kansen zien en pakken

De telefoon gaat. "Hi, it's Kayann, are you gonna walk to the office? We'll meet at the corner of our streets." Buiten merk ik direct dat het vandaag de koelste dag is sinds ik hier ben, wat een heerlijk briesje! Even later lopen we te kletsen over dubbelgangers. Althans, ik weet het woord niet in het Engels en vertaal 't maar letterlijk: 'double walker', haha, ben nog niet wakker. Dan horen we ineens gesis. Blijkt Lukas achter ons te lopen. Gedrieën lopen we naar kantoor. 's Ochtends krijg ik weer diverse sametime-gesprekken (chatsysteem van PwC waarmee je elkaar wereldwijd kunt bereiken binnen een seconde) met collega's uit Amsterdam. Rond koffietijd ga ik rond met stroopwafels. "What is that? Syrup waffles?!" Ik leg uit that it is from Gouda, like the cheese and the candles, and my mum, en enthousiaste reacties volgen (hmm, tenminste niet zo zoet, alle Amerikaanse koekjes etc zijn echt té) en een collega sametimed: http://www.dianasdesserts.com/index.cfm/fuseaction/recipes.recipeListing/filter/dianas/recipeID/694/Recipe.cfm Ook komt de secretaresse van Susan, Lisa, me even gedag zeggen. Iedereen is zo vreselijk vriendelijk en attent hier, dat valt me echt op, en ik denk dat wij als Nederlanders daar nog wat van kunnen leren. Ik heb eerder gelezen dat New Yorkers arrogant zouden zijn. Niets van te merken.

M'n collega's zijn very busy bees dus er is niet zoveel tijd voor lunch. We gaan naar beneden, het cafetaria. Daar blijkt 't stervensdruk dus in feite hadden we net zo goed in Bryant Park kunnen gaan zitten...Ik kies een koshere wrap, 6,95 dollar, maar die zit kant-en-klaar in een doosje en ik hoef niet in de rij. Daarna om 13 u naar boven om Mary vragen te stellen die ik tot nu toe heb verzameld over de portal, de activiteiten van de Content Strategies Group (CSG) en suggesties aan de hand te doen voor de CSG. Ze is zo'n aardige en eerlijke dame...Helaas gaat ze met vervroegd pensioen, erg jammer. Ik zal een feestje meemaken eind september voor haar pensioen en de promotie van Jackie. Ze schrijft heel wat op en zegt dat ik nogal wat suggesties naar me terug kan krijgen omdat ze ze nuttig vindt en ik ze kan oppakken.

In de middag doorgewerkt aan de sitereview van Israël en om 14.45 te voet naar het andere kantoor van PwC in New York, 1177 Sixth Avenue, dat gehuurd is om extra kantoorruimte te hebben. Dat blijkt een locatie met een heel ander interieur en uitstraling van de jaren '60...Ik ontmoet Antoinette, een Australische die zich met de global portal (wereldwijde intranet van PwC) bezighoudt en mij een paar opdrachten wil geven. We wisselen ervaringen met de portal uit en ik geef ook haar suggesties. Of ik die kan oppakken? Ik krijg 't nog druk! Daarna word ik nog voorgesteld aan Daniel Montana en Juliet Orozco. Zo leuk om mensen te ontmoeten die ik thuis in diverse global communicatie vermeld heb zien staan!

Het is einde middag dus terug naar 300 Madison Avenue heeft niet zoveel zin meer, aldus Mary. Ik ga naar het grootste warenhuis ter wereld, Macy's. Ik ben namelijk mijn witte hemdje vergeten uit Haarlem mee te nemen. Ik ga het statige pand binnen met de prachtige kroonluchters en het enorme vloeroppervlak en nog de originele houten roltrappen. Ik ben tot drie verdiepingen met damesmode gekomen. Allemachtig wat een winkel. En een gewoon wit hemdje? Niet te vinden?! Haha, humor.

