En ik blaas m'n blogje uit...

Na me even goed gerealiseerd te hebben dat we opstegen, de VS verlieten en dat de 3,5 maand echt om waren kon ik de slaap goed vatten en was de nachtvlucht zo voorbij. Door het vreemde inchecken op de site van NorthWest had ik wel een stoel met extra beenruimte (nooduitgang) en Benjamin niet, dus pas ’s ochtends om 11.15 toen we uitgetaxied waren konden we weer even bijpraten. Raar hoor, om vanuit de lucht weer Nederland te zien liggen, heel mooi toch ook, ondanks mijn voorliefde voor berglandschappen. Aan de band duurde het heel lang voordat we alle vier de tassen hadden en ondertussen belde Kathalijn (ze haalde ons op) al of het allemaal goed ging. Uiteindelijk toch door de deur en spieden naar haar. M’n mond viel open: een spandoek met mijn naam erop dat me welkom heette en een heel ontvangsteam eronder…Pff, dat werd me even te veel..m’n ouders, broer, schoonouders en vriendin Kathalijn die ons binnenhaalden, jemig…op naar huis waar de bossen bloemen het water in gingen en we genoten van de gebakken speculaasstaaf van Tineke. Wat een roerende welkomst na zo’n mooie tijd, een memorabele tijd met een niet te vergeten einde!