Vrijdagmiddag na het werk naar huis gelopen met een heerlijk gevoel: een heel leeg weekend voor me! Wat heb ik daar even zin in…Deze week heb ik het portaldocument afgemaakt, veel interessante gesprekken gehad, de online marketing bijeenkomst en de sitereview van Frankrijk is af. Hoewel af, verzoek is of ik ook het Franse deel wil doen, dus ik kan weer even vooruit..Donderdag toen we met alle secondees van de CSG bij elkaar zaten hebben we op verzoek van Mary per persoon onze werkzaamheden verteld. Fijn om zo van iedereen even wat meer te horen, ook voor Michelle die nu overzicht moet gaan houden.
Nu even geen werk in ieder geval, weekend…vrijdagavond heb ik zitten klooien met de pandafilmpjes toen ineens Benjamin online was op skype, NL tijd 03.30…Uur zitten kletsen en toen ben ik een film gaan liggen kijken, ‘Man of the Year’ met Robin Williams die zich kandidaat stelt voor president van de VS en die rol erg goed speelt. Die film eindigde om 01.30 dus was ik vanmorgen niet echt lekker helder (kan niet goed tegen weinig slaap en wordt toch altijd bijtijds wakker..). Ach, het was toch een dagje van was doen, doorgeven dat ik de geleverde All Stars teruglever vanwege te kleine maat (heel onhandig, die verschillende internationale schoenmaten…) en gemopper op m’n computer die vastliep en niets meer leek te doen, ook niet na verwijdering en weer terugstoppen van het geheugen. Hij doet het weer, pff, dan merk je hoe je laptop je vriend is, haha. Weer even geskypt met Benjamin en toen maar een ommetje gaan maken voor wat ‘frisse’ lucht.
Maar eens m’n eigen buurt Chelsea wat meer gaan verkennen. Het blijkt nog steeds sale en ik ga even bij Old Navy en een voor mij nieuw warenhuis binnen, Loehmann’s. Wat een vergane glorie…Dat valt me bij elk warenhuis op, zelfs bij Macy. Onze V&D is zelfs modern daarbij vergeleken…En wat een rotzooi, nog nooit zoveel gangpaden bezaaid met schoenen uit dozen gezien…Dat verkoopt voor geen meter, zou je denken…Bij Barnes and Noble even gaan kijken voor wat boeken over onze bestemming in november, misschien wel de Catskill Mountains en de Adirondacks. Er is in ieder geval ruim voldoende leesmateriaal over zie ik. Verderop in de straat op een hoekje was een leuke vlooienmarkt met hele gave oude t-shirts voor 3 euro, die we vorig jaar in San Diego voor grove prijzen in een winkel zagen…Daarna door 20th street gelopen naar 7th en 8th avenue. Wat een leuke buurt! Weer wat leuke café- en eetadresjes opgedaan, een winkel met veel werk van Charles Fazzino en een museum ontdekt - Rubin museum of art - en vervolgens kwam ik op de 7th avenue midden in een grote markt terecht. De hele straat was een paar blocks lang afgezet. Heel gezellig, je verveelt je hier echt nooit.... Jammer dat ik – ook door m’n suffe hoofd – m’n camera vandaag was vergeten…
Eenmaal terug was uit de droger gehaald beneden en Benjamin bleek weer online, na een etentje thuis met Kathalijn en Jan, dus weer even lekker verder gekletst. We verheugen ons op komende donderdag, dan is hij al hier! Na dagen, eh, nu ik er bij nadenk weken – weer eens gekookt, pasta met verse tomatensaus, jammie! En genoeg voor nog een avondje gemaakt. Toen was het tijd voor de finale van de dames op US Open! Eerste keer dat ik die live kan zien op tv. Een ceremonie met een behoorlijk pattriotistisch tintje startte, een dame die ‘God bless America’ zong met een koor en weer die stars en stripes in beeld. Dat is echt opvallend trouwens, het grote aantal Amerikaanse vlaggen overal in steden, aan en op gebouwen. Daarna nog een vuurwerk en toen kwamen de dames binnen. En wat een enorme overmacht van de heel relaxt ogende Hénin…Verbaast me niets als ik terugdenk aan hoe ze dinsdag speelde. Direct in de eerste set een service breken en ondanks zoveel servicefouten over je tegenstander heen stomen, ongelooflijk, wat een superieure dame op dit moment! En nu zit ik nog de foto’s te herstellen bij de blogberichten waar al die foutmeldingen stonden…
zaterdag 8 september 2007
vrijdag 7 september 2007
filmpjes van de panda's
Vorige week zondagochtend om 7.30 waren de panda's in de zoo van Washington al zeer actief en heb ik dus met één grote big smile staan filmen met m'n digitale camera. Ik heb enorm zitten puzzelen om ze hier op m'n blog te krijgen. Dat lukte niet, maar ze staan nu wel in m'n webalbum! Ga naar http://picasaweb.google.com/colettemulder/NewYorkPart3, draai je hoofd op je beeldscherm een kwartslag (kan ik niet veranderen) en geniet!
farewell to Connie, Katya, Max, Benedikt
Sinds dinsdag hebben we er een nieuwe collega bij, Michelle uit Londen, en zij vervangt voor een jaar de functie van Jackie die een andere functie heeft gekregen. Helaas moesten we tegelijk alweer afscheid nemen van vier gewaardeerde secondees, Connie, Katya, Benedikt en Maxim. Zij konden op de valreep nog deelnemen aan de lezing over online marketing van een dame die veel input heeft geleverd in de ontwikkelfase van de nieuwe website, een jaar of twee geleden. Erg interessant, over de waarde van goede online activiteiten voor een dienstenleverancier zoals PwC in een b-to-b omgeving, de manier waarop je het effect ervan kunt meten en de invulling van de activiteiten. Ook wisselden we onderling de ervaringen uit in de verschillende landen. Zeer waardevol, ik heb weer diverse ideeën opgetekend.
