Cracker Jacks en Cotton Candy

Gisteren heb ik er een project bijgekregen, het redigeren van een soort handleiding voor alle PwC-landen die hun portal in lijn willen brengen met de global portal, waarover ik al eerder schreef. Uit een gesprek gisteren bleek dat Antoinette en ik op één lijn zitten wat betreft het oordeel over de huidige versie en ik kan aan de slag daarmee…In de middag moest ik met Phil van de huisvestingsdienst op pad om een social security number te krijgen dat nodig is voor de tax-mensen van PwC die me helpen bij de aangifte over dit jaar vanwege de secondment. Echt zo’n typische oersaaie wachtkamer, zo’n gemeentehuis uit de jaren zestig zeg maar. Phil had al eerder een nummer getrokken en na een flinke spurt bleken we ruim op tijd maar gelukkig niet de gebruikelijke paar uur te moeten wachten. Eenmaal bij de ambtenaar aan het bureau bleek dat ik helemaal niet zo’n nummer kan krijgen omdat ik geen werkvisum heb. Dus onverrichterzake weer vertrokken, met een verwijzing naar een ander kantoor om een ander soort kaart.

Het was al einde middag dus maar naar huis gelopen, dat was zinniger, om m’n tas thuis neer te zetten. Want we zouden naar de Yankees gaan! En vanwege de veiligheid mag er maar weinig mee naar binnen. Spijkerbroek aan, t-shirt in de kleur van de Yankees, blauw (dat was tot gisteren ongeveer het enige dat ik weet over baseball en de NYC club…) en fototoestel mee (foto’s volgen nog, heb m’n kabeltje niet bij de hand). Terug naar kantoor om de groep op te zoeken en toen op pad naar het stadion, gemakkelijk te bereiken met een express subway. Eenmaal aangekomen bleek het een heel rustige sfeer, totaal niet rumoerig of dreigend. Veel mensen in Yankees-shirts en veel shops waar petten, shirts etc te krijgen zijn. We gingen een soort clubhuisbar binnen met keiharde muziek en veel televisieschermen van baseballwedstrijden. En dit keer waren het eens de heren die verdwenen om te gaan shoppen, voor een shirt, na een advies van Jack over de namen van goede spelers waarmee je je met goed fatsoen kunt vertonen.

En uiteraard met hotdogs het stadion in waar we plaatsen hadden ‘at the bleachers’, op bankjes. Een flink gevuld stadion en fans van de Yankees en de Orioles uit Baltimore gebroederlijk gemengd op de tribune en fanatiek de wedstrijd volgend. Oorverdovend commentaar voorzien van flinke scheldwoorden volgde vanwege het zeer slechte spel van de Yankees. Too bad voor ons, maar de hele happening was gewoon erg leuk om mee te maken. Jack legde geregeld uit. Waarom de ver weg vliegende bal niet telde, er ineens twee mensen op een honk leken te staan (bleek een coach en een speler, we zaten een beetje veraf dus moeilijk te zien) en hoeveel innings ze moeten spelen. Een van de mensen aan slag knalde nog een knuppel kapot (blijken van hout) en er was onenigheid over een beslissing van de scheidsrechter. Verkopers die rondliepen met de traditionele Cracker Jacks, zakjes met gekaramelliseerde popcorn, en cotton candy, suikerspin, all the American way…Immense scoreborden en digitale schermen en luidsprekerstemmen die onverstaanbare dingen omriepen, ook in het Spaans. De Yankees gingen echt volledig de teil in en we zijn eerder dan het einde weggegaan, naar een Irish pub, waarschijnlijk The Wheeltapper. Daar stond de tv aan en zagen we het vervolg van de wedstrijd. Om daarna over heel andere dingen verder te kletsen. Uiteindelijk bleven Lukas en ik over om nog één biertje te nemen. Dat was niet zo verstandig maar wel heel gezellig en vroeg in de ochtend lag ik op één oor, nadat we vastgesteld hadden dat the city that never sleeps niet klopt. Tot ongenoegen van Lukas waren Wendy’s, McDonalds en andere zaken gesloten, maar een gewoon kraampje op straat stilde de trek.

Vanmorgen was het wakker worden wat moeilijk, al heb ik nu wel voor het eerst een aantal uren achter elkaar geslapen, ook al waren het er weinig…Volgens collega’s zie ik er toch fit uit en gaat het aardig vandaag. Vanavond nog een etentje met z’n allen bij een Russisch restaurant en dan een paar avonden rust…