf begin augustus prima, wel veel te vochtig warm, maar in ieder geval veel minder fris en regenachtig dan wij gewend zijn. En dat vinden ze hier al een matige zomer.

Wat ik me vandaag nog realiseerde, net na 9/11, is dat ik zo ontspannen, onbevangen hier rondloop. Alleen gisteren in de metro dacht ik even bewust aan de situatie van de mensen gevangen in de metrostellen zes jaar geleden. Verder denk ik totaal niet aan de dreiging als ik een station, Empire State Building, Times Square of ander druk punt nader. En zo moet het ook.

Let there be light

Vandaag werk ik verder aan de kalender als hulpmiddel voor het global portal team om deze regelmatig te updaten zonder steeds naar nieuws te hoeven zoeken. Want dat doe ik nu, ik kijk welke vaste momenten er in een jaar zijn met belangrijke evenementen, publicaties en ook handige pagina's op de portal om onder de aandacht te brengen. En ik beantwoord een aantal vragen van Jeremy over de presentatie van onze e-mailmarketingcampagne die als best practice zal worden gebruikt. En het is misschien gek omdat ik hier zelf helemaal niet was zes jaar geleden, maar in m'n achterhoofd zit vandaag toch dat gevoel van 11 september, echt lekker geconcentreerd ben ik niet. Ik vraag me af hoe andere Amerikanen nu achter hun bureau zitten.

Daarom vraag ik het maar gewoon, aan mijn buurvrouw, die ken ik voldoende om te weten dat ik het haar kan vragen. Ja, het is een andere dag dan anders, ze voelt het aan de sfeer, en mensen zijn toch iets behulpzamer naar elkaar, meer medeleven. En ja, ze gaat vanavond naar een herdenking, in haar kerk op Long Island waar ze woont. In haar gemeente zijn relatief veel mensen omgekomen zes jaar geleden. Ik zeg dat hoewel iedere toerist of mensen zoals ik meeleeft maar uiteraard nooit hetzelfde zal voelen als de mensen die dit vanaf dag 1, zes jaar geleden toen de wereld ingrijpend veranderde door de ramp, hier hebben meegemaakt. Ze ziet er ook een lichtpuntje in. Ja, mensen realiseren zich meer dat ze erg kwetsbaar zijn, dat iedereen om je heen een dader kan zijn. En dat we dus dankbaar moeten zijn voor iedere dag en het feit dat de mensen om je heen niet (direct) getroffen zijn.

Na het werk ga ik met de metro naar Pier 40, in Soho, voor de herdenking '9/11 Word Trade Center Memorial Annual Floating Lanterns Ceremony'. Initiatief van The New York Buddhist Church. Binnen het boedhistische geloof is de floating ceremony een oude traditie, zo lees ik. Als ik aankom rond 18.45 is de ceremonie al even bezig. Helemaal niet aangegeven met borden, ik moet vragen waar het precies is bij het enorme gebouw, denk een oude loods voor visserij ofzo. Daarlangs is een lange, hele smalle pier waar ik overheen moet naar achteren. Daar is een klein podium gebouwd met een gedenkkrans en er is een spreker bezig. Daarna volgden er nog vele, allemaal over de zinloosheid van oorlogen en de oproep voor vrede en respect voor elkaar en elkaars geloven. Onder meer een vrouw die haar zoon verloor en nu lid is van een groep van nabestaanden die strijdt voor vrede en een brief van een van de andere leden voorlas. Wat hebben we ervan geleerd? Helemaal niets tot nu toe. De oorlogen gaan gewoon door, zoals in Irak en Afghanistan. Laten we vanavond alle slachtoffers herdenken van de oorlogen die we allemaal hebben gehad. Zo zegt ze. Een luid applaus volgt. De ambassadeur van Japan deed een woordje en een voorganger van de sikhs in New York en van de groep vrijwilligers die de herdenkingen organiseert. De sikhs boden gratis eten en drinken aan vanavond. Ook trad een groep mensen op het podium bestaande uit een boeddhist, sikh, jood, katholiek, shinto (Japans geloof), hindoe en dan heb ik ze nog niet gehad volgens mij. Zij zongen of spraken allemaal in hun taal een deel uit hun geloofsovertuiging met allemaal dezelfde gedachte. Kippenvel, heel emotioneel, de hele avond..Er wordt veel muziek gemaakt, blues- en gospel-achtige liederen van onder meer twee politieagenten uit Detroit (van wie er een prachtig saxofoon speelde), een Japanner op piano en een grote groep met een goede violiste. In de loop van dit volle programma, dat flink uitliep zonder dat veel mensen vertrokken, werd het donker en tekende de skyline van het financial district, waar we recht tegenover stonden, zich scherp af.

Gelukkig was het na deze vreselijk natte en onweerachtige dag nu droog en kleurde de hemel prachtig rozerood. Heel symbolisch. Vanuit de 'big scar of New York' zoals Ground Zero wordt genoemd scheen een enorme lichtbundel de hemel in. Let there be light, see the light, was de boodschap. Daarom werden vervolgens ook allemaal kleine lichtjes, soort lampionnen op een plankje, te water gelaten. Deze waren volgeschreven door nabestaanden met ontroerende teksten. Mensen in kayaks hadden ieder een lint van lichtjes achter zich en brachten ze dicht bij elkaar. Schouwspel om helemaal stil van te worden, zoveel mensen in stilte bij elkaar, de kalme Hudson River met die lichtjes, op de achtergrond dat gapende gat en die prachtige hemel...