Na de lunch startte Mary met een schets van 511 GALLERY, http://www.511gallery.com/, die ze een jaar of vijf geleden opzette met een vriendin. Mary als financieel/marketingpersoon, vriendin als kunstkenner. Ze legde hun manier van werken met verschillende kunstenaars en de verkoop uit en de fotografe die vandaag haar expositie zou openen. Na de zomerperiode start in begin september ieder jaar weer het seizoen en hebben veel galleries open dagen en versturen ze uitnodigingen aan alle kunstminnenden die weer een aankoop kunnen doen. Daarna was het in de kamer van Mary (ze werkt in beide panden) tijd om met Mary, Tanya, Susan, alle secondees en een paar andere collega’s te proosten op de bijdrage die de secondees hebben geleverd. Champagne en muffins op een gewone donderdag om 15 u, niet gek! Heel wat gekletst, ook over New York dat in de afgelopen tien, vijftien jaar veel veiliger is geworden, mede dankzij burgemeester Giuliani. Toen ik vroeg of 9/11 de New Yorkers ook heeft veranderd bevestigden ze dat. Toen een tijd geleden de stroom uitviel in een groot deel van de stad was iedereen erg behulpzaam naar elkaar en werd er bijvoorbeeld nauwelijks misbruik van gemaakt dat je winkels in het duister zo kon leegroven. Dat was heel anders geweest vóór 9/11, volgens Mary en Tanya. En veel mensen hebben nog altijd het gevoel dat waar ze ook zijn in de stad dat iedere buurman in een winkel of metro een terrorist kan zijn. Ook vertelden ze over de manier waarop zij 9/11 hebben meegemaakt. Beide waren net op het werk toen ze accuut het pand uit moesten, buiten al van ver rookpluimen vanuit het Financial District zagen komen, niet wisten wat er precies aan de hand was en alleen te voet thuis konden komen. En vervolgens allerlei verhalen van de manier waarop familieleden en vrienden het hebben ervaren, waar zij waren op dat moment en hoe ze elkaar op de hoogte brachten van het feit dat ze veilig waren. Om nog kippenvel van te krijgen..Nou, tegen de tijd dat de derde! fles openging was het pas 17 u en om 18 u zou de gallerie pas open gaan…Dus in vrolijke stemming op pad, als een schoolklas achter Mary aan. Daar eenmaal binnen weer aan de rode en witte wijn, met alleen wat pinda’s en chips, oef…Des te serieuzer de mensen naar de zeer abstracte foto’s stonden te kijken en te bespreken des te lacheriger wij werden. Benedikt wilde van de kunstenares zelf weten of ze de zwart-wit foto’s van opstuivend zand in een studio maakte of buiten. We stonden allemaal te luisteren en pas later bleek dat niemand er ook maar iets van begrepen had, waardoor we alleen maar nog meliger werden. Toen langs andere galleries gegaan in hetzelfde pand die ook allemaal open avond hadden. Het was een ver-van-mijn-bedshow voor ons allemaal, echt te abstract en modern…
Met de knorrende magen was het tijd voor eten en na afscheid van de gallerie, kunstenares en Mary begon de strijd: Katya wilde naar restaurant Park, Benedikt naar een andere. Met het ferme karakter van Katya won ze de strijd. Maar het bleek een goede keuze, erg leuk restaurant met hoge bakstenen muren, hoge planten, mooie lampen, en ik had een heerlijke 'Filet Mignon with crispy ginger spinach, onion rings and rosemary mashed potatoes'. Daarna begon de strijd opnieuw: Katya wilde zich gaan omkleden en dan met z’n allen naar een nachtclub, de meesten naar een gewone gezellige bar. Connie wilde naar huis om in te pakken en alleen mee als we direct ergens heen gingen en niet eerst weer omkleden. Na veel soubatten op straat werd het uiteindelijk een compromis: geen nachtclub maar een bar die Katya uitkoos en volgens Benedikt echt alleen een restaurant was. won ze het weer en namen we een taxi richting Central Park, naar Tao. Prachtige inrichting, maar inderdaad vooral een restaurant. Boven helemaal achterin was een bescheiden bar waar ik een Thais biertje heb ontdekt. Ook lekker. Na die ene hebben we het voor gezien gehouden en met lede ogen afscheid genomen van Connie en Katya. De heren zijn vandaag voor het laatst hier. Ik heb weer heel wat foto’s gemaakt, je kunt ze vinden in het nieuwe, derde webalbum: http://picasaweb.google.com/colettemulder/NewYorkPart3.
Na de lunch startte Mary met een schets van 511 GALLERY, http://www.511gallery.com/, die ze een jaar of vijf geleden opzette met een vriendin. Mary als financieel/marketingpersoon, vriendin als kunstkenner. Ze legde hun manier van werken met verschillende kunstenaars en de verkoop uit en de fotografe die vandaag haar expositie zou openen. Na de zomerperiode start in begin september ieder jaar weer het seizoen en hebben veel galleries open dagen en versturen ze uitnodigingen aan alle kunstminnenden die weer een aankoop kunnen doen. Daarna was het in de kamer van Mary (ze werkt in beide panden) tijd om met Mary, Tanya, Susan, alle secondees en een paar andere collega’s te proosten op de bijdrage die de secondees hebben geleverd. Champagne en muffins op een gewone donderdag om 15 u, niet gek! Heel wat gekletst, ook over New York dat in de afgelopen tien, vijftien jaar veel veiliger is geworden, mede dankzij burgemeester Giuliani. Toen ik vroeg of 9/11 de New Yorkers ook heeft veranderd bevestigden ze dat. Toen een tijd geleden de stroom uitviel in een groot deel van de stad was iedereen erg behulpzaam naar elkaar en werd er bijvoorbeeld nauwelijks misbruik van gemaakt dat je winkels in het duister zo kon leegroven. Dat was heel anders geweest vóór 9/11, volgens Mary en Tanya. En veel mensen hebben nog altijd het gevoel dat waar ze ook zijn in de stad dat iedere buurman in een winkel of metro een terrorist kan zijn. Ook vertelden ze over de manier waarop zij 9/11 hebben meegemaakt. Beide waren net op het werk toen ze accuut het pand uit moesten, buiten al van ver rookpluimen vanuit het Financial District zagen komen, niet wisten wat er precies aan de hand was en alleen te voet thuis konden komen. En vervolgens allerlei verhalen van de manier waarop familieleden en vrienden het hebben ervaren, waar zij waren op dat moment en hoe ze elkaar op de hoogte brachten van het feit dat ze veilig waren. Om nog kippenvel van te krijgen..Nou, tegen de tijd dat de derde! fles openging was het pas 17 u en om 18 u zou de gallerie pas open gaan…Dus in vrolijke stemming op pad, als een schoolklas achter Mary aan. Daar eenmaal binnen weer aan de rode en witte wijn, met alleen wat pinda’s en chips, oef…Des te serieuzer de mensen naar de zeer abstracte foto’s stonden te kijken en te bespreken des te lacheriger wij werden. Benedikt wilde van de kunstenares zelf weten of ze de zwart-wit foto’s van opstuivend zand in een studio maakte of buiten. We stonden allemaal te luisteren en pas later bleek dat niemand er ook maar iets van begrepen had, waardoor we alleen maar nog meliger werden. Toen langs andere galleries gegaan in hetzelfde pand die ook allemaal open avond hadden. Het was een ver-van-mijn-bedshow voor ons allemaal, echt te abstract en modern…
Met de knorrende magen was het tijd voor eten en na afscheid van de gallerie, kunstenares en Mary begon de strijd: Katya wilde naar restaurant Park, Benedikt naar een andere. Met het ferme karakter van Katya won ze de strijd. Maar het bleek een goede keuze, erg leuk restaurant met hoge bakstenen muren, hoge planten, mooie lampen, en ik had een heerlijke 'Filet Mignon with crispy ginger spinach, onion rings and rosemary mashed potatoes'. Daarna begon de strijd opnieuw: Katya wilde zich gaan omkleden en dan met z’n allen naar een nachtclub, de meesten naar een gewone gezellige bar. Connie wilde naar huis om in te pakken en alleen mee als we direct ergens heen gingen en niet eerst weer omkleden. Na veel soubatten op straat werd het uiteindelijk een compromis: geen nachtclub maar een bar die Katya uitkoos en volgens Benedikt echt alleen een restaurant was. won ze het weer en namen we een taxi richting Central Park, naar Tao. Prachtige inrichting, maar inderdaad vooral een restaurant. Boven helemaal achterin was een bescheiden bar waar ik een Thais biertje heb ontdekt. Ook lekker. Na die ene hebben we het voor gezien gehouden en met lede ogen afscheid genomen van Connie en Katya. De heren zijn vandaag voor het laatst hier. Ik heb weer heel wat foto’s gemaakt, je kunt ze vinden in het nieuwe, derde webalbum: http://picasaweb.google.com/colettemulder/NewYorkPart3.
donderdag 6 september 2007
kennisdelen
Gisteren hadden we (de meeste secondees) een gesprek met degene die verantwoordelijk is voor de uitvoering van CSR (corporate social responsibility) hier. Over de strategie op dat gebied voor PwC in de VS en wereldwijd kwamen we dus helaas niet zo veel te weten, maar de uitwisseling van allerlei initiatieven was erg interessant. Initiatieven op het gebied van kinderen en educatie, milieu, gezondheid etc. Heb heel wat ideeën genoteerd, ook van de activiteiten in Hong Kong, Rusland en Nieuw-Zeeland. We sloten de dag gisteren af met een borrel op het dakterras in Bryant Park. Vandaag hebben we een workshop online marketing in het andere pand van PwC hier in de stad en daarna gaan we naar een gallerie in Chelsea (dus dicht bij huis voor mij) waarvan Mary mede-eigenaar is. Er start een expositie van een Canadese kunstenares op het gebied van fotografie. Vanavond of morgen volgt de recensie...;-)
woensdag 5 september 2007
US Open!
