Zo lekker als het bedbankje vrijdag lag, zo slecht sliepen we er de nacht erna op dus Benjamin en ik waren totaal niet fit. De dag startte ook erg grijs met veel mist. Pap en mam hadden prima geslapen en zo waren we in dubio wat te gaan doen. Guggenheim-museum was het plan en vanavond uit eten en naar Harlem, naar een jazzclub waar Monty Alexander zou optreden met zijn quartet. Maar eerst even broer Roland skypen. Gezellig zitten kleppen alsof hij naast ons aan tafel zat, zo helder is het geluid. Tijdens het gesprek begon het nog flink te plenzen buiten. Toen we daarna aanstalten maakten om rugzakken weer klaar te maken besloten Benjamin en ik toch om maar verstandig te zijn en thuis te blijven om nog wat bij te slapen, want we wilden graag 's avonds met z'n vieren Pap en mam verruilden het museum voor een wandeling door Chelsea. Ondertussen probeerden wij het telefoonnummer van Lenox Lounge te bereiken dat vermeld stond in de Village Voice, het krantje waar het optreden van Monty in aangekondigd stond. Een uur later moesten we terugbellen. Vervolgens niet meer te pakken gekregen...Wij hebben nog lekker geslapen en pap en mam hadden zich prima vermaakt in de buurt en in de Chelsea Market en bij Balducci's, een hele mooie deli. Tijdens een biertje besloten we of we op safe zouden spelen door een goed restaurant in Tribeca te kiezen en zo de avond in te vullen of de gok te wagen en de hele reis naar Harlem te beginnen voor een poging toch Monty Alexander te zien.
Het werd het laatste. Eenmaal boven de grond stonden we direct voor Lennox Lounge. Eenmaal binnen hoorden we aan de bar dat het gratis zou zijn die avond, dat er twee optredens zouden zijn, om 21 en 23 uur en dat we het beste vroeg binnen konden zijn. We bleken er ook te kunnen eten en dus zaten we even later aan een tafeltje in een heel erg leuk, knus zaaltje met onze neus ongeveer op het podium dat klaarstond. Terwijl we wachtten op onze gerechten druppelden veel mensen binnen. Veel begroetingen, kennelijk van jazzliefhebbers die elkaar er vaker zien. Het eten was echt heerlijk en rond 21 uur stapte Monty Alexander zomaar binnen en even later zijn bassist, drummers, gitarist/zanger en basgitarist. Vooral Benjamin keek zijn ogen uit: ooit op North Sea Jazz gezien op een heel groot podium in een enorme zaal en nu zo! We konden hem bijna aanraken, zo dicht zaten we bij zijn piano. En zijn vingervlugge vingerspel konden we dus feilloos volgen. Wát een ritme en geluid, en van jazz overgaand op reggae en klassiek. Monty blijkt geboren en getogen in Jamaica en is in de jaren zestig naar New York gekomen. De reggae en Bob Marley zitten nog duidelijk in z'n bloed. Hele leuke sfeer ook in het zaaltje met enthousiast klappende en joelende mensen en druk serverende obers. Op een gegeven moment kwam er een naar me toe en zei dat de mijnheer aan de andere kant van het podium vroeg wat ik wilde drinken. Huh, me? Totdat bleek dat hij de andere dame bedoelde op de andere hoek van het bankje, naast pap, haha. Pfoe, ik wist al even niet hoe ik moest reageren..
Twee uur later, aan het einde van het optreden, liep pap naar voren om een foto te maken van iemand die met Monty op de foto wilde en zei hij tegen Monty genoten te hebben. Ik dacht: Benjamin wil ook wel een foto met hem, dus ik ga ook even bedanken en zeggen dat we hem op North Sea Jazz hebben bewonderd. En zo stonden we even later met z'n vieren ook te poseren voor een foto met hem, leuk! Op de stoep nog wat foto's gemaakt en ook de dame uit Jamaica die naast ons had gezeten stelde voor nog met de gitarist/zanger op de foto te gaan, volgens haar ook een bekende muzikant in Jamaica. Maar hij was weer druk in gesprek met andere fans en we vonden het zo helemaal geslaagd. Metro terug en nog even nagepraat op een zwoel terrasje van The Rogue in het geroezemoes en stadsgewoel van een uitgaansavond.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten