Weerzien met Babs, Wim en Onno in Short Hills

Vanmorgen wandelde ik naar Penn Station voor een kort treinreisje van drie kwartier met de New Jersey Transit naar Short Hills om Nederlandse vrienden Babs, Wim en hun zoontje Onno op te zoeken. De omgeving zag ik door het treinraam steeds groener, heuvelachtiger en ruimtelijker worden met steeds leukere en grotere vooral houten huizen. Om iets voor twaalven stond ik in Short Hills, op een heel klein schattig stationnetje. Even laten kwam Babs aanrijden. Wát leuk om elkaar na ruim drie jaar weer te zien! Een kort ritje door de omgeving naar huis maakte al duidelijk dat dit een heel rustige, mooie woonomgeving is. Buiten voor de deur stonden Wim en een nog ietsje verlegen Onno. Heerlijk in de tuin gaan zitten, omgeven door bomen en fluitende vogeltjes, wat een contrast met 6th avenue, echt leuk. Tijdens de lunch, daarna en tijdens en na het avondeten heerlijk bijkletst. Over elkaars ervaringen hier, werk, de Amerikanen, New York, reizen etc. Veel herkenbaarheid over de cultuur en de verschillen tussen hier en thuis. Babs ken ik oorspronkelijk van een eerdere baan van tien jaar geleden in Amsterdam. Ze zijn bijna drie jaar geleden hierheen gekomen voor een tijdelijke overplaatsing van Wim. Babs heeft haar toen net gestarte opleiding online en hier voortgezet, onderzoek gedaan, stage gelopen en werkt hier nu. Leuk om nu veel meer over hun leven en werk hier te horen, heel veel leuker dan via de mail. En zoontje Onno had ik gezien toen hij net geboren was en gaat inmiddels hier naar de peuterzaal en schakelt in een gesprek net zo makkelijk over op Engels en weer terug. Hij babbelt er echt op los, over zowel Sinterklaas als Halloween en al z'n Amerikaanse en Nederlandse vriendjes hier en was helemaal in z'n nopjes met m'n cadeautje voor hem, een spel waarbij je met een hengeltje vissen moet vangen die ronddraaien in een vijver. Op de doos stond 4 als leeftijd, maar hij is slim genoeg om het al direct door - en ook beet - te hebben. Wim moest in de middag weg voor een symposium in Florida en wij zijn even in de omgeving rond gaan rijden en naar het dorpje Short Hills gegaan om daar even rond te lopen. Hartstikke leuk om te zien waar ze met z'n drietjes - en binnenkort vier, Babs is zwanger - leven. Pas in de avond dacht ik eraan om foto's te maken, toen was Wim helaas al weg. We konden nog heerlijk buiten eten - in oktober..- en Onno poseerde gewillig voor de foto en riep ook nog zelf 'cheese', ook al stond zijn favoriete Film van Ome Willem op. Vuist op deze vuist kende hij ook al. Hij ging nog even mee om me met Babs vanaf het perron rond 19.45 uit te zwaaien na een enorm gezellige dag en een paar tijdschriftbladzijden verder stond ik weer in het rumoer van de grote appel.