multicultureler kan het niet...

Weer half zeven wakker..Ik weiger eruit te gaan en draai me om, en nog eens, en nog eens, en zo is het ineens half tien. Da's beter voor een zondag. En nu moet ik maar eens lekker rust houden, vind ik. Dus lekker rustig ontbeten met eitje, sapje, vers fruit, thee, koffie. Daarna maak ik een webalbum http://picasaweb.google.com/colettemulder/NewYork met daarin alle foto's die ik in de afgelopen week heb gemaakt. Geskyped met pap en mam en vrienden van hun, gezellig! Helaas kraakt de lijn weer heel erg, elke keer als de webcams ook aan gaan slaat de lijn dood na een paar minuten, heel jammer. Benjamin is naar ons eigen 'Central Park', het Vondelpark, voor een concert. En net als vorige week, beide naar zee, gaan we nu beide naar het park. Ik ga in de middag weer naar de gratis Summer Stage, dit keer voor Zap Mama en Angelique Kidjo. Nog even aangebeld bij Lukas of hij mee wil. Hij zal wel bellen maar hoor helaas niets meer. De andere secondees zijn eerder begonnen dan ik en hebben in de eerste weken veel samen ondernomen waardoor ze nu wel behoefte hebben aan wat rustige weekends. Met meer is vaak gezelliger dan alleen, maar goed, dan ga ik er alleen op uit.

Ik loop naar de dichtstbijzijnde metro maar die gaat alleen downtown terwijl ik uptown wil, ik snap daar niets van, had ik gisteren ook al. Naar de volgende halte gelopen, zelfde verhaal, nog een volgende, nog een volgende, en dan sta ik al bij Grand Central. De Lonely Planet is behoorlijk compleet maar zwijgt hierover..




Daar lukt 't wel..En dan de tweede keer in het Central Park, grappig om te realiseren hoe snel een week voorbij gaat. Het is weer een aardige wandeling naar de Summer Stage, wát is het groot. Daar weer een check van tassen en dan sta ik weer in de enorme deinende menigte, Angelique Kidjo krijgt de meute flink mee. Heerlijk, weer zo'n tropisch sfeertje. En wat een leuk, grappig mens en prachtige stem, én een goede, zeer internationale band met leden uit Suriname, Brazilië, Zuid-Afrika, Ethiopië en Gabon.




Haar uitspraak "Please look to the person inside and not to the colour, because that's what makes a difference" krijgt een luid applaus. Bravo New York! Dat is wat de stad zo gaaf en enerverend maakt. Over acceptatie en integratie gesproken...Misschien dat ze hier wel eens verder zijn dan wij in Nederland...De ovatie is flink van het ook zeer multiculturele publiek en daarna volgt bijna een uur wachttijd totdat Zap Mama ten tonele verschijnt, een Zaïrese, opgegroeid in Brussel en nu inwoonster van New York.




Ook weer een goede act, het plezier straalt ervan af. En dus ook van het publiek. Helaas kan ik later de foto's van haar niet terugvinden op m'n camera. Ik krijg trek en denk ach, voor een keer een hamburger met french fries is niet zo'n ramp en die smaken goed met het biertje. Dan is het zeven uur en vind ik het mooi. In de enorme benauwdheid nog een eindje teruggelopen door een nog onbekend stuk park. Ik kom uit bij een chique deel van de stad met prachtige winkels en hotels, en het pand van CBS. Heerlijk als ik uiteindelijk weer m'n koele kamer binnenstap, moe maar voldaan...