9/11

Erg toepasselijk weer vandaag, op deze elfde september… Het regent en de hele hemel ziet grijs en grauw… Als ik buiten kom valt de deken weer over me heen van tropische warmte en ik neem een metro naar het werk. Onderweg merk ik niets van deze speciale dag, zeker voor New Yorkers. In de hal van PwC staan wel twee Amerikaanse vlaggen in stijlvolle goudgekleurde houders. Vorige week hoorde ik ook dat er een PwC’er is omgekomen zes jaar geleden.

Gisteren heb ik al op http://www.familiesofseptember11.org/commemoration.aspx gezien dat er allerlei herdenkingen zijn vandaag. Ik denk erover om naar Pier 40 te gaan voor het initiatief van de boeddhistische kerk op het water. Ik vroeg een collega om mee te gaan maar ze vermijdt treurige gebeurtenissen. Ik legde uit dat ik het ook een emotioneel beladen avond vind maar het zie als een eerbetoon, net zoals op 4 mei in ons land. Haar land kent helemaal geen herdenkingen, dus dat kan een ander uitgangspunt zijn.

Gisteren was overigens een gewone – wel erg benauwde- maandag en ik kon vooruit dankzij de hulp van Nederlandse collega’s die me input leverden waarmee ik (en de secondees hier) verder kan. Voorlopig verveel ik me nog lang niet…Ook niet met het straatbeeld 's ochtends, haha, erg grappig als het regent. Je ziet regenlaarzen in allerlei uitvoeringen: gebloemd, geruit, gestreept, you name it, in combinatie met...elegante jurkjes! Echt heel bijzonder... Ook teva’s in allerlei prints zie je onder zakelijke pantalons en rokjes, dan val ik met mijn zwarte teva’s helemaal niet op…Wel erg leuk natuurlijk, dat niemand zich er iets van aantrekt, wees praktisch, daar gaat het om.

stilte voor de storm?

Deze zondag is heerlijk rustig, de eerste dag sinds ik hier ben dat ik geen stap buiten de deur heb gezet! Stilte voor de storm? Nee, het lijkt erop dat orkaan Gabrielle gelukkig afbuigt en dat het hier bij wat buien zal blijven deze week. Bedankt voor de waarschuwing, Roland, ik heb wat weersites zitten bekijken en als ik dekking moet zoeken voor een van die fnuikend lief klinkende namen als Dean, Felix en Gabrielle dan hoor ik het graag :-) Druk wordt het in ieder geval wel vanaf donderdag, als ik ook zelf weer volop New York ga ontdekken met manlief en later ouders. Leuk! Dus vandaag even lekker aangeklooid met strijken, skypen met Benjamin en pap en mam, plannen maken voor als zij hier zijn, fotobijschriften maken, etc. En ik realiseer me vandaag weer eens wat een mogelijkheden we tegenwoordig hebben met al die digitale middelen en dat ver weg zijn nog betrekkelijk is. Als je erbij nadenkt is het toch bijzonder dat we met een camera via onze computer live naar elkaar kunnen kijken en kletsen, via mail of camera foto’s doorsturen, met collega’s via ons chatsysteem Sametime iedereen ter wereld binnen een seconde bereiken, vanuit m'n appartement kan inbellen op de mailserver van PwC in Nederland en zo op 'n zondag vanuit New York m'n mail kan bekijken, bellen waar we ook zijn met mobieltje en dat Benjamin nu naar dezelfde radiozender als ik zit te luisteren: http://www.wcbsfm.com/

Over media gesproken: de iPhone is hier razend populair en helemaal nu de prijs met 30% is gezakt. Ik heb ook eens bewust naar wat reclamespots tussen de tenniswedstrijd door zitten kijken. Onderhand blijft de reclametune ‘Viva Viagra’ op de deun van Elvis’ Viva Las Vegas in m’n hoofd hangen, zag ik een zeer stoere oproep om vooral het Amerikaanse leger in te gaan (wanneer stoppen ze nou eens in Irak, dat zou slachtoffers schelen…) en ben ik zo blij dat ik geen creditcardschulden van 25.000 dollar of meer! heb zoals veel Amerikanen die met het bedrijf uit de reclame hun schulden kunnen proberen op te lossen…Ben wel geïnteresseerd in de ‘clean between machine’ voor 19 dollar, een elektrisch flosapparaat dat je tanden schoner maakt dan met het gepiel met stokjes of draadjes! Awesome! Om maar even erg Amerikaans uit te drukken (oftewel: gaaf!).

Gisteravond hoorde ik trouwens dat de US Open – met het grootste stadion van alle Amerikaanse sporten - dit jaar een record aantal bezoekers van 700.000 trok! Hiermee is de US Open het best bezochte sportevenement ter wereld. Vandaar de prijs voor alleen al Hénin van 1,4 miljoen dollar…En van de week hoorde ik op het werk ook dat PwC in Amerika helaas voor mij niet tennis sponsort maar golf, dat voor klanten en relaties verreweg het meest interessant is…Over tennis gesproken: ik ga eens kijken hoe het met de herenfinale is…tot morgen!