gastvrije Amerikanen

Eindelijk eens een lange nacht geslapen, van 22.30 u tot 6.30 u. Na naar huis geskyped te hebben ben ik op pad gegaan, uiteraard startend met een Starbucks! Door het Madison Square Park naar de metro. Die kon ik alleen uptown vinden, terwijl ik naar het zuiden wilde..Een aardige man die ik het vroeg kwam me later achterna gerend. Nee, je moet hierin. En ik heet Albert, what's your name, where you're from? Oh nice, The Netherlands. Oh PricewaterhouseCoopers, I work at Crédit Suisse. Weer zo'n vriendelijke New Yorker denk ik. Totdat hij direct vraagt: and what is your telephone number? No thanks..

Ik zit in een metrostel met een erg eigenaardige man die hondengeluiden nadoet en naar een Chinees meisje Lucy Liu zit te roepen. Ik moet nog een halte verder maar iedereen gaat eruit. Ik dus ook, dan maar een stukkie langer lopen. En dan verschijnt ineens in de verte de Brooklyn Bridge, wauw, ik krijg kippenvel en niet bepaald van de kou. Wat een immens bouwwerk en zo bekend van alle plaatjes totdat je er staat, 't is altijd toch veel indrukwekkender. Ik loop 'm helemaal over en zie eerst downtown Manhattan, dan ook midtown en uptown, pff wat imposant! En dan voor het eerst het Vrijheidsbeeld. En Pier 17, daar moet ik ook eens heen, leuk terras. Gaaf zeg. Ik vraag aan een paar mensen of ze een foto van me maken.




De brug over loop ik Brooklyn in en volg ik een wandelroute uit de Lonely Planet. Wat een apart gebied, veel oude loftpanden, kinderkopjes op straat, oude tramrails, hele hippe en gekke zaakjes. Ik eet ergens een pizzapunt met een koffie en kom weer aan het water uit, weer zo'n mooi gezicht. Daarna volgt Brooklyn Heights, oohh, dat is écht een prachtige wijk. Ik loop te kwijlen en denk: daar zou ik zó willen wonen...




Op de kaart zie ik staan 'Truman Capote's huis'. Niet dat ik zo'n fan ben, sterker nog, ik weet geen titel te noemen, maar wil 't toch graag weten. Ik kom er niet uit, er hangt nergens iets. Ik vraag het een man die net z'n huis uitkomt. Ja, dat weet ik wel, kom, kijk, daar tussendoor, op die veranda schreef hij vaak. Z'n vrouw komt ook buiten staan. Ja, als je de hoek omgaat kun je 't beter zien. Of, kom maar mee naar binnen, dan zie je het 't best. Ik loop achter 'm aan door een prachtig huis, wat enorm gastvrij weer...Sta ik ineens bij deze lieve mensen in de achtertuin met kijk op de veranda van mijnheer Capote. Ik maak een foto en bedank 'm zeer. Oh, you work at PricewaterhouseCoopers, oh that long here, you profit well with the strong euro! Yes, The Netherlands, ja we zijn er geweest, in Amsterdam, Kuukenhoof, The Hague, Rotterdam, Maastricht. Well, I studied there, zeg ik. Oh, it's such a beautiful country vinden ze. En dat is zo. Gelukkig wil hij niet weten welk boek van Truman ik het best vind, haha. En terwijl we op het trapje staan denken een paar Italianen kennelijk dat ze open huis hebben en de lieve mensen willen eigenlijk niet weigeren dus ze stiefelen ook gewoon naar binnen..Ik ben al weer verder.

Over de promenade door een winkelstraat en dan weer de metro in. Onder het water door terug naar Manhattan. Op Wall Street stap ik uit en even later sta ik voor de New York Stock Exchange, het beursplein zeg maar. Goh, eigenlijk in een klein straatje, samen met het gebouw waar president Washington werd geëerd en om de hoek de Trump Tower. En weer een paar straten verder sta ik ineens voor Ground Zero. Wat een gapend gat...Er wordt hard gewerkt op een zaterdag. Heel veel bouwkranen, gehelmde mannen en bewaking. Als ik een stoplicht wil halen wordt ik teruggefloten, nee, ik moet om de man heen..Ik kijk bij de memorial en er is zelfs een 9/11 visitor centre ingericht. Op straat worden sensatiefoto's verkocht. Als ik het boekje bekijk en zeg dat ik history en achtergrond had verwacht zegt de man: dat staat er toch in? Onder elke rampenfoto een paar regels. Tsja, ook oppervlakkigheid wordt weer duidelijk..




Ik ga bij Century 21, een enorm warenhuis met een gekrioel van klanten, koop ik een goedkope föhn en een enorme, heel erge toeristenmok van NY. Dan met de metro terug. Bij een 'gourmet deli' ingrediënten voor een Caesar Salad gehaald (blijkt een wel heel dure zaak maar ja..) en er tegenover naar de liquor store. Een goede fles wijn is niet te vinden in een gewone supermarkt en wijn is sowieso erg duur. Maar ja, wel lekker en ik eet thuis wat al goedkoper is..Na alles thuis gedropt te hebben loop ik naar Madison Square Park. Onderweg m'n eerste pretzel gehaald, een soort krakeling, gezouten, met mosterd. De man wil ook direct weten waar ik vandaan kom. Oh, daar is hij ook geweest, hij heeft familie in Duitsland, hij komt uit Bangladesh. Bij het park aangekomen blijkt het bluesconcert afgelopen dat ik vanmorgen aangekondigd zag, jammer! Ik kijk vanaf een bankje lekker naar alle mensen die voorbij komen en de vele eekhoorntjes en ga in het gras een sudokuutje doen. Terug naar m'n huisje, gedoucht, gegeten, en om 21.30 bedenk ik dat ik nog even naar Barnes & Noble wil, heb zin in een cd want de mp3 gaat niet meer komen...(had er weken geleden in NL een online besteld maar die komt gewoon niet meer aan, moet m'n geld zien terug te krijgen). Ik had Jocelyn Brown willen hebben maar die bleek de helpdesk niet te kennen en was ook niet in voorraad...Een verzamelcd met soul gekocht en John Legend. Op de terugweg gestopt voor een lekker biertje bij Rogue, ze hebben een enorme lijst. De Samuel Adams Seasonal smaakt erg goed. Beetje saai in m'n uppie tussen al het uitgaanspubliek, maar ach, ook dat went en een sudokuutje is wel relaxed. En dan denk ik thuis: oh ja, m'n blog niet vergeten...En ik doe m'n best om morgen een webalbum klaar te hebben.