Dag als een rollercoaster

Gisteravond was ik eens lekker languit op de bank een boek gaan lezen en dat pakte meteen. Dus moeilijk om bijtijds te gaan slapen. En dat was nodig na een te kort nachtje daarvoor omdat ik maar niet naar bed wilde na zulke gezellige dagen met Marisa over de vloer. Datzelfde had ik ook toen Benjamin en later m’n ouders vertrokken. Ik hoor dat de andere secondees hetzelfde hebben. In ieder geval vanmorgen na ruim 9 uur slaap lekker wakker. M’n intuïtie zei dat dit geen dag als alle andere werkdagen zou zijn. Waarom weet ik niet, maar verbaasde me niet, het is altijd sterk.

Bij kantoor even naar de citibank gegaan omdat m’n pincode ineens niet meer werkte. Zo’n dame die totaal niet kijkt of er klanten zijn ging vrolijk door met kletsen tegen een collega. Na een ‘Oh, I’m soooryyy!’ met een zwaar genepte lach zei ze dat ze geen buitenlands rijbewijs als ID accepteerde (terwijl dat een officiële ID is in Amerika) en m’n pincode niet kon resetten. En misschien sturen ze anders een nieuwe. Nou, eh, ik heb een maand gewacht totdat m’n rekening was aangevraagd en werkte en ben hier nu nog maar twee weken. Dus laat dat helemaal maar zitten. Maar eh, hoe kan het dat die pincode het ineens niet meer doet? Tsja, ik had ‘m vast te veel gebruikt, was haar antwoord?! Excuse me, dit is exact de derde keer. En trouwens, wat maakt het uit, al pin ik 10 keer per week. Anyway. Ik zou wel morgen terugkomen met m’n paspoort en nu wel wat geld lenen van een collega. Oh, maar ze kon wel geld geven. ?! Oké, naar een andere balie waar een vragenlijst startte. Waar woon je in NL? Waar woon je in New York? Wat is de meisjesnaam van je moeder? Wat was de eerste school waar je op zat? Allemachtig. Toen ik m'n naam moest invullen en even wilde kijken of m'n initialen op de pas staan of m'n hele naam vroeg ze weer zo dom lachend: haha, oh, weet je zelfs je eigen naam niet meer? Wat?! Echt, ik kookte ongeveer, en dat is knap, om me zo te krijgen. Aan wie lag het nou helemaal dat m’n pincode ineens niet meer werkt?! Maar goed, ik kreeg m’n geld en kon bij een collega even afkoelen, haha. Ik dacht dus: dit was waar m’n voorgevoel dus over ging. Maar nee.

Tussen de middag waren alle collega’s en secondees druk, dus ging ik alleen naar Charlie’s om groenten en salade op te scheppen en naar Bryant Park, het is nog steeds heerlijk weer. Na 10 minuten heerlijk relaxed met een krantje schreeuwt er ineens een man aan een tafeltje naast me: oh my god, look there! Iedereen keek op en we zagen een aantal grote stukken glas en andere dingen naar beneden vallen pal naast de Bank of America die ze aan het bouwen zijn op de hoek van 6th Avenue bij Bryant Park(http://en.wikipedia.org/wiki/Bank_of_America_Tower,_New_York_City). Later bleek dat het vanaf de 53e verdieping was. Een grote bouwkraan stond daar en ik zag een grote kabel veel harder dan normaal heen en weer zwaaien. Ik was me helemaal rot geschrokken. Even was het heel stil in die normaal heel drukke, lawaaige hoek en stond al het verkeer stil. Na zo’n 10 minuten (wat ik trouwens lang vond) kwamen tientallen politieauto’s, ambulances en brandweerauto’s loeiend aanrijden. Ineens smaakte m’n bakje groenten een stuk minder..Ik moest niet denken aan de mogelijkheid dat je zo’n enorm stuk glas van zo hoog op je hoofd krijgt, een leven kan toch zo in een seconde voorbij zijn en je ziet het niet eens aankomen…Dat besef kwam pas goed toen ik weer boven op het werk was en het de collega’s vertelde. Ik was zwaar aangeslagen en een collega stelde voor dat ik naar huis ging. Maar na een kop koffie en wat geklets over andere, leuke dingen ben ik aan wat simpele klussen verder gaan werken. Ondertussen checkte ik de nieuwssites en steeds werd het iets erger. Eerst stond er dat er niemand gewond was. Toen waren het een paar mensen die slechts geraakt waren. Het bleken uiteindelijk 8 mensen die gewond zijn geraakt volgens http://cityroom.blogs.nytimes.com/2007/10/17/crane-accident-reported-in-midtown/. Oef, wat een enorm geluk. Toen ik naar huis liep waren de straten nog afgezet (waardoor een file stond van vier blocks en zes rijen dik en dat op alle straten daaromheen) en waren schoonmaakautootjes al het glas nog steeds aan het opruimen.

Dus dat was waar m’n intuïtie op doelde…Maar ook op leuke dingen kennelijk, want ik heb tegelijk nog niet eerder een dag gehad met zoveel contacten en netwerken…Michelle wilde iets weten over een project waar ik mee bezig was en wat een andere secondee me daarover had geïnstrueerd waar zij weer mee verder kon, een collega in NL had beeldmateriaal van PwC-kantoren wereldwijd nodig en die kon Dennis in het brandteam verzamelen waarop ik er ook nog wat verzamelde die ik zelf heb gemaakt hier in NYC en in Philadelphia. Amanda wilde ook wel in de cc want er kwamen meer vragen over dat soort beelden. Antoinette wilde weten of ik nog ideeën had in verband met het verder benutten van de global portal. Ik heb wat zitten spuien en nog wat vragen gesteld aan twee collega’s in NL in dat verband. Een director die net bij global is begonnen vroeg naar mijn afkomst en dat werd een leuk gesprek over reclamebureau’s waar ook hij ervaring heeft opgedaan, Parijs waar ook hij had gewoond en Nederland. Er is een nieuwe editor begonnen die vanaf afstand werkt – ze woont in Michigan, zelfs continu thuiswerken is hier prima – en ik stuurde haar een mailtje om te laten weten dat we het schrijfberoep delen. Ze antwoordde zeer verrast en vond het hartstikke leuk om contact te hebben. Ik vroeg iemand bij de koffiemachine of ze soms ook net begonnen was. Ja, ze is Noorse en hier voor een jaar op secondment. Een van de leden van de board (directe collega dus van Sam DiPiazza) is een erg aardige, grappige man en groet me nu ook. Kayann vroeg naar de PwC Experience en wat daarover ook al weer was verteld en of er een webcast over was. Die stuurde ze me later toe en die kon ik weer naar een collega in NL sturen. En ze wilde even wat stoom afblazen en twijfels delen over haar aanpak van dingen. En zo ging er dus heel wat heen en weer, leuk!! Voel me meer en meer thuis en kan steeds meer bijdragen, heel gaaf. Daardoor heb ik het nu ook flink druk en een uitdagende planning gemaakt van wat ik nog allemaal wil afkrijgen.

Na deze hele volle dag voor m'n breintje was het tijd om even verstand op nul te zetten en even door H&M te struinen. Zo heerlijk, de winkels zijn hier altijd nog open en je kunt dus makkelijk uit je werk even een halfuurtje sjokken langs de rekken, kijken of er nog wat hangt. En zometeen weer even verder in 'Het laatste offer' van Simone van der Vlugt, spannend boek! Ehmm, niet zo onspannen dus, maar goed, trekt wel heel erg...