Na veel mooie dagen vandaag weer een uitje: US Open! Met collega’s Kayann, Connie en Katya. ’s Ochtends direct op internet gekeken: welke partijen zouden we zien…? Wow, kwartfinale dames, Justine Hénin tegen Serena Williams, en vierde ronde heren: Rafael Nadal tegen David Ferrer. Da’s niet mis…
Na het werk moest ik eerst terug naar huis, want rugzakken blijken niet toegestaan vanwege security..Ik sjouw elke dag m’n rugzak mee naar werk en weer naar huis om daar te kunnen blogschrijven, skypen etc. (ook aan dat gewicht wen je, ook al is het een halfuur heen over een licht omhoog lopende route en halfuur terug..). Vervolgens weer met de metro terug naar Grand Central vanwaar de metro ons naar Flushing Meadows bracht waar we mooi op tijd rond 18.30 waren. Een enorme stoet mensen liep rustig de poorten binnen en langs alle kiosken met US Open-artikelen, eet- en drinktentjes en de wandelende Heinekenbiervaten. Helaas voor ons konden we het Arthur Ashe Stadium rond 19 uur nog niet in vanwege een uitlopende heren enkel tussen Djokovic en ene mijnheer Monaco en die een enorme menigte voor een immens scherm buiten zat te volgen. Dus een lekker pilsje gepakt à 7 dollar en een panini à 9,50, zie daar weer een bijdrage aan de leuke prijzengelden….
Na de winst van Djokovic in vier sets waarvan de eerste drie in tiebreaks eindigden! konden we rond 19.30 dan toch naar binnen en naar boven, vak 310, rij L, met zicht op beide velden, bijna in doorgetrokken streep met het net, mooi! Toen Justine Hénin (aangekondigd als ènin) en Serena Williams kwamen binnenlopen bleek dat we ook nog met eigen ogen konden zien dat ze het waren, niet alleen met hulp van de enorme beeldschermen, gaaf! Tussen de vele Serena roepende mensen was ik voor Justine. Was ik te horen op tv? Heb m’n best gedaan... Het was in ieder geval niet echt heel nodig, want Justine speelde erg goed. Bij vlagen was het spannend met af en toe mooie rally’s, met name in de eerste set. Even leek Serena in de laatste paar games uitgevonden te hebben hoe ze de enorm ferme slagen en winnershouding van Justine te boven kon komen maar de tiebreak won Justine toch redelijk gemakkelijk. En daarna werd Serena slordiger, meer dubbelfouten en minder geconcentreerd. Justine bleef gefocust dus werd het daarna vrij eenvoudig 6-1. Tijdens de korte pauzes voor de dames ging popmuziek aan en ging de camera rond in het stadium en werden mensen ingezoomd op de beeldschermen. Degene op wie het spotlight werd gericht won een plaatsje vooraan bij de court of een abonnement op New York Times. Ook bleek er een prominente Amerikaan in ons midden: Tony Bennett. En nog twee mensen van wie de namen mij niets zeiden.
Voordat Rafael Nadal en David Ferrer binnen zouden treden ben ik wat shops afgelopen op zoek naar iets leuks voor pap en mam. Een beertje? Nee..Roze paraplu, zeker weten dat dat weggegooid geld is..Handdoek van 60 dollar, beetje te gek. Speldjes, doe je niets mee. Kussen voor op je stadionstoel hadden ze niet. T-shirt kan maar een van de twee aan. Hmm, een sportdrinkbeker, da’s leuk! Die hadden ze precies niet meer…Goed, dan maar terug voor de heren. En dat is toch heel ander spel dan dames. Veel kortere slagenwisselingen, het komt meer op de kracht aan, hoewel er soms ook wel wat mooie rally’s tussen zaten. We hadden helaas al onze energie – en die had ik al niet zoveel vandaag – verspeeld in de eerste partij met klappen en roepen, dus bij deze heren kakten we alle vier wat in. De eerste set hebben we nagenoeg uitgekeken, we zagen buiten op het scherm dat die eindigde in een tiebreak. Vanmorgen vertelde tennisfan Mary op het werk dat Ferrer de pot won met 6-7, 6-4, 7-6, 6-2, ze had nog tot 1.30 zitten kijken op tv...Nou, wij waren met de metro (die echt niet voller kon…) weer thuis rond 00.45 en ik had vanmorgen de grootst mogelijke moeite m’n ogen open te krijgen en dacht even helemaal niet aan de uitslag van die partij…Het was de vermoeidheid wel dubbel en dwars waard, erg gezellig met vier dames en weer een echte New Yorkse ervaring, wow!
Na het werk moest ik eerst terug naar huis, want rugzakken blijken niet toegestaan vanwege security..Ik sjouw elke dag m’n rugzak mee naar werk en weer naar huis om daar te kunnen blogschrijven, skypen etc. (ook aan dat gewicht wen je, ook al is het een halfuur heen over een licht omhoog lopende route en halfuur terug..). Vervolgens weer met de metro terug naar Grand Central vanwaar de metro ons naar Flushing Meadows bracht waar we mooi op tijd rond 18.30 waren. Een enorme stoet mensen liep rustig de poorten binnen en langs alle kiosken met US Open-artikelen, eet- en drinktentjes en de wandelende Heinekenbiervaten. Helaas voor ons konden we het Arthur Ashe Stadium rond 19 uur nog niet in vanwege een uitlopende heren enkel tussen Djokovic en ene mijnheer Monaco en die een enorme menigte voor een immens scherm buiten zat te volgen. Dus een lekker pilsje gepakt à 7 dollar en een panini à 9,50, zie daar weer een bijdrage aan de leuke prijzengelden….
