colette: City (en wat mij betreft ook: Country!) of Brotherly Love

Zaterdagochtend is het weer prachtig zonnig en zal ik weer een dag met m'n rugzak moeten zeulen. Zal ik dan toch maar...ik had gisteren de 'Ride the Duck' gezien, een amfibievoertuig met vooral veel kwakende kinderen die een soort eendenbek met geluid krijgen. Ach, soms is het heerlijk weer kind te zijn en ook heerlijk je lekker te laten rondrijden. Die toeristendubbeldekkers zijn onderhand ook afgezaagd...dus even later zat ik zelf snaterend in een toer door oud-Philly met een even kindse gids die tussen de serieuze info over de stad volop grappen zat te vertellen en Donald Duck perfect nadeed. En het spannendste natuurlijk: tewater gaan! Bij de Delaware River roetsjten we zo de rivier in. Deze voertuigen zijn overgenomen van het leger dat ze in de Tweede Wereldoorlog heeft gebruikt. In het water blijven de wielen gewoon draaien en er zit een soort schroef onder die de boot omhoog drukt als ik het goed heb begrepen. We vaarden langs het appartement waar Will Smith verblijft als hij hier in zijn geboorteplaats is (hij woont nu in Bell Air, Los Angeles), het originele oude fabriekspand van Campbell's Soup en de studio waar alle groten ooit zijn begonnen met platen opnemen. Veel verlaten panden. Daarna weer het land op en een rondje door South Street waar Bill Cosby en Sylvester Stallone, beide mensen uit Philly, ooit zijn begonnen. Hele leuke volkse buurt in de City of Brotherly Love, zoals ze Philly noemen, mede door de historie van eenwording en acceptatie.

Daarna ben ik zelf naar de Liberty Bell gegaan, dé bel die geluid werd bij de ondertekening van de onafhankelijkheidsverklaring en inmiddels het vrijheidssymbool voor de VS. Hij staat bijvoorbeeld ook op de postzegels die ik in NY kocht toen ik net was aangekomen (nu weet ik wat die klok is...) en o.a. Nelson Mandela is er naast gefotografeerd. Daarna nog naar het oudste stukje stad gegaan met hele kleine oude huisjes, vooral Elfreth's Alley, en kinderkopjes (uit België, vertelde de Duckgids). Een Cheesesteak gegeten, de specialiteit van Philly, broodje met gesmoten kaas en reepjes vlees, echt heerlijk! Toen een hele route richting station gelopen via South Street, Society Hill (de chique buurt) , een Joods kerkhof en Rittenhouse Square. Ik heb flink de pas erin gezet om toch vooral de trein niet te missen en was dus een uur te vroeg op het station. Ach, beter te vroeg dan te laat en ik heb heerlijk uitgerust. Zeker omdat de trein uiteindelijk ook nog met een halfuur vertraging binnenkwam (wederom, NS, mij hoort u niet meer klagen..).

De reis naar Washington duurde 2,5 uur, drie kwartier langer dan van NY naar Philly. Ik heb er niet veel van gemerkt want vrij snel schoot de man in het zitje aan de andere kant van het gangpad ineens naar mij wat ik niet had gemerkt, druk schrijvend in m'n boekje. Dus ik schrok me rot toen hij ineens naast me zat en zei: "Snel, heb je een fototoestel, dan maak ik een foto met dat meer op de achtergrond!" Tom bleek echt een aardige man te zijn, die van alles wilde weten over mijn verblijf, Nederland, en zelf volop vertelde. En me uitnodigde naar de kerk te gaan morgen, een christelijke kerk, heel klein dus de naam zou me niets zeggen. Ik heb z'n uitnodiging netjes afgehouden met de uitleg dat ik helemaal niet geloof in een god, een persoon. Hij drong verder ook niet aan en vertelde wederom volop toen ik vroeg hoe hij zo'n kleine gemeente gevonden had. Hij bleek drie jaar zwaar gokverslaafd te zijn geweest, gescheiden en op het punt van suïcide te hebben gestaan totdat hij iemand ontmoette van deze kerk. En nu gaat het weer goed en is hij via internet aan het daten. Ik antwoordde allemaal net iets minder spontaan en enthousiast dan ik normaal zou doen om hem niet de verkeerde indruk te geven...Hij zei nog dat hij me wel met z'n terreinwagen naar Mont Vernon kon rijden maar dat ik waarschijnlijk een druk programma had, veel wilde zien? Ja, inderdaad (en ik heb je gevis echt door hoor en nee, ik bijt niet... ;-) Op het station legde hij me nog uit hoe de metrokaarten hier werken (je betaalt per rit wat wordt afgeboekt doordat je je kaartje ook bij het verlaten door de machine haalt) en we reisden nog een stukje samen. Even later stond ik na een heeeele lange, steile metroroltrap (deed me direct denken aan Moskou) boven, en om de hoek van Woodley Park's Guesthouse.

Wat een prachtig Victoriaans wit huis...en wat een enorme tegenstellingen met het enorm grote en zo onpersoonlijke Radisson...Ik kwam binnen in een huiselijke sfeer en een aardige vrouw vroeg direct: "Colette?" De kamer was denk ik een zesde deel van de Radissonkamer en zo knus...Ik had een kamer met badkamer op de gang maar was de enige daarmee, dus toch riant...Ik kon beneden gewoon in het keukentje thee en koffie pakken en er stonden en lagen boeken en tijdschriften over allerlei landen en National Geographic's te lezen. Wat een direct thuisgevoel...Na een douche ben ik op aanraden van Mona, zoals ze bleek te heten, naar de Lebanese Taverna gegaan. Op loopafstand is een hele rij aan restaurantjes, ideaal! Deze bleek echt heel goed...Heerlijke zwoele avond, op een terras onder een luifel, heerlijk! Ik bestelde decadent een rode wijn (is in de VS duur..) en drie kleine gerechtjes: Libanese salade (komkommer, tomaat, munt), Hommos Shawarma (hummus met shoarmavlees) en Baba Ghanoughe (gepureerde aubergines), echt smullen! Een vrouw naast me vroeg: wat is dat en is het lekker? Ik weet niet wat ik moet bestellen...En zo begon een volgend gesprek. Ze had net haar derde en laatste kind, een dochter, naar de campus gebracht om hier haar studie te beginnen. Dus een beetje moeilijk moment..En ze is niet gewend alleen naar een restaurant te gaan en dacht eerst maar op haar kamer een broodje te eten en is nu blij hier te zitten. Heel herkenbaar zeg ik, en ze zegt dat het zo goed is om te doen wat ik doe, drie maanden weer op jezelf aangewezen te zijn. Inderdaad, je krijgt er zo'n sterk gevoel van, zelfvertrouwen! En wat een enorm leuke ontmoetingen en gesprekken...We hebben het over onze huizenmarkt (ze is real estate agent, makelaar dus), de arbeidsmarkt hier, de werkmentaliteit, internationale bedrijven, de natuur, haar staat Maine, etc etc . Ik bestel nog een wijn en daarna nog een koffie om 't af te maken. Turkse koffie? Oh, lijkt me lekker (klinkt sterk). Is een minuscuul klein kopje mierzoete koffie en de laatste slok krijg ik een lading drab mee. Hm da's nou jammer na zo'n prachtige, lange dag en heerlijk diner...En weer een leerzaam moment: voor mij geen Turkse koffie meer, haha!