U vraagt, wij draaien

Ik zit op rang 1. Van een prachtig schouwspel: onweer boven New York! Prachtig, zo'n oplichtende hemel en die glimmende 6th avenue die ik nu voor me zie liggen vanaf 24 hoog. En heerlijk, eindelijk wat verkoeling in die drukkende dagen. Misschien m'n hoofdpijn van vandaag ook weg..De weersomslag is duidelijk aan het naderen, deze week van rond de 30 graden naar zo'n 17 zoals voorspeld is. Kennelijk vonden de dj's van wcbs fm dat koud genoeg voor een kerstliedje dat ik hoorde toen ik vanavond de radio aan zette...(op http://www.wcbsfm.com/ kun je ook gewoon de New Yorkse zender luisteren).

Gisteren was het Columbus Day en als een van de secondees niet toevallig aan een van de Amerikaanse collega's had gevraagd of we inderdaad vrij hadden waren we dus vrolijk thuisgebleven. Nee dus, we hadden geen vrij...het is met name een vrije dag voor banken, overheidsdiensten, scholen en sommige winkels. Wel was het 's ochtends duidelijk veel rustiger op de route naar kantoor. Tussen de middag toen ik even sushi was gaan halen zag ik een parade op straat. Onsamenhangend in mijn ogen: militairen, reservisten, mensen in middeleeuws kostuum, een groepje met Italiaanse vlaggen en een vrachtwagen met de Franse kleuren. Hoewel ik niet erg vertrouw op mijn kennis van geschiedenis was hier volgens mij echt het verband niet te ontdekken. Ik was niet heel treurig dat ik m'n camera niet bij me had. Vanwege Columbus Day was het ook sale bij Macy's, zo zei een collega. Ik ben niet zo'n shopper, maar met de sterke euro en ook nog eens sale ben ik niet slim bezig als ik niet even een uurtje investeer, dus met de meiden daarheen. Maar iedere keer als ik met goede moed die winkel binnen ga ga ik met net zo veel teleurstelling weer naar buiten. Het is echt drie keer niks. Ik stond zo weer buiten en had veel meer zin in m'n Indiase Pataks-hapje dat klaarstond in de koelkast voor een opwarmer.

Vandaag zag ik op het werk weer een aparte verschijning die ik al eerder had gezien maar vergeten te beschrijven: de schoenenpoetser! Hij gaat langs de afgesloten kantoren aan de randen van de ruimtes met cubicles waar hij aan de belangrijke mensen vraagt of hij nog schoenen kan poetsen..! Helaas heb ik nog niet kunnen ontdekken of mensen dan speciaal daarvoor schoenen hebben meegenomen of dat ze à la minute hun schoenen uittrekken onder het bureau, da's nou jammer.. Ook op straat, vlak bij Bryant Park op de stoep, en ook in sommige metrogangenstelsels staat een rijtje hoge stoelen waarop je kunt plaatsnemen om je schoenen terwijl je ze aanhoudt te laten poetsen. Dit is iets opmerkelijks dat ik nog niet had aangesneden: de servicegerichtheid en het gemak waar Amerikanen van houden. Je kunt het niet verzinnen of iemand heeft het opgemerkt en is erop ingesprongen. In het weekend kwam het ook naar voren bij de ervaringen van Babs en Wim. Bij hun in de straat kun je je kleding in een tasje hangen die de stomerij, die iedere dag door de straat rijdt, meeneemt en na behandeling automatisch weer bij je ophangt. Tsja, dan zou bij ons je kleding dus na vijf minuten buiten hangen verdwenen zijn...Dat is ook echt opvallend, hoe weinig hier gestolen en geroofd wordt. Ik heb er nog nooit over gehoord of het ergens gezien. En als je bij hun je post in je postbusje legt die voor je deur staat, dan neemt de postbode deze mee tegelijk met het afleveren van post. In supermarkten worden je boodschappen ingepakt en bij de vele deli's wordt je bakje sushi, salade of broodje in een zakje gepakt met bestek en servet. In een restaurant krijg je automatisch water en je glas wordt bijgeschonken zodra het leeg dreigt te zijn. Als je ergens staat te wachten op je eten word je attent gemaakt op de mogelijkheid even te gaan zitten en op straat zul je met een kaart in je hand binnen de kortste keren door een voorbijganger advies krijgen over je route. Mensen met kinderen worden hartelijk ontvangen in restaurants en de kinderstoel staat al klaar. Mijn strijkplank was niet meer in te klappen, mijn lamp kon ik eens niet meer aanknippen en er stonden geen koekenpannen toen ik hier kwam. Binnen een dag na een mailtje naar de huisvestingsdienst stonden er twee nieuwe koekenpannen op mijn aanrecht toen ik thuiskwam, stond een man voor de deur met twee nieuwe lampen en vanavond werd aangebeld en zag ik eerst een nieuwe strijkplank en toen de man erachter die hem leverde :-) En al die services en hulp worden met een oprecht vriendelijke glimlach geleverd. Behalve die services zijn ze ook nog eens strikt in het naleven van regels. Auto's stoppen als het rood is, laten voetgangers (bijna) altijd oversteken, mensen dringen niet voor bij kassa's maar maken je erop attent dat een kassa open gaat en worden dus ook giftig als je de rij niet had gezien en direct bij de kassa staat zoals mij gebeurde met schaamrood op m'n kaken...Excuses worden ook zo weer aanvaard. Fijn om te ervaren, de principes, hulpvaardigheid en dienstgerichtheid maken het leven soms wel heerlijk simpeler en aangenamer.

Waar wij nou weer goed in zijn is in het maken van websites, die zijn veel geavanceerder en doordacht dan de Amerikaanse in het algemeen. Hier kost het je meer tijd en moeite om te vinden wat je zoekt en is de site ineens verdwenen omdat er geen logische navigatie is met terugkeerfunctie naar de homepage. Grappig is dat ik bijvoorbeeld ook nog geen Amerikaanse marktplaats.nl heb kunnen vinden. Toen ik het collega's vroeg noemden ze http://newyork.craigslist.org/. Nou niet het toonbeeld van de digitale mogelijkheden..

Daarentegen ben ik met dit blogbericht ook massaal de blogrichtlijnen aan het overschrijden...Een van m'n werkprojecten is een bescheiden voorstudie die ik doe voor een mogelijke blog voor secondees. En een van de blogrichtlijnen is: schrijf over één onderwerp in één blogposting (bericht)...Ja, dát is nou echt iets van Nederlanders: regels zijn er om overschreden te worden. Waar ik in deze onschuldige gevallen geen probleem van maak :-)