Na de winst van Djokovic in vier sets waarvan de eerste drie in tiebreaks eindigden! konden we rond 19.30 dan toch naar binnen en naar boven, vak 310, rij L, met zicht op beide velden, bijna in doorgetrokken streep met het net, mooi! Toen Justine Hénin (aangekondigd als ènin) en Serena Williams kwamen binnenlopen bleek dat we ook nog met eigen ogen konden zien dat ze het waren, niet alleen met hulp van de enorme beeldschermen, gaaf! Tussen de vele Serena roepende mensen was ik voor Justine. Was ik te horen op tv? Heb m’n best gedaan... Het was in ieder geval niet echt heel nodig, want Justine speelde erg goed. Bij vlagen was het spannend met af en toe mooie rally’s, met name in de eerste set. Even leek Serena in de laatste paar games uitgevonden te hebben hoe ze de enorm ferme slagen en winnershouding van Justine te boven kon komen maar de tiebreak won Justine toch redelijk gemakkelijk. En daarna werd Serena slordiger, meer dubbelfouten en minder geconcentreerd. Justine bleef gefocust dus werd het daarna vrij eenvoudig 6-1. Tijdens de korte pauzes voor de dames ging popmuziek aan en ging de camera rond in het stadium en werden mensen ingezoomd op de beeldschermen. Degene op wie het spotlight werd gericht won een plaatsje vooraan bij de court of een abonnement op New York Times. Ook bleek er een prominente Amerikaan in ons midden: Tony Bennett. En nog twee mensen van wie de namen mij niets zeiden.
Voordat Rafael Nadal en David Ferrer binnen zouden treden ben ik wat shops afgelopen op zoek naar iets leuks voor pap en mam. Een beertje? Nee..Roze paraplu, zeker weten dat dat weggegooid geld is..Handdoek van 60 dollar, beetje te gek. Speldjes, doe je niets mee. Kussen voor op je stadionstoel hadden ze niet. T-shirt kan maar een van de twee aan. Hmm, een sportdrinkbeker, da’s leuk! Die hadden ze precies niet meer…Goed, dan maar terug voor de heren. En dat is toch heel ander spel dan dames. Veel kortere slagenwisselingen, het komt meer op de kracht aan, hoewel er soms ook wel wat mooie rally’s tussen zaten. We hadden helaas al onze energie – en die had ik al niet zoveel vandaag – verspeeld in de eerste partij met klappen en roepen, dus bij deze heren kakten we alle vier wat in. De eerste set hebben we nagenoeg uitgekeken, we zagen buiten op het scherm dat die eindigde in een tiebreak. Vanmorgen vertelde tennisfan Mary op het werk dat Ferrer de pot won met 6-7, 6-4, 7-6, 6-2, ze had nog tot 1.30 zitten kijken op tv...Nou, wij waren met de metro (die echt niet voller kon…) weer thuis rond 00.45 en ik had vanmorgen de grootst mogelijke moeite m’n ogen open te krijgen en dacht even helemaal niet aan de uitslag van die partij…Het was de vermoeidheid wel dubbel en dwars waard, erg gezellig met vier dames en weer een echte New Yorkse ervaring, wow!
maandag 3 september 2007
hard werken op Labor Day
Uitgesproken lui op Labor Day, da's wel erg toepasselijk...Boekje lezen in bed en toen mezelf maar gedwongen van deze laatste dag in D.C. te profiteren! Het begon alweer zo mooi met aan de ontbijttafel twee mensen uit Montreal en oorspronkelijk uit Beiroet die hier hun neef bezoeken die aan het revalideren is na een hartaanval, een meisje uit Sacramento (vlak bij San Francisco) die voor haar studie internationale politicologie interviews heeft geregeld met politici hier en een meisje uit de UK die hier twee jaar als attorney gaat werken voor de Wereldbank en de twee mensen uit Virginia die verpleegster en landschapsarchitect blijken te zijn. En uiteraard vertel ik weer wat ik hier en in NY doe en PricewaterhouseCoopers krijgt wederom reclame, in de afgelopen weken heb ik een enkele keer de organisatie echt moeten introduceren, meestal kennen mensen PwC wel en zo veel mensen zijn verrast en hebben nog nooit van deze slimme manier gehoord om via secondments kennis en ervaringen tussen de landen te delen en de organisatie verder te brengen. Dus alweer ruim voldoende voer voor heel leuke, grappige, emotionele en interessante gesprekken over de wantoestanden na Katrina mede door corrupte politici (de vrouw heeft veel gewonde baby's en kinderen verpleegt na Katrina in New Orleans), de man met de hartaanval, Nederland, etc etc. En de man uit Virginia, die reis- en kookgek is en hier een workshop wil doen om te koken voor politici, kreeg de serieuze vraag om met de Libanese Raymond naar het Midden-Oosten te gaan waar hij recepten van authentieke gerechten van daar wil verzamelen om ze uit te geven in een boek. En toen moest de dag nog beginnen.
Wederom mezelf gedwongen om half elf op te stappen na iedereen gedag gezegd te hebben. Metro en bus naar Georgetown, de wijk waar grote politici hebben gewoond zoals Kissinger en Kennedy en waar de uitvinder van de telefoon, Graham Bell, woonde. Prachtige, zeer sfeervolle wijk met hele oude huizen en soms kinderkopjesstraten. Er zijn er best wat te koop en later vind ik op internet de vermelde makelaar op een van de bordjes in de tuin, Long and Foster's. De prijzen variëren van 2,5 tot 5 miljoen dollar...
Daarna de bus richting de 'Federal Triangle', zoals ze de verzameling staatsgebouwen en monumenten noemen. Hard Rock Cafe, hmm, daar ben ik nog nooit geweest en alles heeft een eerste keer..Heerlijke crabsandwich met frieten gegeten als zijnde mijn diner van vandaag. Daarna langs het gebouw van de FBI gelopen naar het grasveld bij de National Art Gallery voor een prachtige blik op het Capitol. Aan mensen gevraagd van mij een foto te maken. Bleken mensen uit Afghanistan, broer woonde nu in de UK, zus vier jaar in de VS als architect. Of ik uit Frankrijk kwam, gezien m'n accent? Gevolgd door een verklaring wat ik hier doe. Oh, give me your email address, then we can keep in contact. Hm, nou, - vriendelijk glimlachend -nee thanks, dat gaat me net te snel...
Direct naar de National Art Gallery gestiefeld waar ook weer een security check (krijg je hier werkelijk overal) van mijn rugzak volgde (werkelijk bij elk pand hier), nu met wel zeer vrolijke guards die wel wat Nederlands wilden leren. Het museum bleek precies het deel Amerikaanse en Franse impressionisten - waar ik voor was gekomen- tijdelijk gesloten had, &%#* Dan maar een rondje Dutch. Ik hou helemaal niet van Rembrandt en Hals en consorten maar dacht dan toch eens een Grebber te ontdekken (wij wonen in de Grebberstraat, een Haarlemse schilder uit de Hals-tijd). Ook daarmee pech dus ik stond snel weer bij de checkroom. "There's the topmodel back" werd ik verwelkomd. Hm altijd vleiend ;-) Buiten over het grasveld naar de East Wing, het tweede gebouw. Ik kwam weer de Afghanen tegen. De man kwam naar me toe: wanneer ga je terug? Hoe ver is NY vanaf hier met de auto? Kan ik je nog eens zien, you're such a nice lovely woman. Eh, nou, het is zeker 4,5 uur (denk niet meer dan 3 ;-) en ik ben getrouwd, zie, ring. So I really don't have a chance? Eh nee, really. Give me your email address. Eh, well, I don't know...You don't know your email address?? Oh, you don't have an email address?? Meewarige blik en ik heb maar lekker de indruk gelaten dat die Dutch een beetje achterlijk zijn. Maar wel weer vleiend natuurlijk, hihi.
