Ik vond onze werkplek al erg stil, nu weet ik dát het op de 35e stiller is dan normaal en waarom: Sam DiPiazza, de global directeur van PricewaterhouseCoopers, zit op onze gang, het hoekje om...Hij heeft een bescheiden kamer maar wel met een prachtig uitzicht, op een hoek van het gebouw. Maxim en Lukas kwamen hem een paar weken geleden, voordat ik er was, tegen bij een mooie bar buiten op het dak van een restaurantje in het Bryant Park en kregen een rondje van hem. Hij schijnt erg vriendelijk te zijn. En kleiner dan Connie had verwacht. Ik heb hem nog niet gezien, hij is erg veel op reis.
Vandaag heb ik Nederlandse collega Leontien een tijdje aan de lijn gehad over verschillende ontwikkelingen binnen PwC en over het leven hier. Zij heeft een tijdje bij PwC in Parijs gezeten en merkt goed het voordeel ervan in haar huidige werk. Ben zo benieuwd hoe ik het straks ervaar...
New York blijft in ieder geval een heerlijke ervaring. Straks op straat dacht ik: ja, de acceptatie van de verscheidenheid aan culturen en gebruiken, dat is echt het onderscheidend vermogen van deze enorme stad. Hoe druk het ook is, hoe schuifelend je ook moet lopen, niemand raakt geagiteerd. Iedereen dankt je voor het openhouden van een deur (wat lang niet iedereen overigens doet), mannen laten vrouwen voor gaan, mannen met keppels of peies (krullen die orthodoxe joodse mannen vaak hebben) worden niet vreemd aangekeken, noch hindoevrouwen met gewaad en stip op het voorhoofd, ik met mijn voor hier uitzonderlijke lengte en vrouwen hand in hand of mannen met armen om elkaar krijgen geen vreemde dingen naar hun hoofd geslingerd. En zo zou het overal moeten zijn.
Overigens ben ik dus ook benieuwd naar die levensstijl die Bridget Maasland in haar programma 'Hoe word ik een New Yorkse vrouw' beschrijft en ervaart. Helaas kan ik het op internet niet terugzien. Dat moet ook een slag apart zijn, de Paris Hilton's zeg maar, waarmee ik tot nu toe helemaal niet in aanraking ben gekomen. Lijkt me erg leuk (ook voor m'n blog) om eens zo'n feestje van de zijlijn gade te slaan. Dan moet ik nog wel even een passend outfit scoren. Andere schoenen in ieder geval dan m'n teva's, haha. Waarmee ik nu iedere dag naar het werk loop om ze voor het kantoor te verwisselen voor wat eleganter schoeisel, net als zoveel vrouwen hier doen. Zelfs op hele simpele flipflops (slippers) en hardloopschoenen lopen ze PwC binnen. Dus als je nou vraagt: hoe word ik een New Yorkse vrouw...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Hoi Colette,
Nou, je kan misschien wat inspiratie op doen door de volgende chicklit boeken te lezen:
Bengdorf Blondes
Shopaholic, Shopalicious enz.
Revanche in New York (heb ik niet gelezen)
Van New York naar L.A. (ook niet gelezen)
De duivel draagt Prada (ook nog niet gelezen)
en zo zijn er nog een paar in het rijtje Chicklit (literatuur voor chicks, beetje denigrerende naam, vind ik, maar ik hou wel van de boeken. Humor, lekker lezen en niet nadenken verder).
Ik zal proberen om een stukje van Bridget's programma voor je op te nemen. Heb een heel klein stukje gezien maandag, maar toen was Jan-Jaap er en hij en Roland waren nu niet echt enthousiast te krijgen om het te gaan bekijken :)
Ben wel nieuwschierig hoe het idd op zo'n Paris-party zou zijn. Misschien moet je eens research gaan doen in bij de hele dure winkels. Gewoon je kleden alsof je heeeeeeeel veel geld hebt, doen alsof je heeeeeeel veel geld hebt en je gewoon naar binnen lopen, van alles passen en je heeel blasé opstellen. Zo van: "no, no, I don't think this suits me... bla...bla..." Zou wel lef zijn hoor! (denk niet dat ik dat zou durven eigenlijk)Maar in het kader van een journalistiek onderzoekje voor de New York Colette Times is natuurlijk alles geoorloofd :))
Ik wens je een hele fijne woensdag!
Groetjes,
Moniek
ik zal niet meedoen aan het onderzoek : hoe wordt ik een andere NY vrouw...!!!
werk ze, groetjes van Pa
Een reactie posten