Van Ben & Jerry's naar Boston

Maandagavond weer van onze stoofpot gegeten, haha, voor de derde keer, en bijtijds naar bed want dinsdag werd een volle dag. Weer hadden we een logee, nu Roscoe. Hij lag buiten in de regen en toen ik wat tassen in de auto zette stoof ‘ie langs me heen naar binnen. Kennelijk had ‘ie van Rosy gehoord dat het bij ons wel een lekker adresje was, haha. De wekker stond gisterochtend, dinsdag, op 6 uur. Want we wilden een aantal dingen doen, ten eerste een bezoek aan de fabriek van Ben & Jerry’s in Waterbury, Vermont, waar we sowieso langs zouden komen. Maar eerst moesten we een ommetje maken voor een veerpont over Lake Champlain die in dit stille seizoen nog wel werkte, een aantal andere ponten zijn nu buiten dienst en gaan in het voorjaar weer werken. We bleken 40 minuten te moeten wachten die we hebben volgemaakt met een ontbijtje in de auto, gelukkig hadden we wat meegenomen, want Essex was – wederom vanwege het off season - een doods stadje. Daarna volgde een lekker en fris tochtje over een rustig, groot meer, met mooie bergen in Vermont die we naderden en de staat New York die we achter ons lieten. Na een halfuur waren we over en waren we al snel in het mekka van ijsfans, de eerste fabriek van Ben & Jerry’s! Er blijken er in totaal nu vier te zijn, waarvan één in Nederland, in Hellendoorn, zo wist de tour guide. De rondleiding door de fabriek van een halfuur begon met een filmpje over de start van de twee mannen als ijsverkopers. Ze bleken de twee dikke sulletjes van de klas te zijn geweest die ook elke keer werden uitgeloot voor een plek aan een universiteit en toen besloten samen maar wat te gaan bedenken. Ze volgden een cursus ijsmaken en startten met een ijskraam in een oud benzinestation in Vermont. Met een speciale wet in de staat Vermont om fondsen te verzamelen om financiering rond te krijgen voor een eigen zaak konden ze een fabriekje bouwen in Waterbury, die er dus nog steeds is. Na de film leidde de man ons over een loopbrug vanwaar je de fabriek in kon kijken en hij en een filmpje uitgelegden wat er waar gebeurt. Er worden per dag twee smaken ijs geproduceerd in twee shifts, de derde shift is voor het schoonmaken van de machines en dan start de volgende dag, met twee andere smaken. Na al dat praten over ijs was het uiteraard tijd voor proeven. De smaken van die dag waren Coffee Heath Bar Crunch en Vanilla Heath Bar Crunch. Benjamin wilde nog weten of de mensen in de fabriek in de kou rondlopen maar nee, het is kamertemperatuur. Daarna was de toer afgelopen en hebben we nog een blik geworpen in de shop. Goed commercieel uitgebuit, maar een deel van de opbrengsten van de heren gaat naar goede doelen, dus da’s prima.

Daarna zijn we in een stuk - via de staat New Hampshire - doorgereden naar de staat Massachussetts, naar Cambridge, een buitenwijk van Boston, voor wat aankopen in de Apple Store voor vrienden, en daarna naar La Capella Suites, waar we een kamer hebben geboekt. Het is een oude kapel geweest die ze hebben verbouwd tot een bed & breakfast, ziet er echt leuk uit, zowel van buiten als hier binnen. Ook de kamer, ruim en mooi afgewerkt, én met heerlijke bedden, hmm, da’s even genieten na dat geworstel! Spullen neergezet en direct door naar Alamo om de auto in te leveren. Dat is hier op zo’n 10 minuten rijden vandaan, ideaal. En exact op de inlevertijd stonden we daar, wat een timing! Ook dat verliep soepel en zo was ons vervoermiddel ineens weer gewoon onze benenwagen. Over de Long Wharf langs de oceaan gelopen en even ergens een biertje zitten drinken, uiteraard weer een lokaal product, Harpoon. Daarna doorgelopen naar ons wijkje, North End, een gezellige oude bururt waar het wemelt van de hier naartoe geëmigreerde Italianen die hier volop restaurantjes zijn begonnen. Het was moeilijk kiezen waar we zouden eten, het zag er allemaal goed uit. Wel prijzig, en in onze buurt vonden we een iets simpeler tentje. Waar we weer veel te volle borden kregen waardoor we nu dankzij de doggy bag voor vandaag, woensdag, weer een lunch hebben, haha. Het espressoapparaat van de zaak was kapot, maar de serveerster wees waar we dan heen moesten. Dat bleek genieten, in een heel oud Italiaans koffiehuis, waar we een Kahlua en een Cuourvoisier erbij namen. Die kwam flink aan bij mij, oef…we waren zo thuis waar ik ongeveer tollend op m’n benen m’n bed instapte terwijl Benjamin nog rechtop in bed zat van de espresso en later de doppio espresso J In ieder geval allebei heerlijk geslapen en zometeen maar eens op zoek naar een ontbijtje..