Door naar Capitol en bijgebouwen en het Supreme Court en wederom was ik ruim op tijd op Union Station voor de Acela Express terug naar New York. Heerlijke trein en nu even geen praatzame buurvrouw, even helemaal niet erg met zo'n vermoeid, flink verkleurd hoofd dat alle indrukken aan 't verwerken was, 't was hard werken op Labor Day...Philly en Washington D.C. waren echt fantastisch om te zien, heel blij dat ik dit heb gedaan (hoewel het zo veel leuker nog was geweest met Benjamin of met ouders of een goede vriendin) en heb kunnen doen dankzij deze secondment...En wat heerlijk om weer in New York lopend naar huis te gaan, ja, huis, ik voelde het echt als thuiskomen...
Het is inmiddels veel te laat geworden en kan nu even geen fotootjes bij de berichtjes zetten, dat doe ik nog. Dus voor nu verwijs ik je even naar http://picasaweb.google.com/colettemulder/NewYorkPart2 waar ze allemaal op staan tegen de tijd dat jij wakker wordt, m'n camera en laptop zijn nu flink aan het stampen om ze erop te krijgen en ik ga naar m'n bedje... De bijschriften volgen nog maar veel spreekt denk ik vanzelf, ze staan in de volgorde van de reis en in de blog som ik ze in juiste volgorde op (ze zullen niet allemaal genoemd zijn).
v.l.n.r. voor een voormalig huis (met rode steen) van J.F. Kennedy, FBI, National Art Gallery, Capitol, Union Station
Wederom mezelf gedwongen om half elf op te stappen na iedereen gedag gezegd te hebben. Metro en bus naar Georgetown, de wijk waar grote politici hebben gewoond zoals Kissinger en Kennedy en waar de uitvinder van de telefoon, Graham Bell, woonde. Prachtige, zeer sfeervolle wijk met hele oude huizen en soms kinderkopjesstraten. Er zijn er best wat te koop en later vind ik op internet de vermelde makelaar op een van de bordjes in de tuin, Long and Foster's. De prijzen variëren van 2,5 tot 5 miljoen dollar...
Daarna de bus richting de 'Federal Triangle', zoals ze de verzameling staatsgebouwen en monumenten noemen. Hard Rock Cafe, hmm, daar ben ik nog nooit geweest en alles heeft een eerste keer..Heerlijke crabsandwich met frieten gegeten als zijnde mijn diner van vandaag. Daarna langs het gebouw van de FBI gelopen naar het grasveld bij de National Art Gallery voor een prachtige blik op het Capitol. Aan mensen gevraagd van mij een foto te maken. Bleken mensen uit Afghanistan, broer woonde nu in de UK, zus vier jaar in de VS als architect. Of ik uit Frankrijk kwam, gezien m'n accent? Gevolgd door een verklaring wat ik hier doe. Oh, give me your email address, then we can keep in contact. Hm, nou, - vriendelijk glimlachend -nee thanks, dat gaat me net te snel...
Direct naar de National Art Gallery gestiefeld waar ook weer een security check (krijg je hier werkelijk overal) van mijn rugzak volgde (werkelijk bij elk pand hier), nu met wel zeer vrolijke guards die wel wat Nederlands wilden leren. Het museum bleek precies het deel Amerikaanse en Franse impressionisten - waar ik voor was gekomen- tijdelijk gesloten had, &%#* Dan maar een rondje Dutch. Ik hou helemaal niet van Rembrandt en Hals en consorten maar dacht dan toch eens een Grebber te ontdekken (wij wonen in de Grebberstraat, een Haarlemse schilder uit de Hals-tijd). Ook daarmee pech dus ik stond snel weer bij de checkroom. "There's the topmodel back" werd ik verwelkomd. Hm altijd vleiend ;-) Buiten over het grasveld naar de East Wing, het tweede gebouw. Ik kwam weer de Afghanen tegen. De man kwam naar me toe: wanneer ga je terug? Hoe ver is NY vanaf hier met de auto? Kan ik je nog eens zien, you're such a nice lovely woman. Eh, nou, het is zeker 4,5 uur (denk niet meer dan 3 ;-) en ik ben getrouwd, zie, ring. So I really don't have a chance? Eh nee, really. Give me your email address. Eh, well, I don't know...You don't know your email address?? Oh, you don't have an email address?? Meewarige blik en ik heb maar lekker de indruk gelaten dat die Dutch een beetje achterlijk zijn. Maar wel weer vleiend natuurlijk, hihi.
Door naar Capitol en bijgebouwen en het Supreme Court en wederom was ik ruim op tijd op Union Station voor de Acela Express terug naar New York. Heerlijke trein en nu even geen praatzame buurvrouw, even helemaal niet erg met zo'n vermoeid, flink verkleurd hoofd dat alle indrukken aan 't verwerken was, 't was hard werken op Labor Day...Philly en Washington D.C. waren echt fantastisch om te zien, heel blij dat ik dit heb gedaan (hoewel het zo veel leuker nog was geweest met Benjamin of met ouders of een goede vriendin) en heb kunnen doen dankzij deze secondment...En wat heerlijk om weer in New York lopend naar huis te gaan, ja, huis, ik voelde het echt als thuiskomen...
Het is inmiddels veel te laat geworden en kan nu even geen fotootjes bij de berichtjes zetten, dat doe ik nog. Dus voor nu verwijs ik je even naar http://picasaweb.google.com/colettemulder/NewYorkPart2 waar ze allemaal op staan tegen de tijd dat jij wakker wordt, m'n camera en laptop zijn nu flink aan het stampen om ze erop te krijgen en ik ga naar m'n bedje... De bijschriften volgen nog maar veel spreekt denk ik vanzelf, ze staan in de volgorde van de reis en in de blog som ik ze in juiste volgorde op (ze zullen niet allemaal genoemd zijn).
v.l.n.r. voor een voormalig huis (met rode steen) van J.F. Kennedy, FBI, National Art Gallery, Capitol, Union Station
van panda tot potomac
Zondagochtend half zeven: klaar wakker...Hé, dan kan ik wel naar de Zoo gaan die hier vlakbij is, ik las gisteren dat deze notabene gratis dierentuin om 6 uur al open gaat. Hmm, maar hoe zou dat zijn: in een nog onbekende stad in een schemerige Zoo een dame in haar eentje...misschien niet zo slim. Nee, ik ga weer slapen. Dat lukt dus niet en om 7 uur spring ik er weer uit en om klokslag 7.30 sta ik in de dierentuin, haha. Weer zoiets grappigs van reizen...Ik hoor allerlei vogel- en onbestemde geluiden en ontmoet enkele zotten zoals ik. En ik loop direct naar de plek waar ik voor ben gekomen: de Giant Panda's! China heeft ook als een cadeau aan de VS twee pandaberen cadeau gedaan en hier zijn ze veel onderzoek gaan doen om te proberen nageslacht voor elkaar te krijgen wat erg moeilijk schijnt te zijn bij panda's (zou misschien ook wel goed zijn als 't bij mensen wat moeilijker was, gezien de scheefgroei tussen mensen en dieren op deze aarde... ;-) Toch is het hier ook gelukt en twee jaar geleden werd Tai Chan oftewel Peaceful Mountain (vertaald uit het Chinees) geboren, ook wel Butterstick genoemd naar het formaat bij z'n geboorte. En wat was hij actief op dit uur van de dag, net als z'n paps en mams, wat een mazzel had ik! Met maar vijf andere mensen stond ik met m'n neus er bovenop en heb ik een paar hele leuke filmpjes kunnen maken. Ik kijk of ze vanaf m'n picasa-album te bekijken zijn. Daarna nog een korte ronde gedaan (want veel dieren zijn ook in onze dierentuinen te zien of ik heb ze in het wild gezien in Afrika...). Je kunt je hier aanmelden om als vrijwilliger dieren te tellen en hun gedrag te volgen, wow, lijkt me leuk! Een vrouw stond met een papier en potlood bij de vrij zeldzame Red Lion Mandrils, die ik zag springen van tak naar tak hoog in de bomen. Toen op tijd terug voor ontbijt in het Guesthouse.
Aan tafel zaten twee gasten uit Virginia die net uit Louisiana waren verhuisd en nu D.C. aan het ontdekken zijn, twee uur van huis. En, wat vind je van de Zoo? Ik antwoordde dat ik een gewetensvraag had vanmorgen want eigenlijk ben ik tegen het opsluiten van dieren in die hokken, ook al zijn sommige redelijk ruim, en zag ik bijvoorbeeld een hele grote vogel in z'n eentje zielig direct naar het hek komen toen ik kwam. De man bleek ook in Zuid-Afrika en Botswana te zijn geweest. Zij durfde niet mee, totdat ze nu ook weer van mij hoorde over de faciliteiten en het algehele levenspeil. Leuk, zo stimuleer je ook weer mensen! De eigenaar van het Guesthouse, Raymond, bleek een Libanees die getrouwd is met de Amerikaanse Laura. Enorm boeiende verteller. En nu zat achter de balie een dame uit Guatemala. Jeetje, het wordt steeds internationaler...Wat leuk, die verhalen aan tafel...Ik moest mezelf dwingen op tijd op stap te gaan, met de metro naar het Pentagon.
Daar aangekomen bleek dat één grote burcht, helemaal omheind, en niets te zien dus. Een stel met kinderen liep ook wat verdwaas rond en hoopten van mij meer uitleg te kunnen krijgen. Ze waren ook direct nieuwsgierig waar ik vandaan kwam en zij bleken een Amerikaan getrouwd met een Colombiaanse. Met de metro door naar Arlington Cemetary waar ik in de bloedhitte helemaal omhoog ben gelopen naar het graf van John F. Kenney, Jackie Bouvier Kennedy Onassis en hun (te vroeg overleden?) kinderen en de broer van John, Robert. Nog een ronde en daarna weer omlaag. Metro naar de buurt van het Witte Huis. Na een 'combo' (combinatie van broodje, drinken en klein zakje chips, zie je hier veel) stond ik even later pontificaal voor dat enorm in de zon verblindende paleis. Aan de achterkant en even later voor, tussen de vele andere gapers. Daarna de White House Museum bezocht, erg leuk, met een film over de geschiedenis ervan, het interieur en wetenswaardigheden (er is b.v. een heel planten- en bloementeam om het huis op te fleuren, moet je je voorstellen...) en ook veel foto's van de verschillende presidentsgezinnen die allemaal hun eigen 'fingerprint' achterlieten, het huis aanpasten naar hun wensen voor het tijdelijk verblijf. Daarna naar de Washington Monument gelopen, de enorme pilaar. Wat een hitte...Daarna door naar de Tidal Bassin, een meer met aan de overkant de Thomas Jefferson Memorial. Daarna naar de Wold War II Memorial waar ik met een been half in het water belandde omdat ik zo nodig een eend moest fotograferen - zonder een toerist op de foto te krijgen - die erg grappig op één poot zat te slapen tussen al die toeristen en enorme monumenten, zo ontnuchterend...Nog een eind gelopen en na wat rustpauzes en weer een fles water leeggedronken te hebben bij het Lincoln Monument naar boven gelopen. Jemig, wat een afstanden hier...En wat een ruim opgezette, mooie stad, waardoor ook rustiger maar tegelijk ongezelliger dan New York. Het bruist minder.
Via de Potomac River naar het beruchte Watergate Hotel gelopen, bekend van twee affaires, de laatste met Monica Lewinsky..En uiteindelijk ongeveer sloffend de metro in, terug naar Woodley Park, mijn halte. Oooh wat was ik op...Beetje dizzy van de hitte hoewel ik echt heel veel heb gedronken maar nauwelijks plaspauzes nodig had...(praktisch want er zijn erg weinig wc's te vinden, geldt ook voor NY). Ik ben direct naar Afghan Grill gegaan, een andere tip van Mona. Ook dat was heerlijk, ik leefde op. Lamb Chops met gegrilde paprika en ui en saffraanrijst, hmmm. Daarna een douche en gestrekt...
v.l.n.r. graf van J.F. Kennedy, Jackie Kennedy Bouvier Onassis en hun kinderen op Arlington Cemetery, papa of mama van Peaceful Mountain in de National Zoo, voor het Witte Huis,Washington Monument, Afghan Grill
Aan tafel zaten twee gasten uit Virginia die net uit Louisiana waren verhuisd en nu D.C. aan het ontdekken zijn, twee uur van huis. En, wat vind je van de Zoo? Ik antwoordde dat ik een gewetensvraag had vanmorgen want eigenlijk ben ik tegen het opsluiten van dieren in die hokken, ook al zijn sommige redelijk ruim, en zag ik bijvoorbeeld een hele grote vogel in z'n eentje zielig direct naar het hek komen toen ik kwam. De man bleek ook in Zuid-Afrika en Botswana te zijn geweest. Zij durfde niet mee, totdat ze nu ook weer van mij hoorde over de faciliteiten en het algehele levenspeil. Leuk, zo stimuleer je ook weer mensen! De eigenaar van het Guesthouse, Raymond, bleek een Libanees die getrouwd is met de Amerikaanse Laura. Enorm boeiende verteller. En nu zat achter de balie een dame uit Guatemala. Jeetje, het wordt steeds internationaler...Wat leuk, die verhalen aan tafel...Ik moest mezelf dwingen op tijd op stap te gaan, met de metro naar het Pentagon.
Daar aangekomen bleek dat één grote burcht, helemaal omheind, en niets te zien dus. Een stel met kinderen liep ook wat verdwaas rond en hoopten van mij meer uitleg te kunnen krijgen. Ze waren ook direct nieuwsgierig waar ik vandaan kwam en zij bleken een Amerikaan getrouwd met een Colombiaanse. Met de metro door naar Arlington Cemetary waar ik in de bloedhitte helemaal omhoog ben gelopen naar het graf van John F. Kenney, Jackie Bouvier Kennedy Onassis en hun (te vroeg overleden?) kinderen en de broer van John, Robert. Nog een ronde en daarna weer omlaag. Metro naar de buurt van het Witte Huis. Na een 'combo' (combinatie van broodje, drinken en klein zakje chips, zie je hier veel) stond ik even later pontificaal voor dat enorm in de zon verblindende paleis. Aan de achterkant en even later voor, tussen de vele andere gapers. Daarna de White House Museum bezocht, erg leuk, met een film over de geschiedenis ervan, het interieur en wetenswaardigheden (er is b.v. een heel planten- en bloementeam om het huis op te fleuren, moet je je voorstellen...) en ook veel foto's van de verschillende presidentsgezinnen die allemaal hun eigen 'fingerprint' achterlieten, het huis aanpasten naar hun wensen voor het tijdelijk verblijf. Daarna naar de Washington Monument gelopen, de enorme pilaar. Wat een hitte...Daarna door naar de Tidal Bassin, een meer met aan de overkant de Thomas Jefferson Memorial. Daarna naar de Wold War II Memorial waar ik met een been half in het water belandde omdat ik zo nodig een eend moest fotograferen - zonder een toerist op de foto te krijgen - die erg grappig op één poot zat te slapen tussen al die toeristen en enorme monumenten, zo ontnuchterend...Nog een eind gelopen en na wat rustpauzes en weer een fles water leeggedronken te hebben bij het Lincoln Monument naar boven gelopen. Jemig, wat een afstanden hier...En wat een ruim opgezette, mooie stad, waardoor ook rustiger maar tegelijk ongezelliger dan New York. Het bruist minder.
Via de Potomac River naar het beruchte Watergate Hotel gelopen, bekend van twee affaires, de laatste met Monica Lewinsky..En uiteindelijk ongeveer sloffend de metro in, terug naar Woodley Park, mijn halte. Oooh wat was ik op...Beetje dizzy van de hitte hoewel ik echt heel veel heb gedronken maar nauwelijks plaspauzes nodig had...(praktisch want er zijn erg weinig wc's te vinden, geldt ook voor NY). Ik ben direct naar Afghan Grill gegaan, een andere tip van Mona. Ook dat was heerlijk, ik leefde op. Lamb Chops met gegrilde paprika en ui en saffraanrijst, hmmm. Daarna een douche en gestrekt...
v.l.n.r. graf van J.F. Kennedy, Jackie Kennedy Bouvier Onassis en hun kinderen op Arlington Cemetery, papa of mama van Peaceful Mountain in de National Zoo, voor het Witte Huis,Washington Monument, Afghan Grill
City (en wat mij betreft ook: Country!) of Brotherly Love
Zaterdagochtend is het weer prachtig zonnig en zal ik weer een dag met m'n rugzak moeten zeulen. Zal ik dan toch maar...ik had gisteren de 'Ride the Duck' gezien, een amfibievoertuig met vooral veel kwakende kinderen die een soort eendenbek met geluid krijgen. Ach, soms is het heerlijk weer kind te zijn en ook heerlijk je lekker te laten rondrijden. Die toeristendubbeldekkers zijn onderhand ook afgezaagd...dus even later zat ik zelf snaterend in een toer door oud-Philly met een even kindse gids die tussen de serieuze info over de stad volop grappen zat te vertellen en Donald Duck perfect nadeed. En het spannendste natuurlijk: tewater gaan! Bij de Delaware River roetsjten we zo de rivier in. Deze voertuigen zijn overgenomen van het leger dat ze in de Tweede Wereldoorlog heeft gebruikt. In het water blijven de wielen gewoon draaien en er zit een soort schroef onder die de boot omhoog drukt als ik het goed heb begrepen. We vaarden langs het appartement waar Will Smith verblijft als hij hier in zijn geboorteplaats is (hij woont nu in Bell Air, Los Angeles), het originele oude fabriekspand van Campbell's Soup en de studio waar alle groten ooit zijn begonnen met platen opnemen. Veel verlaten panden. Daarna weer het land op en een rondje door South Street waar Bill Cosby en Sylvester Stallone, beide mensen uit Philly, ooit zijn begonnen. Hele leuke volkse buurt in de City of Brotherly Love, zoals ze Philly noemen, mede door de historie van eenwording en acceptatie.
Daarna ben ik zelf naar de Liberty Bell gegaan, dé bel die geluid werd bij de ondertekening van de onafhankelijkheidsverklaring en inmiddels het vrijheidssymbool voor de VS. Hij staat bijvoorbeeld ook op de postzegels die ik in NY kocht toen ik net was aangekomen (nu weet ik wat die klok is...) en o.a. Nelson Mandela is er naast gefotografeerd. Daarna nog naar het oudste stukje stad gegaan met hele kleine oude huisjes, vooral Elfreth's Alley, en kinderkopjes (uit België, vertelde de Duckgids). Een Cheesesteak gegeten, de specialiteit van Philly, broodje met gesmoten kaas en reepjes vlees, echt heerlijk! Toen een hele route richting station gelopen via South Street, Society Hill (de chique buurt) , een Joods kerkhof en Rittenhouse Square. Ik heb flink de pas erin gezet om toch vooral de trein niet te missen en was dus een uur te vroeg op het station. Ach, beter te vroeg dan te laat en ik heb heerlijk uitgerust. Zeker omdat de trein uiteindelijk ook nog met een halfuur vertraging binnenkwam (wederom, NS, mij hoort u niet meer klagen..).
De reis naar Washington duurde 2,5 uur, drie kwartier langer dan van NY naar Philly. Ik heb er niet veel van gemerkt want vrij snel schoot de man in het zitje aan de andere kant van het gangpad ineens naar mij wat ik niet had gemerkt, druk schrijvend in m'n boekje. Dus ik schrok me rot toen hij ineens naast me zat en zei: "Snel, heb je een fototoestel, dan maak ik een foto met dat meer op de achtergrond!" Tom bleek echt een aardige man te zijn, die van alles wilde weten over mijn verblijf, Nederland, en zelf volop vertelde. En me uitnodigde naar de kerk te gaan morgen, een christelijke kerk, heel klein dus de naam zou me niets zeggen. Ik heb z'n uitnodiging netjes afgehouden met de uitleg dat ik helemaal niet geloof in een god, een persoon. Hij drong verder ook niet aan en vertelde wederom volop toen ik vroeg hoe hij zo'n kleine gemeente gevonden had. Hij bleek drie jaar zwaar gokverslaafd te zijn geweest, gescheiden en op het punt van suïcide te hebben gestaan totdat hij iemand ontmoette van deze kerk. En nu gaat het weer goed en is hij via internet aan het daten. Ik antwoordde allemaal net iets minder spontaan en enthousiast dan ik normaal zou doen om hem niet de verkeerde indruk te geven...Hij zei nog dat hij me wel met z'n terreinwagen naar Mont Vernon kon rijden maar dat ik waarschijnlijk een druk programma had, veel wilde zien? Ja, inderdaad (en ik heb je gevis echt door hoor en nee, ik bijt niet... ;-) Op het station legde hij me nog uit hoe de metrokaarten hier werken (je betaalt per rit wat wordt afgeboekt doordat je je kaartje ook bij het verlaten door de machine haalt) en we reisden nog een stukje samen. Even later stond ik na een heeeele lange, steile metroroltrap (deed me direct denken aan Moskou) boven, en om de hoek van Woodley Park's Guesthouse.
Wat een prachtig Victoriaans wit huis...en wat een enorme tegenstellingen met het enorm grote en zo onpersoonlijke Radisson...Ik kwam binnen in een huiselijke sfeer en een aardige vrouw vroeg direct: "Colette?" De kamer was denk ik een zesde deel van de Radissonkamer en zo knus...Ik had een kamer met badkamer op de gang maar was de enige daarmee, dus toch riant...Ik kon beneden gewoon in het keukentje thee en koffie pakken en er stonden en lagen boeken en tijdschriften over allerlei landen en National Geographic's te lezen. Wat een direct thuisgevoel...Na een douche ben ik op aanraden van Mona, zoals ze bleek te heten, naar de Lebanese Taverna gegaan. Op loopafstand is een hele rij aan restaurantjes, ideaal! Deze bleek echt heel goed...Heerlijke zwoele avond, op een terras onder een luifel, heerlijk! Ik bestelde decadent een rode wijn (is in de VS duur..) en drie kleine gerechtjes: Libanese salade (komkommer, tomaat, munt), Hommos Shawarma (hummus met shoarmavlees) en Baba Ghanoughe (gepureerde aubergines), echt smullen! Een vrouw naast me vroeg: wat is dat en is het lekker? Ik weet niet wat ik moet bestellen...En zo begon een volgend gesprek. Ze had net haar derde en laatste kind, een dochter, naar de campus gebracht om hier haar studie te beginnen. Dus een beetje moeilijk moment..En ze is niet gewend alleen naar een restaurant te gaan en dacht eerst maar op haar kamer een broodje te eten en is nu blij hier te zitten. Heel herkenbaar zeg ik, en ze zegt dat het zo goed is om te doen wat ik doe, drie maanden weer op jezelf aangewezen te zijn. Inderdaad, je krijgt er zo'n sterk gevoel van, zelfvertrouwen! En wat een enorm leuke ontmoetingen en gesprekken...We hebben het over onze huizenmarkt (ze is real estate agent, makelaar dus), de arbeidsmarkt hier, de werkmentaliteit, internationale bedrijven, de natuur, haar staat Maine, etc etc . Ik bestel nog een wijn en daarna nog een koffie om 't af te maken. Turkse koffie? Oh, lijkt me lekker (klinkt sterk). Is een minuscuul klein kopje mierzoete koffie en de laatste slok krijg ik een lading drab mee. Hm da's nou jammer na zo'n prachtige, lange dag en heerlijk diner...En weer een leerzaam moment: voor mij geen Turkse koffie meer, haha!
v.l.n.r. Duckie, op de Delaware, voor de Liberty Bell, Elfreth's Alley, van Philly naar D.C.
Daarna ben ik zelf naar de Liberty Bell gegaan, dé bel die geluid werd bij de ondertekening van de onafhankelijkheidsverklaring en inmiddels het vrijheidssymbool voor de VS. Hij staat bijvoorbeeld ook op de postzegels die ik in NY kocht toen ik net was aangekomen (nu weet ik wat die klok is...) en o.a. Nelson Mandela is er naast gefotografeerd. Daarna nog naar het oudste stukje stad gegaan met hele kleine oude huisjes, vooral Elfreth's Alley, en kinderkopjes (uit België, vertelde de Duckgids). Een Cheesesteak gegeten, de specialiteit van Philly, broodje met gesmoten kaas en reepjes vlees, echt heerlijk! Toen een hele route richting station gelopen via South Street, Society Hill (de chique buurt) , een Joods kerkhof en Rittenhouse Square. Ik heb flink de pas erin gezet om toch vooral de trein niet te missen en was dus een uur te vroeg op het station. Ach, beter te vroeg dan te laat en ik heb heerlijk uitgerust. Zeker omdat de trein uiteindelijk ook nog met een halfuur vertraging binnenkwam (wederom, NS, mij hoort u niet meer klagen..).
De reis naar Washington duurde 2,5 uur, drie kwartier langer dan van NY naar Philly. Ik heb er niet veel van gemerkt want vrij snel schoot de man in het zitje aan de andere kant van het gangpad ineens naar mij wat ik niet had gemerkt, druk schrijvend in m'n boekje. Dus ik schrok me rot toen hij ineens naast me zat en zei: "Snel, heb je een fototoestel, dan maak ik een foto met dat meer op de achtergrond!" Tom bleek echt een aardige man te zijn, die van alles wilde weten over mijn verblijf, Nederland, en zelf volop vertelde. En me uitnodigde naar de kerk te gaan morgen, een christelijke kerk, heel klein dus de naam zou me niets zeggen. Ik heb z'n uitnodiging netjes afgehouden met de uitleg dat ik helemaal niet geloof in een god, een persoon. Hij drong verder ook niet aan en vertelde wederom volop toen ik vroeg hoe hij zo'n kleine gemeente gevonden had. Hij bleek drie jaar zwaar gokverslaafd te zijn geweest, gescheiden en op het punt van suïcide te hebben gestaan totdat hij iemand ontmoette van deze kerk. En nu gaat het weer goed en is hij via internet aan het daten. Ik antwoordde allemaal net iets minder spontaan en enthousiast dan ik normaal zou doen om hem niet de verkeerde indruk te geven...Hij zei nog dat hij me wel met z'n terreinwagen naar Mont Vernon kon rijden maar dat ik waarschijnlijk een druk programma had, veel wilde zien? Ja, inderdaad (en ik heb je gevis echt door hoor en nee, ik bijt niet... ;-) Op het station legde hij me nog uit hoe de metrokaarten hier werken (je betaalt per rit wat wordt afgeboekt doordat je je kaartje ook bij het verlaten door de machine haalt) en we reisden nog een stukje samen. Even later stond ik na een heeeele lange, steile metroroltrap (deed me direct denken aan Moskou) boven, en om de hoek van Woodley Park's Guesthouse.
Wat een prachtig Victoriaans wit huis...en wat een enorme tegenstellingen met het enorm grote en zo onpersoonlijke Radisson...Ik kwam binnen in een huiselijke sfeer en een aardige vrouw vroeg direct: "Colette?" De kamer was denk ik een zesde deel van de Radissonkamer en zo knus...Ik had een kamer met badkamer op de gang maar was de enige daarmee, dus toch riant...Ik kon beneden gewoon in het keukentje thee en koffie pakken en er stonden en lagen boeken en tijdschriften over allerlei landen en National Geographic's te lezen. Wat een direct thuisgevoel...Na een douche ben ik op aanraden van Mona, zoals ze bleek te heten, naar de Lebanese Taverna gegaan. Op loopafstand is een hele rij aan restaurantjes, ideaal! Deze bleek echt heel goed...Heerlijke zwoele avond, op een terras onder een luifel, heerlijk! Ik bestelde decadent een rode wijn (is in de VS duur..) en drie kleine gerechtjes: Libanese salade (komkommer, tomaat, munt), Hommos Shawarma (hummus met shoarmavlees) en Baba Ghanoughe (gepureerde aubergines), echt smullen! Een vrouw naast me vroeg: wat is dat en is het lekker? Ik weet niet wat ik moet bestellen...En zo begon een volgend gesprek. Ze had net haar derde en laatste kind, een dochter, naar de campus gebracht om hier haar studie te beginnen. Dus een beetje moeilijk moment..En ze is niet gewend alleen naar een restaurant te gaan en dacht eerst maar op haar kamer een broodje te eten en is nu blij hier te zitten. Heel herkenbaar zeg ik, en ze zegt dat het zo goed is om te doen wat ik doe, drie maanden weer op jezelf aangewezen te zijn. Inderdaad, je krijgt er zo'n sterk gevoel van, zelfvertrouwen! En wat een enorm leuke ontmoetingen en gesprekken...We hebben het over onze huizenmarkt (ze is real estate agent, makelaar dus), de arbeidsmarkt hier, de werkmentaliteit, internationale bedrijven, de natuur, haar staat Maine, etc etc . Ik bestel nog een wijn en daarna nog een koffie om 't af te maken. Turkse koffie? Oh, lijkt me lekker (klinkt sterk). Is een minuscuul klein kopje mierzoete koffie en de laatste slok krijg ik een lading drab mee. Hm da's nou jammer na zo'n prachtige, lange dag en heerlijk diner...En weer een leerzaam moment: voor mij geen Turkse koffie meer, haha!
v.l.n.r. Duckie, op de Delaware, voor de Liberty Bell, Elfreth's Alley, van Philly naar D.C.
Abonneren op:
Posts (Atom)
