Dromen worden werkelijkheid

Het mooie weer nodigt uit voor een boottochtje en we gaan na een relaxte ochtend in ons bekende trage tempo op pad, met de metro naar het zuidelijkste puntje van Manhattan. Vanaf Battery Park vertrekt onder meer de gratis Staten Island Ferry, het vervoermiddel voor de mensen die op het eiland wonen en in Manhattan werken. Die nemen we. Over een rustig zeetje varen we langs mevrouw Liberty en met een prachtig zicht op een steeds kleiner wordend Manhattan naar het grote Staten Island. Leuk tochtje en helemaal niet druk op de pont. Op het eiland aangekomen hebben we eigenlijk geen idee wat er te zien is. De meeste passagiers lopen direct terug naar de pont richting Manhattan, maar dat lijkt ons nou juist zonde. Eens even kijken wat hier te zien is. De Lonely Planet zegt dat we info kunnen krijgen bij de Chamber of Commerce. Die kunnen we nergens vinden, ook de parkeerwacht aan het water weet het niet. Dan lopen we langs een groot, indrukwekkend monument voor alle inwoners van het eiland die bij een van de vele bedrijven in het Financial District werkten en op 9/11 zijn omgekomen. Sommige met foto erbij, ook veel brandweermannen.

We geven de zoektocht naar de Chamber op en nemen de bus naar wat de Lonely Planet de meest bezienswaardige plek vindt: Snug Harbor Cultural Center. Ooit gered van de sloophamer door Jackie Onassis, lezen we. Daar aangekomen zien we dat er kennelijk sinds haar actie niet veel meer aan onderhoud gepleegd is aan de vele verspreid staande statige gebouwen met grote pilaren en veranda's . Een beetje merkwaardig terrein vinden we, en het is echt extreem rustig. Vandaag zijn we niet echt fit dus vragen we bij het kindermuseum naar een lekker terras. Dat weten ze wel, en even later zitten we bij de botanische tuin op een heel schattig terrasje bij een mooi oud Amerikaans huis. Heerlijk in het zonnetje zitten lunchen terwijl een man Braziliaanse liedjes zong en speelde op z'n gitaar. Daar kwamen we van bij en toen vonden we het ook wel mooi. Bus terug naar de ferry die we nog net konden oprennen op het punt dat deze vertrok. Vlak voor aankomst op Manhatten zagen we een heel oud kerkje midden tussen de enorme kantorengebouwen staan. Daar gaan kijken en toen zagen we steeds meer prachtige oude pandjes uit begin 1900 verscholen in de schaduw van die reuzen. Nu we toch in de buurt van Wall Street en de Stock Exchange waren ook daar langs gelopen, dat had Benjamin nog nooit gezien. En ook gapende gat van Ground Zero hebben we in stilte aanschouwd. Ik vroeg me af hoe de mannen van de brandweerkazerne die echt grenst aan deze plek de ramp hebben kunnen verwerken. Mannen die dus elke dag naar hun werkplek naast de WTC Site komen, langs de gedenkplaat op hun muur en de lijsten op het hekwerk er tegenover van alle 2.973 omgekomen collega's, kantoorpersoneel en andere mensen die op die plek waren. We lezen hier ook regelmatig oproepen van mensen die ziek zijn geworden vanwege de giftige stoffen die toen vrijkwamen en ook vanwege de psychische klap en die niet meer gebruik kunnen maken van de medische hulp omdat de overheid deze afbouwt. Net als de vele andere Amerikanen mogen zij weer zelf opdraaien voor medische kosten...

We nemen de metro op het gloednieuwe WTC-station, dat wel al klaar is, en thuis eten we een soepje waarna ik als een blok in slaap val. Een halfuurtje, want daarna moesten we op pad voor mijn tweede verrassing voor Benjamin. In de metro raadde hij ineens de plek: Radio City Music Hall. Daar aangekomen zag hij een naam op de gevel prijken: Carlos Santana. Echt waar? Wauw! Hè, én Aretha Franklin?! Ja, en nog een, kijk maar om de hoek. Stevie Wonder?!!! Nee, wow...Hij werd er helemaal stil en rood van, waardoor ik even een brok kreeg...We gingen naar The Dream Concert, een concert waarvan de opbrengsten bestemd waren voor de oprichting van een standbeeld in Washington D.C. van Dr. Martin Luther King, Jr. De entree in deze tempel was al prachtig, helemaal in art deco stijl, deed denken aan Tuschinski. Hoog in de zaal ook even de bouw bewonderd en de sfeer. En toen ging het spektakel van start. Met vaak een speech tussendoor van de initiatiefnemers en organisatoren van het monument zoals Quincy Jones, de kinderen van Martin Luther King, belangrijke sponsoren zoals de CEO van Tommy Hilfiger en de directeur van de NBA die onlangs Mandela heeft ontmoet en van hem een brief voorlas gericht aan de organisatoren en het publiek op deze avond voor dit initiatief. Ook spraken vele artiesten en bekenden zoals Usher, Puff Diddy, Miss USA. Er werden beelden uit de tijd van de enorme menigte en de speech van King in Washington getoond en een film met een maquette van het beeld. De toestemming is gekomen voor een plek aan het Tidal Bassin in Washington, tussen het Thomas Jefferson Memorial en het Washington Monument. Op http://www.mlkmemorial.org/ kun je meer vinden en (belastingvoordelig!) doneren, er is nog 'slechts' 18 miljoen dollar nodig, het leeuwendeel is al ingezameld. Op deze avond voor fundraiding gaf de ene na de andere artiest prachtige nummers ten gehore: John Legend, Joss Stone, Jessye Norman, Garth Brooks, Babyface, Bebe en Cece Winans, Ryan Shaw, Wyclef Jean, en als klapper Carlos Santana, Aretha Franklyn en Stevie Wonder. Stevie heeft veel gedaan voor het gedachtegoed van Martin Luther King en heeft er ook mede voor gezorgd - ook door het schrijven van 'Happy Birthday' - dat zijn geboortedatum (15 januari) een van de drie officiële feestdagen ter nagedachtenis van een persoon werd in de VS; op de derde maandag van januari. Naarmate de avond vorderde werd het publiek steeds uitzinniger, heel gaaf om mee te maken. Op een gegeven moment stond de hele zaal te joelen, dansen en klappen. Kippenvel...

Om 23.30 was het dan toch afgelopen en zijn we nog langs de 'kerstboom' Times Square gelopen, je weet gewoon niet waar je moet kijken zoveel reclames als er hangen..We hebben even gezwaaid in de webcam van Thank God it's Friday's en nog een guinness en newcastle gedronken in een leuke Ierse pub. Helemaal in onze nopjes liepen we naar huis om naar dromenland te vertrekken.