Dan naar het postkantoor om een dikke envelop te laten wegen met de aanvraag voor m'n Amerikaanse bankrekening. Bijna allemaal zelfbediening, super! Ik weeg m'n envelop en de computer zegt dat er 58 cent op moet. Maar dat komt niet uit de machine?! Dan maar een velletje postzegels aangetikt op het scherm. Daar blijkt geen waarde op te staan. Dus: hoeveel moeten erop? In de rij voor een andere balie. Nee, dan moet ik in die hele lange rij mensen, aldus de postmijnheer, want daar verkopen ze wel precies 58 cent. Goh, handig die automaten?!

Oh, dan haal ik alvast internationale postzegels voor verjaardagskaartjes naar Nederland, nu ik er toch ben! Weer in de rij voor de automaat. Maar ja, die zijn natuurlijk ook niet te vinden op die manier. Eén geposte envelop en halfuur later sta ik weer buiten. Never mind.

Ik ga naar de supermarkt 'Gristede's', dicht bij huis. Ik ga weer thuis koken, vastberaden! Een steak met broccoli en een röstikoekje. Bij de vleesafdeling vraag ik om een lekker uitziende steak. Hij weegt en stickert het. 15 dollar?! Grr, m'n collega's hadden gelijk dat ik gek ben om zelf te koken. Ik zet door. Dan kost het maar wat meer, ik bak en eet minder vet en gezonder. Haa, ik vind voorverpakt vlees, pfoe, dat scheelt een slok op een borrel. Oh ja, borrel, ik had gisteren bij de pasta een glaasje rood dat smaakte naar limonade. Dan maar naar de liquor store. Norton, die ken ik van Appie! Al met al gegeten voor zo'n 12 dollar. Ja, het leven is inderdaad duurder, en ja, ik snap waarom veel Amerikanen dik worden met jarenlang wraps en McDonald's meals voor 4 tot 6 dollar. M'n gezondheid is me mede gezien m'n verleden iets te kostbaar.

Terug zeulend met de tasjes kom ik achtereenvolgens een van de zovele nail studio's tegen waar zo'n acht vrouwen in een stoel zitten voor de belangrijke zaak, hun tenen en handen, een man die met een oortje van z'n mobiel in keihard op straat staat te praten, dan een man van wie ik denk: jij hebt nodig een bril nodig, zoals hij al lopend aan 't piegen is op z'n mobiel, haha, en twee dames die luid roepen dat die leuke vent daar echt wel het grootste schatje van de buurt is. Vervolgens loop ik grinnikend over straat. Dat is New York, niets is gek, iedereen is zichzelf en iedereen reageert op anderen. Als ik drie seconden later die grappige parkeergarage sta te fotograferen die ik al eerder heb gezien, stopt een man. "Why is that?" Als ik zeg dat ik dit nooit heb gezien vraagt hij waar ik vandaan kom. "Ha, dus dat kennen ze niet in dat kleine volle landje? Wow, wij tweeën zouden dit dus bij jullie moeten introduceren. Yeah, we zouden rijk kunnen worden!" En ook dat is echt New York. Eerlijk, menselijk, en kansen zijn er om te grijpen. I love NYC zie je op iedere straathoek op t-shirts, koffiemokken, asbakken etc etc maar ik geloof dat ik ook al gegrepen ben. Tegelijk realiseer ik me wat een enorme mazzel ik heb. En hoeveel immigranten ervoor overhebben de kansen te pakken, ver van huis en startend in armoe. De reclame die ik vanuit m'n woonkamer zie vind ik dan ook meer diepgang hebben dan refererend aan 't biertje dat ik dinsdag dronk..velen zijn blij met een baan als taxichauffeur of als bouwer van water tanks, typisch voor New York, ik kijk er ook op uit. Zie ook http://www.youtube.com/watch?v=99alV1UFsEw.