Dinsdagavond had ik de rillingen op m’n rug en ’s nachts werd ik wakker van de kou. Duidelijk waarom: woensdagochtend werden we wakker met sneeuw! Het lag op de top van de Whiteface Mountain, alle struiken rondom het huis en op het terrasje en er viel nog steeds heel dun wit poeder. Mooi…We hebben een hele tijd rondgehangen in pyjama en begin van de middag zijn we richting Lake Placid gereden om boodschappen te doen. Op het stuk tussen onze plaats Wilmington en Lake Placid kom je de start van de wintersportliften tegen en rij je een stuk hoger door de bossen waar ook alle dennenbomen vol sneeuw lagen, wauw! Wat een mooi sfeertje, en dat in november! 
Dus even flink bezig geweest met plaatjes schieten, ook in het Olympisch museum in een deel tussen het Olympisch stadion uit 1932 en 1980 in dat we in een uurtje hebben bekeken. Leuk om te zien, vooral die plaatjes uit 1932, het type bobslee waarmee ze toen naar beneden raasden, de eerste schaatsen en de kleding. En hoe ze in de zomer trainen op de skischans. 
Leuke snuisterijen, zoals de medailles, kleding, foto's van - uiteraard met name Amerikaanse - sporthelden, de trots is duidelijk zichtbaar. De kaartjesverkoper bleek zelf een fervent bobsleeër te zijn geweest die vertelde over de enorme g-krachten die je op je nek en schouders krijgt en de klap als je omslaat wat hem dus een kapotte schouder opleverde. En nu wilde hij eigenlijk wel weer gaan motorrijden. Veel succes...
Wij zijn daarna weer even Price Chopper ingegaan. We hadden in het dorp al gezien dat het bratwurstnight was maar we gingen toch maar zelf wat maken. De dame achter de visbalie herkende ons direct van een paar dagen terug toen ze vroeg waar we vandaag kwamen en grinnikte om onze dikke winterkleding en dat we het nu al fris vonden. Wacht maar, want het gaat nog sneeuwen deze week, zei ze toen al, dus het wordt nog flink kouder hoor! Dus nu zei ze: “Hey, how do you like it now? Haha!” Leuk, zo’n dorpje, heel persoonlijk en relaxed zijn ze hier, nog een graadje meer dan in New York. We zijn ook nog even langs de drive in gereden, geen bios of vette hap maar een drive in pinautomaat! Lekker thuis een pasta gemaakt en het plan opgevat om morgen op stap te gaan naar…Montréal, Canada!
Dus even flink bezig geweest met plaatjes schieten, ook in het Olympisch museum in een deel tussen het Olympisch stadion uit 1932 en 1980 in dat we in een uurtje hebben bekeken. Leuk om te zien, vooral die plaatjes uit 1932, het type bobslee waarmee ze toen naar beneden raasden, de eerste schaatsen en de kleding. En hoe ze in de zomer trainen op de skischans. 
Leuke snuisterijen, zoals de medailles, kleding, foto's van - uiteraard met name Amerikaanse - sporthelden, de trots is duidelijk zichtbaar. De kaartjesverkoper bleek zelf een fervent bobsleeër te zijn geweest die vertelde over de enorme g-krachten die je op je nek en schouders krijgt en de klap als je omslaat wat hem dus een kapotte schouder opleverde. En nu wilde hij eigenlijk wel weer gaan motorrijden. Veel succes...
Wij zijn daarna weer even Price Chopper ingegaan. We hadden in het dorp al gezien dat het bratwurstnight was maar we gingen toch maar zelf wat maken. De dame achter de visbalie herkende ons direct van een paar dagen terug toen ze vroeg waar we vandaag kwamen en grinnikte om onze dikke winterkleding en dat we het nu al fris vonden. Wacht maar, want het gaat nog sneeuwen deze week, zei ze toen al, dus het wordt nog flink kouder hoor! Dus nu zei ze: “Hey, how do you like it now? Haha!” Leuk, zo’n dorpje, heel persoonlijk en relaxed zijn ze hier, nog een graadje meer dan in New York. We zijn ook nog even langs de drive in gereden, geen bios of vette hap maar een drive in pinautomaat! Lekker thuis een pasta gemaakt en het plan opgevat om morgen op stap te gaan naar…Montréal, Canada!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten