Philly: eerste hoofdstad van de VS

Vanuit de hotellobby in Philadelphia weer even een update (helaas geen ingang om foto's te uploaden...). Vanmorgen om 9.35 met de Amtrak (trein) van Penn Station vertrokken. In het station klinkt klassieke muziek, relaxed! En heerlijke treinen van Amtrak, daar kan de NS wat van leren. Geen geschok en gepiep, niemand hoefde te staan (terwijl ze omriepen of iedereen alsjeblieft de tasjes van de stoel wilde halen omdat het een uitzonderlijk drukke trein was...wij zijn wel wat anders gewend...). Je hebt ook elektriciteit bij je stoel, dikke kussens erin en je kunt hem achterover zetten zoals een vliegtuigstoel. Brede gangpaden en airco. En onderweg bleek de wereld weer klein. De dame naast me die vroeg waar ik vandaag kwam en of ik hier voor vakantie was bleek een zoon te hebben die als vice president bij PwC in New York werkt, voor de gezondheidszorggroep. Of ik hem kende..Nou nee..er werken best wel wat mensen bij PwC ;-)

Twee uur later stond ik in Philly. Een hele lange rechte straat afgelopen, Market Street, waarbij ik langs de City Hall kwam, een mooi oud gebouw, en uiteindelijk bij het Visitors Center stond bij Independence Hall. Hier is ooit de onafhankelijkheidsverklaring getekend waarmee de Britten niet langer de heerschappij had. En hier is de verklaring getekend voor het verenigen van alle staten in 1 land met 1 statuut wat betreft rechten en plichten. Philly was vanaf dat moment de allereerste hoofdstad van de VS. Nooit geweten...Later zijn alle gouvernementele diensten overgeheveld naar Washington. Ik heb een kaartje gehaald bij het Center voor een rondleiding door de Independence Hall. In een halfuur werden we in een groep door de zalen geleid waar die verklaringen werden getekend na veel overleg tussen onder meer George Washington, Benjamin Franklin en Thomas Jefferson en andere grootheden. George Washington werd de eerste president en werd geinaugureerd in de naastgelegen Congress Hall. Er was nog een gebouw waar Benjamin Franklin zijn Philosophical Society oprichtte, een soort denktank van natuur- en wiskundigen die veel dingen ontdekten als ik het goed heb begrepen. Het was een vrij vage tentoonstelling, ik kon de lijn niet helemaal ontdekken. Bij de ingang wilde de jongen weten waar ik vandaag kwam. Ah, Haarlem, Teyler's Museum, wonderful Michelangelo's there. Oh? Nooit gezien, en daar kan ik te voet naartoe...Waarom is dat toch zo vaak zo, dat je naar het andere eind van de wereld reist en je eigen omgeving niet eens goed kent...Haha.

Ik had het wel aardig gehad met m'n rugzak met kleding, opladers, boeken etc bij me en ben naar het Radisson (is hier veeeel minder duur dan bij ons) gegaan waar ik een kamer had geboekt. Even een uurtje uitgerust, douche gepakt en toen probeerde Benjamin te skypen naar mijn mobiel. Verbinding was helaas heel slecht. Ik heb een terras opgezocht dat ik eerder zag en met een Blue Moon met chips en blauwe-kaasdip het straatbeeld bekeken en gelezen wat ik morgen moet gaan zien. Ik wilde eerst ook nog ergens gaan eten maar ik heb een bak sla gekocht, kerstomaten, saus en wat plastic bestek en lekker op mn bed gaan zitten dineren. Ik miste vandaag echt even gezelschap...Het zijn die momenten, een terras, eten. Mijn enorme breedbeeldscherm maakt het een beetje goed..

v.l.n.r. met de Amtrak naar Philly, Independence Hall, de onafhankelijkheidsverklaring, voorkant Independence Hall, diner op bed

nieuws levert geen dollars op

Honger kun je hier echt niet krijgen. Of toch? Ja, naar nieuws..Er is hier geen goede nieuwszender te vinden. Toen ik hier net was zapte ik wat rond, ik dacht het ingewikkelde tv-zendersysteem niet te begrijpen en daarom geen nieuwszenders te kunnen vinden. Ik zei dat tegen wat collega's die me wat vreemd aankeken. Geen nieuwszenders? Kijk naar CNN! Oké, ik een hele avond CNN zitten kijken. Althans, een uur aandachtig, totdat bleek dat ze vervolgens hetzelfde tig keer herhalen. En wat was hét item? Een senator die is betrapt tijdens seks met een man in een wc op een Amerikaans vliegveld en nu beschuldigd wordt van homo zijn terwijl hij zegt zijn vrouw lief te hebben en geen homo te zijn. Hij komt vanwege de beschuldiging niet in aanmerking voor een of andere belangrijke positie. Oké, niet zo netjes van hem maar tsjongejonge, echt wereldnieuws?! Het ligt dus niet aan mijn technisch onvermogen dat ik geen nieuws kan vinden...

Dus maar weer tot mijn boek gewend. En wat lees ik in 'Ik ben een New Yorker' van Twan Huys? "Ik hou van dit land en van de Amerikanen, maar na zeven jaar ben ik nog steeds niet gewend aan het abominabele niveau van de uitzendingen van CBS, NBC, ABC en Fox. " En: "Over de situatie in Irak is het angstaanjagend stil." En daarover wilde ik inderdaad onder meer wat horen, maar je hoort of ziet niets, ook niet over Afghanistan, Afrika, de bosbranden in Griekenland die Olympia bedreigen (hoe ik dat weet? via de korte berichtjes op nu.nl...). Twan zegt zich ook vaak afgevraagd te hebben waarom de Amerikanen zo lang de twee leugens voor de oorlog tegen Irak van de regering Bush hebben geslikt (dat Irak zou beschikken over massavernietigingswapens en zou samenwerken met Saddam Hoessein en Osama Bin Laden). Hij vermoedt dat het komt door de ontbrekende berichtgeving. Waarvoor ook een verklaring volgt. "De grote commerciële stations zijn in handen van megabedrijven als General Electric (NBC), Viacom (CBS), Time-Warner (CNN), NewsCorps (FOX) en Disney (ABC). De aandeelhouders en bestuurders van die bedrijven zijn uit op winst en niet op neutrale berichtgeving. Het kritisch volgen van de regering-Bush is absoluut niet in het belang van de winstcijfers en de aandeelhouders. Sterker nog, dat is schadelijk. De zelfcensuur onder journalisten is dramatisch. Wie te kritisch bericht over het Witte Huis valt in ongenade bij de woordvoerders van president Bush en wordt afgesneden van het nieuws en soms zelfs geëxcommuniceerd. 'Mediamanagement' heet dat in het vocabulaire van de Witte Huis-persstaf. Je niets aantrekken van journalisten maar over hun hoofden heen het grote publiek toespreken. Het werkt voortreffelijk, omdat het merendeel van de pers is gecastreerd door haar broodheren. Washington Post-journalist Dana Milbank was vier jaar Witte Huis-verslaggever. 'Daarna was ik helemaal klaar met de mediajongens van Bush, of beter gezegd, zij met mij. In de Witte Huis-perszaal hoor je nooit nieuws, alleen maar leugens. De Witte Huis-woordvoerder belde voortdurend met mijn hoofdredactie en deed zijn beklag over mijn stukjes. Op een gegeven moment concludeerde de krant dat ik niet meer kon functioneren. Toen ben ik maar gestopt."

Het was me in een klap duidelijk dat ik niet moeilijk moet doen en gewoon 'Desperate housewives', herhalingen van 'Sex in the City' en films kijken. Het als een uitdaging moet zien als nieuwshongerige drie maanden in een nieuwsvacuüm te leven. En ach, ik heb het druk genoeg met genieten van een toch niet echt wereldvreemde stad. En als ik Bush dit weekend tegenkom, hmmm..wat zal ik eens tegen hem zeggen...daar ga ik eens een nachtje over slapen.

internets(c)hoppen?!

Bestellen via internet is hier ook helemaal in. Dus bestelde ik vorige week vrijdag kaartjes voor de US Open voor komende dinsdag, met flinke korting, mooi! Afleveradres, hmm, kantoor of appartement, er stond niet bij wanneer ze zouden leveren..gokje, appartement. Ik hoorde vervolgens niets meer. Ik probeerde online de status na te gaan of de kaartjes te 'tracken' maar dat kon niet. Maandag belde ik de customer service. Na een halfuur in de wacht kon ik de man vragen wanneer ze zouden komen. Woensdagavond rond zeven uur (vandaag dus). Tsja, dan ben ik noch thuis noch op het werk. Nou, dan biedt FedEx het gewoon nog een keer aan mevrouw. Of misschien leveren ze het gewoon bij de receptie af. Maar er staat op internet dat ik zelf moet tekenen? Oh, is dat zo? Nou, ik weet het ook niet precies, ik kom niet uit New York, aldus de customer service?! Okay, we'll see. Vanmorgen dacht ik: ik verander gewoon het adres in kantoor. Ik bel customer service op de starttijd, acht uur. Tien minuten later nog eens, vijf minuten daarna nog eens. Steeds een bandje: customer service is er nu niet, wij zijn er vanaf acht uur 's ochtends?! E-mailadres gezocht. Niet te vinden, behalve een van een manager. Doe ik dat toch, ziet hij meteen dat z'n medewerkers nog in bed liggen. Niets meer gehoord, totdat ik zonet thuis kom en een mail heb: uw kaartjes zijn gisteren al geleverd mevrouw, en mijnheer van de receptie heeft getekend. ?! En inderdaad, zonet heb ik ze beneden opgehaald. Handig zeg, internet, ook zo lekker snel en efficiënt.

Ik ben stad en land (binnen New York) afgelopen op zoek naar hoge Converse All Stars in kleur Iguana (groen). Niet bij al die winkels van Footlocker, niet bij Shoemania, niet bij Macy's, ik heb 't opgegeven, ik bestel ze online bij Converse. Ook niet meer in mijn maat. U kunt het op de site http://www.journeys.com/ proberen. Kennelijk heeft customer service niet verder gekeken dan hun neus lang is, want daar is die schoen helemaal niet te vinden. Ik vind ze zelf op http://www.zappos.com/. Joepie! Maat, hmm, Teva maat 6 was goed. Toch maar gegoogeld en site gevonden met maattabel Europees/Amerikaans. Oh, 7 1/2. Wat te doen. Toch maar 6 gokken. Is er niet meer. Dan maar 5 en 7 gegokt en lage schoenen in 6. Ik kan ze toch zo terugsturen. Ik krijg een bevestiging. En direct daarna een ontkenning. Sorry, uw buitenlandse creditcard kunnen we niet nagaan. Wilt u naar ons opsturen: een kopie van uw creditcard, een kopie van uw ID en twee telefoonnummers waarop u bereikbaar bent. GRR, internetshoppen?! Onderhand wordt het meer internetschoppen! %$&*$

In ieder geval kun je gelukkig nog niet online eten. Lekker traditioneel gegeten bij Chinees restaurant Szechuan Gourmet. Connie en Kanon legden aan Katya, Jeremy, Maxim, vriendin van Maxim en HR-medewerker bij PwC in Tampa (Florida) en mij uit en kozen een aantal gerechten om te proberen. Onder meer kikker, ossentong, inktvis en nog wat gewonere hete dingen (althans, het zag er gewoon uit, ik heb geen idee wat ik allemaal gegeten heb). Het was heerlijk, veel lekkerder dan de Chinees die wij kennen. Ik kreeg vragende gezichten bij het noemen van Ku Lau Yuk, Babi Pangang en Fu Yong Hai. Wij krijgen in Nederland helemaal niet de lekkere echte Chinese keuken te proeven. Dat merkten Benjamin en ik vorig jaar voor het eerst in San Francisco in Chinatown, wat was dat een openbaring, alsof engeltjes op je tong piesen (haha, weet niet of iedereen die kent of dat het een familieuitdrukking is). Als dessert kregen we een kommetje soep met gelatinebolletjes ofzoiets dat het glazuur van je tanden deed springen. En ik vind suiker al zo gruwelijk...Maar voor de rest was het heerlijk en het Tsing Tao-bier ook.

hoe word ik een ándere New Yorkse vrouw?

Ik vond onze werkplek al erg stil, nu weet ik dát het op de 35e stiller is dan normaal en waarom: Sam DiPiazza, de global directeur van PricewaterhouseCoopers, zit op onze gang, het hoekje om...Hij heeft een bescheiden kamer maar wel met een prachtig uitzicht, op een hoek van het gebouw. Maxim en Lukas kwamen hem een paar weken geleden, voordat ik er was, tegen bij een mooie bar buiten op het dak van een restaurantje in het Bryant Park en kregen een rondje van hem. Hij schijnt erg vriendelijk te zijn. En kleiner dan Connie had verwacht. Ik heb hem nog niet gezien, hij is erg veel op reis.

Vandaag heb ik Nederlandse collega Leontien een tijdje aan de lijn gehad over verschillende ontwikkelingen binnen PwC en over het leven hier. Zij heeft een tijdje bij PwC in Parijs gezeten en merkt goed het voordeel ervan in haar huidige werk. Ben zo benieuwd hoe ik het straks ervaar...

New York blijft in ieder geval een heerlijke ervaring. Straks op straat dacht ik: ja, de acceptatie van de verscheidenheid aan culturen en gebruiken, dat is echt het onderscheidend vermogen van deze enorme stad. Hoe druk het ook is, hoe schuifelend je ook moet lopen, niemand raakt geagiteerd. Iedereen dankt je voor het openhouden van een deur (wat lang niet iedereen overigens doet), mannen laten vrouwen voor gaan, mannen met keppels of peies (krullen die orthodoxe joodse mannen vaak hebben) worden niet vreemd aangekeken, noch hindoevrouwen met gewaad en stip op het voorhoofd, ik met mijn voor hier uitzonderlijke lengte en vrouwen hand in hand of mannen met armen om elkaar krijgen geen vreemde dingen naar hun hoofd geslingerd. En zo zou het overal moeten zijn.

Overigens ben ik dus ook benieuwd naar die levensstijl die Bridget Maasland in haar programma 'Hoe word ik een New Yorkse vrouw' beschrijft en ervaart. Helaas kan ik het op internet niet terugzien. Dat moet ook een slag apart zijn, de Paris Hilton's zeg maar, waarmee ik tot nu toe helemaal niet in aanraking ben gekomen. Lijkt me erg leuk (ook voor m'n blog) om eens zo'n feestje van de zijlijn gade te slaan. Dan moet ik nog wel even een passend outfit scoren. Andere schoenen in ieder geval dan m'n teva's, haha. Waarmee ik nu iedere dag naar het werk loop om ze voor het kantoor te verwisselen voor wat eleganter schoeisel, net als zoveel vrouwen hier doen. Zelfs op hele simpele flipflops (slippers) en hardloopschoenen lopen ze PwC binnen. Dus als je nou vraagt: hoe word ik een New Yorkse vrouw...

just use your intuition

De New York Times meldt vandaag een typische kwestie van komkommertijd. Dus in tegenstelling tot gisteren vandaag niet zo veel berichtjes. Ik zou wel eens willen weten hoe het met de lezers is ;-) Ongeveer het enige dat ik vandaag meemaakte was dat de zon weer volop scheen precies toen het weer maandag was natuurlijk...dus geluncht in het Bryant Park waar geen tafeltje meer te vinden was en we de lunch op schoot namen..En we hebben er weer een secondee bij, Jeremy uit Nieuw-Zeeland (wat is dat Engels moeilijk te verstaan...gelukkig ligt het niet aan mij, aan de anderen te merken). En ik heb vandaag een afspraak gemaakt met de contactpersoon voor CSR om meer over het beleid en de activiteiten hier te horen. Ook de andere secondees waren zeer geïnteresseerd en schuiven volgende week aan. Na het werk ben ik voor schoonzus Moniek even een vergelijk gaan doen voor sieradenmateriaal. Wat een enorm aanbod en voor veel lagere prijzen..Slagen lukt zeker, maar wat te kopen..? Verder ben ik maar even naar het Penn Station (treinstation) gegaan om mijn tickets voor het weekend alvast te printen en te klokken hoe lang ik erover loop. Kwartiertje maar, relaxed! En na een gezonde lunch schatte ik in dat mijn eerste McDonald's-maaltje sinds ik hier ben vast niet zo heel hard aankomen. Toen ik thuis kwam las ik het goede nieuws dat m'n nicht inderdaad een vlucht heeft weten te boeken en in oktober een paar dagen komt. En bij nader onderzoek zag ik dat mijn b&b in Philadelphia in een buurt ligt waarvan Philly-inwoners op www.virtualtourist.com zeggen dat je er ook overdag eigenlijk liever niet alleen moet komen. Just use your intuition, zeggen sommigen dan om het wat te verzachten. Hmm, nou, mijn intuition zei nu al dat ik beter m'n plan kan wijzigen. Ik kon niet meer annuleren maar m'n veiligheid is me veel waard. Dus een hele lieve e-mail geschreven met het verzoek toch niet de kamerprijs te heffen (nog niets gehoord..) en snel een veel groter en onpersoonlijker maar veiliger hotel midden in de stad geboekt. En heb ik straks de 'luxe' van twee kamers, dan wordt het een simpel saladetje in plaats van een restaurant ;-) In ieder geval slaap ik zometeen en ook vrijdag ineens veel geruster..

ditjes en datjes

Het rookalarm werkt. Dat heb ik even vakkundig getest. Ik stond een heerlijke entrecote te bakken en wat spinazie met pesto en een röstikoekje toen ineens een oorverdovende sirene afging in mijn appartement. Sh...zoveel rook heb ik nou ook weer niet gemaakt...waar zit die knop om 'm uit te zetten?! Niet te vinden, en net toen ik alle pannen had afgezet (want het eten was precies klaar) en dacht naar de receptie te gaan ging de telefoon. Gelukkig, de receptie...oh nee, collega Kayann, dat verstond ik nog net, en of ze even kon langskomen...oh nee, ik had zeeën van tijd in het weekend en dan net nu..Zij gaat in het weekend naar familie in New Jersey en kwam net terug. Morgen doen? Dat was prima. En prompt ging het alarm uit. En een afzuigkap? Niet te bekennen.

En ik had vanmiddag al weer zelf ondervonden waarom zo weinig mensen hier koken. Heel wat New Yorkers hebben geen auto en fietsen moet je laverend doen. Levensgevaarlijk, dus dat doen zeer weinig mensen (daarom maar even geen tweedehands fietsje, pap en mam). Dus je loopt je een ongeluk te zeulen over die enorme grote blocks met je tasjes. Je zult voor een heel gezin inkopen moeten doen...Prompt had ik ook een idee voor de vele zwervers hier. Waarom gaan ze niet tegen betaling tasjes dragen? Zou een Amerikaan toch al op moeten zijn gekomen in dit land van de initiatieven en de American dream...Maar goed, tot die tijd bouw ik wat extra spiermassa op. Veel kan ik ook bij de drogist onder het pand krijgen! Zeg maar een Kruidvat, uitgebreid met etenswaren uiteenlopend van Knorr-wereldkeuken-achtige pakken en currypasta tot cola, bier, snoep, chips en water. Ik drink overigens water uit de kraan, New Yorkers zijn trots op de smaak en kwaliteit ervan en vragen in restaurants vaak het gratis 'tapwater', maar ik proef iets cloorachtigs en ben blij straks weer het Nederlandse kraanwater te drinken.

En wat blijkt hier exotisch te zijn? Badolie of badschuim...Niet te vinden, niet bij Duane, Walgreens, Gristedes, nog gevraagd ook, en ik heb het maar opgegeven..Wel vreemd, want aan de andere kant zijn Amerikanen gek op uiterlijke verzorging. Het aantal spa's en nagel- en haarverzorgingsshops zou ik niet willen tellen, net als het aantal advertenties daarover in de vele gratis krantjes hier (zoals de wijkkrant, Chelsea now, en Metro, met een editie speciaal over de nationale parken hier). Voor een indruk: een berichtje in Metro zegt dat de VS op de helft van 2007 in totaal 15.699 spa's had tegen 9.814 vestigingen van Starbucks.

Nog iets exotisch is kennelijk mijn naam. De varianten waarin die al uitgesproken en gespeld is..Op een pashokje werd 'collect' geschreven en bij de pizzeria verstond ik er helemaal niets van totdat ze echt mij aankeken en Miss riepen, haha.

Verder niet veel uitgespookt vandaag. Ik was niet al te fit en had zin in een klooidag. Een ontbijtje op bed en skype met Kathalijn waren een relaxed begin. Al die uitjes begin ik na 3,5 week toch wat te voelen. En anders wordt m'n koelkast ook zo vol met toegangskaartjes en andere relikwieën ;-) Om weer wat kleren aan te kunnen doen moest de grote strijk toch gedaan worden en ondanks de huishoudelijke hulp die eens in de twee weken op donderdag komt was het al nodig mijn apart (staand) model stofzuiger uit te proberen. Even gecheckt of mijn banksaldo het nog trekt en zo nog wat klusjes. En ik wilde even kijken of ik ergens een paar betaalbare goede wandelsandalen kon vinden voor die gehavende voeten. Dat was dus weer niet 'even', haha, dat moet ik echt vergeten. Ik heb weer vier uur gelopen naar en in en uit diverse sport- en schoenenzaken. Wel leuk, want die buurt (vanaf m'n huis over Broadway naar Union Square) kende ik nog niet. En geslaagd: zwarte teva's voor 34 dollar, heerlijk, ik heb ze direct buiten op Union Square aangedaan en ben met een gelukzalige glimlach nog even Barnes and Noble binnengegaan voor een boekje over Philadelphia. Bij Wholefoods weer even genoten van die prachtige supermarkt en dus kon ik me slecht beheersen en heb ik flink ingeslagen. Al met al toch weer wat inspanningen geleverd op deze rustdag...

Wat me vandaag weer is opgevallen is de New Yorkse hondendichtheid. Wat een soorten en maten, haha, van handtas tot beer zeg maar. En je kijkt je ogen uit in de winkels met jasjes, sokjes en spannende leren tuigjes. Ja, voor honden. Ook mijn buurman Shaun heeft er een, een dalmatiër, Rembrandt genaamd. Haha, ik had net geantwoord dat ik uit Nederland kwam en concludeerde dat hond een landgenoot is. Ik geloof niet dat Shaun weet dat Rembrandt Dutch is, aan z'n blik te zien. De andere buurman, Dan, net als Shaun een jaar of 35, heeft nog een huis, in La Jolla (zeg: lahoja), Californië, waar hij vandaag komt. Ja ach, dit appartement kost toch een schijntje?! Wat voor baan heeft hij?? Veel New Yorkers gaan in het weekend de stad uit, naar New Jersey of richting Addirondacks, de natuur in, waar ze een tweede huisje hebben en hij is ook veel weg, maar zit dan dus wat verder...Hij was wel verrast dat ik vorig jaar in zijn woonplaats ben geweest en zei dat veel mensen hem voor gek verklaren dat hij hier in NY zit. Hmm, strand en beachboyssfeertje is leuk, maar NY ook...