Let there be light

Vandaag werk ik verder aan de kalender als hulpmiddel voor het global portal team om deze regelmatig te updaten zonder steeds naar nieuws te hoeven zoeken. Want dat doe ik nu, ik kijk welke vaste momenten er in een jaar zijn met belangrijke evenementen, publicaties en ook handige pagina's op de portal om onder de aandacht te brengen. En ik beantwoord een aantal vragen van Jeremy over de presentatie van onze e-mailmarketingcampagne die als best practice zal worden gebruikt. En het is misschien gek omdat ik hier zelf helemaal niet was zes jaar geleden, maar in m'n achterhoofd zit vandaag toch dat gevoel van 11 september, echt lekker geconcentreerd ben ik niet. Ik vraag me af hoe andere Amerikanen nu achter hun bureau zitten.

Daarom vraag ik het maar gewoon, aan mijn buurvrouw, die ken ik voldoende om te weten dat ik het haar kan vragen. Ja, het is een andere dag dan anders, ze voelt het aan de sfeer, en mensen zijn toch iets behulpzamer naar elkaar, meer medeleven. En ja, ze gaat vanavond naar een herdenking, in haar kerk op Long Island waar ze woont. In haar gemeente zijn relatief veel mensen omgekomen zes jaar geleden. Ik zeg dat hoewel iedere toerist of mensen zoals ik meeleeft maar uiteraard nooit hetzelfde zal voelen als de mensen die dit vanaf dag 1, zes jaar geleden toen de wereld ingrijpend veranderde door de ramp, hier hebben meegemaakt. Ze ziet er ook een lichtpuntje in. Ja, mensen realiseren zich meer dat ze erg kwetsbaar zijn, dat iedereen om je heen een dader kan zijn. En dat we dus dankbaar moeten zijn voor iedere dag en het feit dat de mensen om je heen niet (direct) getroffen zijn.

Na het werk ga ik met de metro naar Pier 40, in Soho, voor de herdenking '9/11 Word Trade Center Memorial Annual Floating Lanterns Ceremony'. Initiatief van The New York Buddhist Church. Binnen het boedhistische geloof is de floating ceremony een oude traditie, zo lees ik. Als ik aankom rond 18.45 is de ceremonie al even bezig. Helemaal niet aangegeven met borden, ik moet vragen waar het precies is bij het enorme gebouw, denk een oude loods voor visserij ofzo. Daarlangs is een lange, hele smalle pier waar ik overheen moet naar achteren. Daar is een klein podium gebouwd met een gedenkkrans en er is een spreker bezig. Daarna volgden er nog vele, allemaal over de zinloosheid van oorlogen en de oproep voor vrede en respect voor elkaar en elkaars geloven. Onder meer een vrouw die haar zoon verloor en nu lid is van een groep van nabestaanden die strijdt voor vrede en een brief van een van de andere leden voorlas. Wat hebben we ervan geleerd? Helemaal niets tot nu toe. De oorlogen gaan gewoon door, zoals in Irak en Afghanistan. Laten we vanavond alle slachtoffers herdenken van de oorlogen die we allemaal hebben gehad. Zo zegt ze. Een luid applaus volgt. De ambassadeur van Japan deed een woordje en een voorganger van de sikhs in New York en van de groep vrijwilligers die de herdenkingen organiseert. De sikhs boden gratis eten en drinken aan vanavond. Ook trad een groep mensen op het podium bestaande uit een boeddhist, sikh, jood, katholiek, shinto (Japans geloof), hindoe en dan heb ik ze nog niet gehad volgens mij. Zij zongen of spraken allemaal in hun taal een deel uit hun geloofsovertuiging met allemaal dezelfde gedachte. Kippenvel, heel emotioneel, de hele avond..Er wordt veel muziek gemaakt, blues- en gospel-achtige liederen van onder meer twee politieagenten uit Detroit (van wie er een prachtig saxofoon speelde), een Japanner op piano en een grote groep met een goede violiste. In de loop van dit volle programma, dat flink uitliep zonder dat veel mensen vertrokken, werd het donker en tekende de skyline van het financial district, waar we recht tegenover stonden, zich scherp af.

Gelukkig was het na deze vreselijk natte en onweerachtige dag nu droog en kleurde de hemel prachtig rozerood. Heel symbolisch. Vanuit de 'big scar of New York' zoals Ground Zero wordt genoemd scheen een enorme lichtbundel de hemel in. Let there be light, see the light, was de boodschap. Daarom werden vervolgens ook allemaal kleine lichtjes, soort lampionnen op een plankje, te water gelaten. Deze waren volgeschreven door nabestaanden met ontroerende teksten. Mensen in kayaks hadden ieder een lint van lichtjes achter zich en brachten ze dicht bij elkaar. Schouwspel om helemaal stil van te worden, zoveel mensen in stilte bij elkaar, de kalme Hudson River met die lichtjes, op de achtergrond dat gapende gat en die prachtige hemel...